Chińczyk nie dogotował nietoperza i mikroskopijny potworek wyrwał się na wolność. Walczą z nim wszyscy. Nikt nie wie jak za wyjątkiem Chińczyków. Były minister od zdrowia dostał fałszywie dodatni wynik testu i jak miał wyzdrowieć, to zachorował.

Przewidujący rozwój pandemii bazują na czterech modelach prognostycznych. Opracowały je mądre instytucje badawcze i pieniądze wzięły. Żaden się nie sprawdza, ale nic innego nie wymyślili. Trzeźwo myślący już dawno zauważyli, że sytuacja wymknęła się spod kontroli. Dziś widzi to każdy. Padają kolejne rekordy. Chorych przybywa. Tylko patrzeć a przekroczymy 10 tysięcy potwierdzonych zakażeń dziennie. Ile osób rzeczywiście choruje, tego nikt nie wie i wiedział nie będzie.

Dlaczego przespaliśmy czas, gdy można było Covida wziąć za mordę i spacyfikować? Bo były ważniejsze sprawy. Przynajmniej dla decydujących. Zagrożenie epidemią dostosowywano do kampanii prezydenckiej, a ta się przeciągała. Wprowadzone obostrzenia łamali sami je tworzący. Nie zwracano zbytniej uwagi na ich przestrzeganie wśród zwykłego ludu, bo trzeba było łatać rozłamy partyjne i tym podobne zawirowania wyższego szczebla. Kłopotów w nadmiarze, więc o walce z pandemią wystarczyło tylko dobrze mówić, licząc że wirus w końcu da sobie spokój. Niestety on nawet nie zechciał zwolnić i za nic miał zapewnienia, iż możemy być stawiani za wzór w walce z epidemią. Mocni w gębie okazali się słabi w działaniu i mamy kłopot. Piątka dla zwierząt miała przykryć nieudolność w walce z Covidem, ale wirus wylazł na czoło. Kraj robi się powoli czerwony i za chwilę nic nie będzie wolno. Mnożą się tylko absurdy, które już weszły w strefę rekordową. Są w szkołach, kościołach, urzędach, sklepach i na ulicach. Kiedyś koronawirus odpuści. Odejdzie nawet jak damy mu pełne pole do popisu, albo zostanie i ci, co przeżyją, uodpornią się. Zostaniemy z ogromnym długiem i nadzieją, że atak kolejnej choroby trafi na sprawnie działające władze, bo odstające uszy i garbate nosy pozostałe po noszeniu maseczek nie dają pełnej odporności.

Wszystko zależy od tego, jaka będzie zima. Tu prognozy są bardziej sprawdzalne. Na razie mamy jesień. Był nawet jeden dzień babiego lata, a ogólnie to jest tak, jak o tej porze być powinno. Donoszą, że zima będzie dość ciepła i deszczowa, ale może być też mróz i śnieg. Czyli nie donoszą niczego, bo nie trzeba być meteorologiem, by stwierdzić że w zimie będzie chłodniej niż w lecie. Biedronki jeszcze nie pchają się zbyt nachalnie do domów, czyli na śnieg trzeba poczekać. Brzozy tracą liście od dołu, a to jak mówią ludowe porzekadła, świadczy że na wiosnę poczekamy dłużej niż zwykle. Przewidywanie pogody na dłuższy okres bazując na ludowych przekazach, bardziej się sprawdza niż prognozy dotyczące rozwoju pandemii opracowane przez fachowców pierwszej wody. Przysłowiem, które ma stuprocentowa sprawdzalność, jest chociażby powiedzenie – na świętego Hieronima jest pogoda albo jej ni ma. Idąc tym tropem, możemy być pewni, że wiosną przyszłego roku epidemii nie będzie, chyba żeby była. Przynajmniej tak pokazują ostanie badania. Modele prognostyczne opracowane przez naszych pradziadów przewidują, że kiedy w święty Gaweł (16 października) słota, będzie w lecie dużo błota i na nich polegajmy.

Roman Kijanka

Zasady gry są proste i zrozumiałe. Nie należy się przejmować i zbytnio interesować czymkolwiek. Zamknąć drzwi. Usiąść wygodnie na krześle. Popatrzeć sobie na sufit. Może tak funkcjonują obecnie urzędy? Wirus jest świetną wymówką. Opóźnienia w załatwieniu spraw, utrudnienia w kontakcie, dziwaczne ograniczenia i inne wykręty. Wszystkiemu winna epidemia. Priorytetem nie jest już zajęcie się sprawą obywatela. No ale w końcu najważniejsze jest nasze bezpieczeństwo. Dlatego właśnie, opuszczający mury niedostępnego gmachu, idą na zakupy czy spotykają się ze znajomymi jak zwykły zjadacz chleba. Najraźniej tutaj niebezpieczeństwo nie występuje. Może więc urząd sam w sobie jest miejscem zagrażającym ludziom?

Zamykają się szpitale

Każdy przypadek wykrycia wirusa, u pacjenta czy personelu, paraliżuje poszczególne oddziały. Czasem zamknięciu podlegają nawet całe placówki. Może zapomniano o tym, że ludzie mają też inne choroby. Normalnie brakuje łóżek, kolejki do specjalistów są długie, a na niektóre zabiegi czeka się lata. Stan epidemii i absurdu pogrąża niewydolną służbę zdrowia. Ciągle zmieniający się ministrowie, niespójne nakazy, zakazy i obostrzenia utrudniają personelowi wykonywanie swoich zadań. Poszkodowany jest pacjent, o ile jeszcze żyje.

Zamknięty dziób

Najłatwiej jest odwrócić głowę i udawać, że nic się nie dzieje. Albo zwyczajnie udawać, że nas to nie dotyczy. Tymczasem w tym całym ambarasie do głosu dochodzą różnego rodzaju dziwacy. Paranoicy, zdziwaczali kaznodzieje i zwykli naciągacze zyskują coraz większy posłuch. Gdzie normalni rozsądni ludzie? Powinni wyrazić swoje zdanie i ukrócić głoszone głupstwa. Wolą jednak siedzieć cicho. Bo i po co się wychylać? Co inni powiedzą czy pomyślą?

Zamykajmy ich powoli

Rząd nie próżnuje i wymyśla coraz to nowe zasady gry. Od czasu do czasu coś ograniczą i czegoś zakażą. Niespójne, pełne sprzeczności czy luk zalecenia i obostrzenia wprowadzają nasze społeczeństwo w wyraźną konsternację. Ludzie zagubieni w gąszczu sprzecznych komunikatów radzą sobie jak potrafią. Zalecenia zaleceniami, ale jakoś trzeba żyć. Metody walki z epidemią doprowadziły do absurdu. Wcześniej możliwość zachorowania budziła powszechny przestrach. Teraz jako większe zagrożenie jawi się odbycie kwarantanny. U niektórych sama myśl o sanepidzie budzi niepokój i niepewność. Może o to w tym wszystkim właśnie chodzi?

Nasuwa się jeden wniosek: zamknijmy się wszyscy. Nie wychodźmy, nie odzywajmy się. Nie oddychajmy. Wtedy dopiero nie będziemy nikomu przeszkadzać.

Gabriel Łowicki