Strona główna Blog Strona 436

Pożar domu w Tuchli

0

Nocny pożar drewnianego budynku mieszkalnego w miejscowości Tuchla gasiło pięć zastępów straży pożarnej.

 

Pożar wybuchł w sobotę, 9 stycznia około godziny 3. nad ranem. Paliło się pomieszczenie kotłowni oraz przylegająca do niej łazienka. Pożar rozprzestrzenił się również na poddasze. Na szczęście obyło się bez osób poszkodowanych. Właścicielka budynku o własnych siłach opuściła mieszkanie, jeszcze przed przybyciem straży pożarnej. Schronienie znalazła u sąsiadów.

– Działania strażaków polegały na zabezpieczeniu miejsca zdarzenia i podaniu dwóch prądów wody. Jeden do pomieszczenia kotłowni, a drugi na palące się poddasze. Po ugaszeniu pożaru przystąpiono do wycinania spalonej konstrukcji budynku tj. ścian drewnianych oraz nadpalonej więźby dachowej, równocześnie dogaszając tlące się zarzewia ognia. Ponadto cały budynek dokładnie przewietrzono, przeszukano i sprawdzono – mówi bryg. Waldemar Czernysz, oficer prasowy KP PSP w Jarosławiu.

Przypuszczalną przyczyną zdarzenia była nieszczelność kotła ogrzewania na paliwo stałe. Spaleniu i zniszczeniu uległo pomieszczenie kotłowni, łazienka, poddasze oraz częściowo inne pomieszczenia.

W akcji trwającej trzy i pół godziny brało udział pięć zastępów straży pożarnej. Dwa zastępy z KP PSP z Jarosławia, dwa zastępy OSP KSRG Laszki oraz jeden zastęp OSP z Miękisza Starego. Łącznie w akcji uczestniczyło 23 ratowników. Na miejscu obecne było również pogotowie energetyczne i policja.

 

EK, fot. OSP Miękisz Stary

 

 

Nagroda za scalenia

0

Scalenia gruntów w Pruchniku prowadzone przez powiat jarosławski zajęły drugie miejsce w XLIV Ogólnopolskim Konkursie Jakości Prac Scaleniowych zorganizowanym przez . Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Warto zauważyć, że scalenia w powiecie jarosławskim nalezą do największych w Polsce.

 

– Podziękowania należą się również tym wszystkim, dzięki którym samorząd powiatowy podjął się tego olbrzymiego wyzwania. Mówię o byłym staroście piastującym obecnie mandat poselski Tadeuszu Chrzanie, a także pracownikach starostwa powiatowego i pozostałych służb zaangażowanych w prace scaleniowe i zagospodarowanie poscaleniowe – komentuje wyróżnienie starosta Stanisław Kłopot. – Bardzo ważną rolę, zwłaszcza na etapie przygotowywania wniosków scaleniowych, odgrywają samorządy gminne, za co również bardzo im dziękuję – dodaje.

 

Scalenia w powiecie jarosławskim realizowane są w obszarze 9 wsi, o łącznej powierzchni blisko 9,3 tys. ha. Budżet prac to ponad 105 mln zł. Uczestniczy w tym procesie, jako właściciele lub władający, blisko 8,5 tysiąca osób. W gminie Pruchnik scalenia objęły: Pruchnik, Jodłówkę, Kramarzówkę i Rzeplin. W gminie Roźwienica: Węgierkę, Wolę Węgierską i Chorzów. W gminie Chłopice: Boratyn i Jankowice.

opr. erka

Powstało miejsce dla seniorów

0

We wtorek, 5 stycznia, oficjalnie otwarto Dzienny Dom Senior+ w Lipniku. To pierwsza tego typu placówka na terenie gminy.

 

Dzienną opieką w Domu Senior+ objętych zostało 15 osób, które podczas codziennych, 8-godzinych zajęć, będą mogły w ciekawy sposób spędzać tu czas, w tym m.in. skorzystać z pomocy rehabilitanta.

