Mikołaja już się doczekaliśmy. Był od zawsze. Dawniej skromny, ale bardziej radujący. Dziś rozbuchany, ale nie nadążający za reklamami. Tradycyjnego przedświątecznego świniobicia nie będzie, bo zwierzę też cierpi, a widok krwi może spowodować traumę u mniej odpornych. Zresztą schab w markecie wyjdzie taniej, a lepiej nie wnikać skąd pochodzi.

Hodowcy wyżej wspomnianej trzody mieszkający w strefie zagrożenia pomorem świń mają swoje prosiaki trzymać aż do naturalnej śmierci. Masarnie od nich nie kupią, bo nie mają pozwoleń. Zabić nie można, bo jak rolnik udowodni, że zje dziesięć sztuk przez święta. Prosiaki nawet nie wiedzą, że dzięki afrykańskiemu pomorowi dostały dożywocie i dlatego nie są smutne.

Żyje się lepiej, gdy wie się mniej. Dotyczy to nie tylko pensjonariuszy chlewika. Dlatego unikajmy jak diabeł święconej wody niepotrzebnych informacji i nie martwmy się, czytając że zbliża się kometa albo że Słońce szybciej zagaśnie, niż przewidywano. Bo kometa pojawi się za sto lat, a Słońce jeszcze kilka miliardów razy rozgrzeje wiosną ziemię. Miejmy nadzieję, iż przeżyjemy tych wiosen wiele, ale nie liczmy, że zauważymy, jak Słońce staje się gwiezdnym karłem. Nasze prapra…wnuki też tego nie doczekają. Zamiast tego lepiej poczytać horoskop, a jak się nie sprawdzi, to wytłumaczymy sobie, że katolicy w przepowiednie nie wierzą.

Coś jednak trzeba wiedzieć, bo inaczej możemy być za szczęśliwi, a to też niezdrowe. Informacji o koronawirusie jest tyle, że próba ich opanowania może doprowadzić do wrzodów żołądka. Tylko przy ilości zakażeń wprowadzono embargo i choruje tyle, ile trzeba. Umierający zakazom nie podlegają i już końcem listopada było wiadomo, że w tym roku odeszło do lepszego świata najwięcej Polaków w powojennej historii.

Śmierć wszystkich traktuje jednakowo i nie dba o to, jak na nią patrzymy. Robi swoje i już. Części żyjących bardziej jednak zależy na tym, jak o nich piszą niż na robocie. Musi tak być, bo łaska pańska rozdająca hojną ręką nasze pieniądze musi się lansować. I dostajemy – to wam kupiliśmy, tu załataliśmy, a to wyremontujemy, jak będziecie grzeczni. Podziękujcie tylko temu panu i tamtej pani, bo oni to załatwili i przy wyborach pamiętajcie. Wtedy przychodzi niesmak, bo mówią, że dzielą sprawiedliwie, czyli ci co mają dojścia załatwiają dla swoich. Relacje z takich załatwień też mogą być przeciekawe. Znajdziemy na nich wszystkich, których pokazać trzeba, a co najwyżej z boku tych, których należałoby. Bogu, co boskie, a cesarzowi, co cesarskie. U nas coraz więcej uważających, że są jednocześnie i Bogiem i carem. Podatki płacą wszyscy. Dostają swoi. Wszystko się zmienia. Sprawiedliwość też.

Węgierski eurodeputowany, obrońca rodziny i zagorzały przeciwnik LGBT został przyłapany na gejowskiej orgii. Zaufanie Polaków do policji spada na łeb. Przestajemy wierzyć rządowi, politykom, a nawet Kościołowi. Telewizji publicznej mało kto ufa. Naród głupi nie jest, choć czasem daje się wmanewrować. Mamy w tym wiekowe doświadczenie, ale mimo wszystko wierzmy i ufajmy. Tylko wcześniej zastanówmy się komu.

Roman Kijanka

Do Bożego Narodzenia pozostało kilkanaście dni. Jednak w wielu domach finałowe odliczanie rozpoczęło się już dawno. Nie sposób przecież nie myśleć o świętach, skoro już końcem sierpnia dało się zauważyć w sklepach pierwsze bożonarodzeniowe ozdoby. Do dziś zdążyły trzy razy spowszednieć. Po drodze na chwilę nieco znikając nam z oczu, przez chwilowe zamknięcie tychże przybytków. U znajomych w mediach społecznościowych od końca listopada pojawiają się zdjęcia pięknie ubranych choinek, co dodatkowo wzmaga ciśnienie, że musimy się pospieszyć, bo „inni już mają”.

O czym więc mowa? O świątecznych przygotowaniach i całej strategii z nimi związanej. O natrętnej myśli, która u niektórych pojawia się z tyłu głowy gdzieś w okolicach października, czasem nieco wcześniej, a czasem później. Jedni ją ignorują. Inni, wprost przeciwnie. Szykują się jak na wojnę. Wyposażają się w środki czystości, przygotowują plany sprzątania każdego pomieszczenia. Za punkt honoru stawiają sobie dotarcie do każdego zakamarka i odkurzenie każdego bibelotu. Wszystko po to, by w nowy rok wejść w uporządkowanym otoczeniu, z lżejszą głową, a i przy wigilijnej kolacji cieszyć się tym, co udało się zrobić i że wszyscy są zadowoleni. Tylko czy na pewno?

Choć na szczęście nieco się już od tego odchodzi, w wielu domach do dziś pokutuje przeświadczenie o tym, że to pani domu musi zająć się wszystkim. Od porządków, na przygotowaniu potraw, prezentów i dekoracji, kończąc. Reszta rodziny czasem łaskawie „pomaga”. Swoją drogą, jakże niewdzięczne jest to wbrew pozorom słowo. Samo w sobie ma przecież wydźwięk pozytywny. Ale jeśli mieszkamy wszyscy w jednym domu, podobnie korzystamy ze wszystkich sprzętów i pomieszczeń, to komu pomagamy? Nie „pomagajmy”, po prostu zauważmy, bez przypominania, co jest do zrobienia wokół nas i po prostu to zróbmy. Poprawi to nie tylko estetykę i funkcjonalność, ale i relacje między nami, a to chyba zwłaszcza przed świętami, najważniejsze. Mniej obciążony pojedynczy członek rodziny nie „fuczy” i nie wyładowuje swojej frustracji na reszcie. Zróbmy więc to także dla siebie.

Z dobrymi uczynkami jest tak, że otrzymane, są przekazywane dalej. Podobnie, niestety, działają wyrządzane innym przykrości i złośliwości. Posprzątajmy więc nie tylko w swoich domach, ale i głowach. By wszystkim żyło się łatwiej.

Dominika Prokuska