W oficjalnym otwarciu udział wzięli: burmistrz Miasta i Gminy Kańczuga Andrzej Żygadło, przewodniczący Rady Miejskiej Łukasz Skóra, radni Rady Miejskiej Dariusz Dudek i Sławomir Dziuk, sołtys wsi Lipnik Anna Magoń, przewodnicząca KGW Irena Zyma, prezes OSP Jacek Nocula, a także sekretarz Miasta i Gminy Kańczuga Teresa Argasińska, kierownik Referatu   Inwestycji i Rozwoju Gospodarczego Edyta Szewczyk oraz kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej Lucyna Choma i nowo powołana Kierownik Domu Seniora w Lipniku Agata Malach. Poświęcenia budynku dokonał proboszcz parafii w Sieteszy, ks. Kazimierz Kawa.

Dzienny Dom Senior+ powstał w ramach Wieloletniego Programu SENIOR +. Koszt całkowity inwestycji wyniósł blisko 829 tys. zł, w tym 300 tys. zł stanowiło dofinansowanie z Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej.

 

DP/UMiG Kańczuga

 

Szkoła przyjazna środowisku

0

Szkoła Podstawowa im. św. Jana Kantego w Tryńczy zakończyła realizację projektu ekologicznego pt. ,,Segregując śmieci, ratujemy ziemię”.

 

Placówka z Tryńczy włączyła się tym samym w realizację zachowań proekologicznych. Jej działania skupiały się głównie wokół problemu segregacji i recyklingu odpadów. Założeniami przedsięwzięcia były: propagowanie wiedzy przyrodniczej oraz zwiększenie świadomości ekologicznej wśród społeczności szkolnej, rodziców oraz mieszkańców poprzez zastosowanie różnorodnych form przekazu; propagowanie zasad prawidłowej segregacji odpadów, w tym wtórne wykorzystanie odpadów jako tworzywa artystycznego; podniesienie świadomości ekologicznej społeczności lokalnej poprzez kształtowanie postaw proekologicznych oraz wykształcenie poczucia odpowiedzialności za stan środowiska; zwiększenie świadomości  na temat działań proekologicznych we własnym otoczeniu. W czasie realizacji projektu w działania na rzecz ochrony środowiska zostały włączone różne grupy wiekowe    – od przedszkolaków po rodziców, nauczycieli i społeczność lokalną.    Projekt był współfinansowany przez Fundację PKO Banku Polskiego, która na realizację zaplanowanych przez szkołę zadań przekazała darowiznę w kwocie 10 000 złotych. Umożliwiła ona zakup pomocy dydaktycznych, niezbędnych materiałów, zorganizowanie konkursów, wycieczek, warsztatów stacjonarnych, przedstawień teatralnych, wykonanie gazetek tematycznych itp.

Opr. Red., foto. org

 

Krzyż przy ul. Poniatowskiego w Sieniawie

0

Sieniawa kojarzy się głównie z wystawnym pałacem zbudowanym przez hetmana wielkiego koronnego Adama Mikołaja Sieniawskiego, który później stał się jedną z głównych siedzib rodu Czartoryskich. Jednak w mieście tym jest wiele śladów historii związanych ze zwykłymi mieszkańcami. Jednym z nich jest krzyż przy ul. Poniatowskiego.

 

Ten kamienny krzyż powstał w II połowie XIX wieku. Znajduje się blisko drogi. Już z daleka można go zauważyć, gdyż pomalowany jest na biało. Otaczają go krzewy bzu oraz kwiaty. Ogrodzony jest drewnianym płotkiem. Na jego dolnej części przymocowana jest tablica z datą 1894 r. i napisem Jezu Ufam Tobie. Powyżej jest jeszcze jedna tablica z wizerunkiem Matki Bożej. Umieszczono tu również napis Ave Maryja. W górnej części, na kamiennym krzyżu z figurką ukrzyżowanego Jezusa zaplecionych jest kilka kwiecistych wieńców. Świadczy to o tym, że pamięć o fundatorze tego krzyża nie zaginęła. Żadna jednak z tablic nie mówi kim był.

– Mój dziadek Kacper Radymski wystawił ten krzyż w 1894 roku. Tak opowiadała mi mama. Nie wiem jednak w jakiej intencji powstał. Opiekuję się nim oczywiście, co roku maluję. Wokół niego zrobiony został płotek i położona została kostka brukowa – mówi Andrzej Koperski, potomek fundatora krzyża mieszkający nieopodal. Wokół niego rosną bzy. – Tutaj były dwie potężne lipy. Pewnej nocy zerwała się wielka wichura. Jedna z tych wiekowych lip została zniszczona przez żywioł. Druga natomiast spróchniała – wyjaśnia pan Andrzej.

Odnowiony krzyż dobrze świadczy o potomkach jego fundatora. Pamięć w tym przypadku przechodzi z pokolenia na pokolenie. Miejsce otoczone jest opieką. Nie każdy taki obiekt ma tyle szczęścia, by ciągle wyglądać jak po wybudowaniu. Krzyż przy ul. Poniatowskiego w Sieniawie spokojnie może stać przez kolejne wieki.

 

Marcin Sobczak


	            

Szopka z Sieteszy w Warszawie

0

Sietesz to niewielka miejscowość w gminie Kańczuga w powiecie przeworskim. Właśnie stąd pochodził Jan Ulman, którego kukiełkowa szopka wykonana ok. 1900 r. znalazła się w zbiorach Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie.

 

W wielu regionach Polski nieodłącznym atrybutem obchodów kolędniczych w okresie Bożego Narodzenia była szopka. To przedstawienie opowieści o narodzeniu Jezusa, wzorowane na misteriach zapoczątkowanych przez św. Franciszka, prezentowane za pomocą kukiełek.

Prezentowana szopka należy do najstarszych i najpiękniejszych w zbiorach Państwowego Muzeum Etnograficznego, do którego trafiła w 1950 roku. Jest starannie i solidnie zbudowana: bryła budynku przypomina kościół z dwiema wieżyczkami po bokach, pomalowana jest na mglisty odcień błękitu. W skład szopki wchodzą 33 kukiełki. Przedstawiają trzech monarchów, bohaterów opowieści o królu Herodzie, opisywanych w pastorałkach pasterzy, ale także postacie występujące w tradycyjnych obrzędach kolędniczych: śmierć, diabła anioła, zwierzęta, żołnierzy, tzw. „ludzi luźnych”; włóczęgów i wędrowców, „obcych”: Cygana, Żyda, Hiszpana, Niemca, Holendra, Litwina, Węgra. Wszystkie figurki wykonane zostały z drewna, a część z nich ma ruchome elementy. Ubrane są w stroje uszyte z resztek tkanin, futra czy filcu.

Twórcą szopki był Jan Ulman, który zapoczątkował tę formę kolędowania w okolicach Przeworska. Szczególną wartością jest opis tej szopki zamieszczony w 1949 r. w „Polskiej Sztuce Ludowej”, a przygotowany przez jednego z najznakomitszych polskich etnografów prof. Romana Reinfussa, który urodził się w Przeworsku i często wracał w rodzinne strony na badania terenowe.

Opisane zostały zarówno sylwetki poszczególnych postaci, ale także ich forma. Rozpatrując kukiełki z Sieteszy od strony artystycznej, należy zwrócić uwagę przede wszystkim na głowy, w których wykonanie artysta włożył najwięcej wysiłku. Wielką wartością opracowania są zamieszczone w tekście fotografie autorstwa Reinfussa, pokazujące oryginalne, dziś już zniszczone stroje kukiełek. Współcześnie role postaci na podstawie materiałów porównawczych z terenu opracowała Katarzyna Ignas z przeworskiego muzeum.

 

Opr. na podst. inf. Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie

Fot. Szopka Jana Ulmana, wykonana ok. 1900 r./ fot. Krystyna Wodecka, PME


	            

Mieszkaniec Morawska zrobił porządek

0

Dwadzieścia słoików zepsutych ogórków, stary telewizor, a także całą stertę puszek oraz niezliczoną ilość opakowań po żywności znalazł pan Bogusław w przydrożnym rowie. Ilość leżących wzdłuż ul. Morawskiej śmieci zirytowała go na tyle, że zakupił worki i wziął się za sprzątanie.

 

Choć pogoda nie zachęcała do wyjścia z domu, pan Bogusław nie zrezygnował z zamiaru posprzątania trasy, którą często uczęszcza. Sprzątanie zorganizował już po raz drugi. Można go było dostrzec na ul. Morawskiej m.in. w czwartek, 7 stycznia.

– Bardzo często tędy przejeżdżam, jeżdżę rowerem, biegam, dlatego tak bardzo zaczęła mnie irytować ilość narastających śmieci. Nie spodziewałem się, że aż tyle może ich tutaj być – mówi Bogusław Naziemkowski, mieszkaniec Morawska.

Już pierwszego dnia sprzątania na odcinku pięciuset metrów pan Bogusław zebrał 28 worków śmieci. Jego zdziwienie było tym większe, gdy zobaczył, co ludzie wyrzucają do rowu.

– Od starych weków, poprzez jakieś konfitury, stare książki, gazety aż po zużyte sprzęty elektroniczne – śmieje się pan Bogusław.

Najwięcej było jednak puszek po napojach oraz opakowań po posiłkach.

– Nie widzi się tego, jadąc autem, ale jak się już wejdzie do lasu, to w głowie się nie mieści, co tam można znaleźć – mówi. – Takie rzeczy przeszkadzają tylko ludziom aktywnym. Osobom, które jadą samochodem, czy przesiadują całymi dniami przed telewizorem, nie przeszkadzają przecież śmieci, które ktoś wywiózł do lasu – zauważa.

Pan Bogusław w worki na śmieci zaopatruje się we własnym zakresie. Ma jednak miejsce, gdzie przekazać może zebrane odpady.

 

EK


	            

Betlejemskie Światło Pokoju trafiło na Ukrainę

0

We wtorek, 5 stycznia przedstawiciele samorządu powiatu jarosławskiego i lubaczowskiego w asyście harcerzy i służb granicznych przekazali Betlejemskie Światło Pokoju na Ukrainę.

 

– Dziękuję Duchownym za modlitwę, wierzę, że składane sobie nawzajem życzenia się spełnią, a także cieszę się, że pomimo pandemii udało się kultywować tę tradycję – mówił   Stanisław Kłopot, starosta jarosławski podczas tego wydarzenia.

W uroczystości uczestniczył także Zenon Swatek, starosta lubaczowski oraz Marian Fedor, przewodniczącego Rady Powiatu Jarosławskiego.

Historia Światła Pokoju zaczyna się w Betlejem, mieście położonym w Autonomii Palestyńskiej. Właśnie tam ponad dwa tysiące lat temu narodził się Jezus Chrystus. W Grocie Narodzenia Pańskiego w Betlejem płonie wieczny ogień. To właśnie od niego co roku odpala się jedną malutką świeczkę, której płomień niesiony przez skautów w wielkiej sztafecie przez kraje i kontynenty obiega świat. Takim darem skauci z całej Europy, a wśród nich harcerki i harcerze ZHP, pragną podzielić się ze wszystkimi. Niosąc lampiony ze Światłem do parafii, szkół, szpitali, urzędów i domów, dzielą się radosną nowiną i krzewią największe uniwersalne wartości braterstwa i pokoju.

 

Opr. EK, fot. org.

 

Przeworsk wygrywa w Mielcu

0

PIŁKA RĘCZNA MĘŻCZYZN: Szczypiorniści Orła zagrali na dużej skuteczności w Mielcu i po niezłym meczu wysoko ograli rezerwy Stali. Nasza drużyna już w pierwszej połowie wypracowała sobie przewagę. W drugiej części jeszcze bardziej odjechała.

 

SPR Stal II Mielec – SPR Orzeł Przeworsk 27:41 (17:21)

Stal II: Polak, Trojanowski – Draguła 1, Smoliński, Osmola 4, Paleń 1, Nadzieja 2, Chudzik 3, Krzysztofek 2, Kilian 2, Sobczyk 7, Polechoński 1, Czernecki, Dzierga 1, Wilk 3.

Orzeł: Maj, Kędzior – Kozdroń 9, Czapka 7, Styczeń 4, Bakowski, Litwińczuk 3, Gancarz 5, Thomas, Michalik 1, Andrusiewicz, Balawejder 2, Świerk 6, Karabanowski, Wańkowicz 4.

Sędziowali: Pieczonka i Szestakow (Rzeszów)

Kary: 8 i 6 minut.

 

– Troszkę obawialiśmy się tego meczu, bo nie do końca wiedzieliśmy w jakiej jesteśmy kondycji. Jestem bardzo zadowolony z chłopaków, zagraliśmy na 70% skuteczności w ataku. W pierwszej połowie „bramka” nie funkcjonowała jeszcze jak należy, bo tylko dwa rzuty były odbite. Po przerwie bramkarze dobrze się włączyli, zaskoczyli na właściwe tryby i nasza gra obronna była dobra, co spowodowało dużą liczbę przechwytów i kontr. Na plus rozgrywający ze swoją bardzo dobrą skutecznością. Musze też pochwalić, Jakuba Wańkowicza, który kończy granie a wykazał się 100% skutecznością rzutów – podsumował Sebastian Pelc, trener Orła.   Rzeczywiście w pierwszej części co do gry zawodników z Przeworska można było przyczepić się właściwie do defensywy. W 21 minucie od stanu 13-12 nasz team zaczął odskakiwać miejscowym i na przerwę schodził z przewagę czterech bramek. W drugiej połowie w Orle wszystkie formacje funkcjonowały już jak trzeba więc dystans jeszcze bardziej urósł.

 

Pozostałe wyniki: VIVE II – Azoty II 22:26 (14:10); SMS II – Politechnika przełożony. Pauza Busko.

 

  1. SMS II Kielce 8          21        247-180
  2. HLB Buskowianka 9          19        235-216
  3. Azoty II Tarnów 10        19        290-277
  4. VIVE II Kielce 10        15        279-279
  5. Orzeł Przeworsk 10        13        298-303
  6. Politechnika Świętokrzyska Kielce 10        11        288-279
  7. Stal II Mielec 10        4          254-357

Fot. FB/Orzeł Przeworsk

 

 

SPR JKS San wygrywa w Płocku

0

PIŁKA RĘCZNA KOBIET: W pierwszym meczu nowego roku piłkarki ręczne SPR JKS San wygrały po rzutach karnych w Płocku z ekipą SMS-u ZRP III. Nasz zespół początek pojedynku nie miał zbyt udany, ale po przerwie znacznie się rozkręcił. W zespole czarno-niebieskich motorem napędowym była Amanda Szymborska, która zdobyła w tym pojedynku aż 11 goli.

 

SMS ZRP III Płock – SPR JKS San Jarosław 28:28 (16:11) k. 1:3

 JKS San: S. Kubisztal, Kulpa, Mitura – Borowska 1, Wicińska 4, Bartoszek 1, Wilczak, Zięba 3, Świerk 1, Stachowicz, Rychlicka 1, Pazdro 4, Motowidło 1, Szymborska 11, Dębiak 1.

Kary: 14 i 4 min.

 

Szczypiornistki do rywalizacji wróciły po miesięcznej przerwie. W jarosławskim klubie w tym czasie nie próżnowano. Działacze dopinali bowiem wszystkie sprawy organizacyjne dotyczące funkcjonowania jednego wspólnego klubu piłki ręcznej w mieście, kontynuatora tradycji JKS. Nie „obijały” się w tym czasie też nasze dziewczyny, które solidne trenowały. Z Płocka jarosławianki wróciły z tarczą chociaż w pierwszej połowie były jakby ospałe. Brakowało im pewności siebie, szwankowała gra w ataku, dużo było błędów w defensywie. W efekcie gospodynie dość szybko przejęły kontrolę i wypracowały sobie kilka bramek przewagi.

Po zmianie stron zmieniła się też postawa naszej drużyny. SPR JKS San zagrał odważniej. Widać, było, że zaczyna się rozkręcać z minuty na minutę. Rywalkom nie było już tak łatwo przedzierać się przez defensywę a jarosławianki goniły wynik. Do remisu udało się doprowadzić w 49 minucie. Notowano wówczas rezultat po 23. Od tego momentu oba zespoły walczyły jak równy z równym, bramka za bramkę. Ostatecznie w regulaminowym czasie skończyło się remisem po 28 i do rozstrzygnięcia meczu potrzebne były rzuty karne, które znacznie lepiej wykonywały nasze dziewczyny.

 

POZOSTAŁE MECZE: Wesoła – Korona 25:31 (9:13); AZS AWF – AZS UMCS 30:27 (15:13); Varsovia – Karczew przeł. na 20 stycznia; Uniwersytet – Radom przeł. na 13 stycznia.

 

  1. AZS AWF Warszawa 9          24        254-201
  2. Korona Kielce 8          21        261-176
  3. Varsovia Warszawa 7          18        270-162
  4. Wesoła Warszawa 8          15        219-224
  5. MKS Karczew 7          12        162-150
  6. AZS UMCS Lublin 8          12        208-196
  7. APR Radom 7          6          170-212
  8. SPR JKS San Jarosław 9          5          195-262
  9. SMS III Płock 7          4          160-225
  10. Uniwersytet Warszawa 8          0          153-244