Z cyklu: „Cudze chwalicie, Jarosławia nie znacie”: Portal u Mikołaja i Stanisława

Przez

-

7 maja 2020

Portal jest to monumentalne wejście do budowli lub ważnego wnętrza, bogato wyposażone pod względem architektonicznym i rzeźbiarskim. W Jarosławiu najbardziej znanym przykładem portalu jest znajdujący się na terenie Opactwa Benedyktynek, w kościele pw. Św. Mikołaja i Stanisława Biskupów. Wykonany jest w kamieniu wapiennym, w formie łuku triumfalnego. Przyjmuje się, że autorem portalu jest rzeźbiarz Jan Pfister, urodzony w 1573 roku we Wrocławiu. Około 1610 roku przeniósł się do Brzeżan, pracując głównie dla magnackich rodzin Ostrogskich i Sieniawskich. Początkowo portal znajdował się od strony zachodniej .Gdy wybudowano skrzydło klasztorne zachodnie i drugą wieżę kościelną w 1635 roku, wówczas przeniesiono portal na stronę południową. Barokowy, trójosiowy kamienny portal posiada półkulisty otwór wejściowy z profilowaną archiwoltą. Flankują ją dwie pary kolumn opasanymi liśćmi akantu o kapitelach korynckich, wspartych na cokołach dźwigających belkowanie. Między kolumnami znajdują się dwie wnęki posągowe w kształcie muszli. Można przypuszczać, że w obecnych pustych wnękach mogły w przeszłości znajdować się figury św. Mikołaja i Stanisława Biskupów, co sugeruje wezwanie świątyni. Nad wieńczącym gzymsem walutach znajdują się dwie postacie uskrzydlonych, klęczących aniołów. Waluty obejmują tablicę z łacińskim napisem, informującym między innymi: „D.O.M. – czyli Deo Optimo Maximo – Bogu Najlepszemu, Największemu pod boskimi tytułami biskupów Mikołaja z Myry i Stanisława, męczennika krakowskiego Anna Destemberg z domu Kostka, księżna Ostrogska i Wołyńska na narodzenie Dziewicy, 8 września 1622 roku ofiaruje”. Nad tablicą umieszczony jest kartusz z krucyfiksem i orłem. Cokoły czterech kolumn zdobią maski lwów, a ich trzony główki aniołów w otoczeniu liści akantu. Podobny motyw widoczny jest w polach nad archiwoltą i przy słupkach kolumnowych. Cokoły kolumn zwieńczone są połączonym gzymsami. Dodatkowymi dekoracjami są liście akantu, wieńce roślinne, muszle i festony. Prof. Jan Sas Zubrzycki w książce „Miasto Jarosław i jego zabytki” z 1906 roku napisał: „twierdzić możemy, że to najpiękniejsza ozdoba Jarosławia i gdyby Jarosław nic nadto nie posiadał, już by tym się chlubić mógł niemało …”. Bez wątpienia omawiany portal w kościele św. Mikołaja i Stanisława Biskupów Męczenników w widoczny sposób podkreśla znaczenia reprezentacyjnego wejścia. Jest to wspaniałe dzieło sztuki, świadczące o bardzo wysokim poziomie warsztatu jego twórcy. W następnym odcinku zajmiemy się tablicą Józefa II.

Jerzy Czechowicz

Egzaminy w czasie epidemii. Jak radzą sobie maturzyści?

Przez

geistchen

-

7 maja 2020

0

Epidemia spowodowała nie tylko rewolucję w systemie szkolnictwa, ale i uniemożliwiła przeprowadzenie egzaminów. O to, jakie nastroje panują wśród tegorocznych maturzystów, zapytaliśmy abiturientki Zespołu Szkół Ekonomicznych i Ogólnokształcących w Jarosławiu.

Miesiąc przed zakończeniem roku szkolnego tegoroczni maturzyści musieli przestawić się na tryb nauki zdalnej. Odwołane korepetycje, odłożone w czasie egzaminy oraz brak bezpośredniego kontaktu z nauczycielem sprawiły, że uczniowie kończący edukację, znaleźli się w bardzo niekomfortowej sytuacji.

– Epidemia koronawirusa pokrzyżowała plany nie tylko mnie, ale i innym maturzystom.

Ciężko było przestawić się na nowy tryb przygotowań do egzaminu dojrzałości. Jednak samozaparcie zaczęło z czasem przynosić odpowiednie efekty. Mam nadzieję, że dodatkowy miesiąc wolnego przed maturą nie ostudzi mojego zapału i jeszcze lepiej się do niej przygotuję – mówi Ania.

Maturzystki zdają sobie sprawę, że tegoroczna matura będzie wyglądała inaczej niż dotychczas. Zwracają uwagę, że sytuacja w kraju budzi w nich lęk i przerażenie. Mimo to dostrzegają też jej dobre strony.

– Pozytywnym aspektem całej tej sytuacji jest jedynie fakt odwołania części ustnej. Tej obawiałam się najbardziej – mówi przygotowująca się do matury Malwina. Podobnie myśli Ania.

– Największy stres powodowała u mnie myśl o egzaminach ustnych, dlatego wiadomość o ich odwołaniu bardzo mnie ucieszyła.

Mimo niecodziennej sytuacji maturzystki są w dobrych humorach. Przygotowują się do matury również za pomocą mediów społecznościowych. W trudnych chwilach wspierają się nawzajem.

– Nikt nie zwróci nam miesiąca nauki w szkole, który mogliśmy przeznaczyć na powtórki. Mimo wszystko postaramy się zdać ją na najwyższym poziomie – zapewnia Natalia.

Terminy egzaminów

Egzamin ósmoklasisty w szkołach dla dzieci i młodzieży oraz w szkołach dla dorosłych, w których nauka kończy się w semestrze wiosennym potrwa od 16 do 18 czerwca. Termin dodatkowy odbędzie się od 7 do 9 lipca. Wyniki egzaminu ósmoklasiści poznają do 31 lipca. Szkoły otrzymają również wtedy zaświadczenia.

Część pisemna egzaminu maturalnego w terminie głównym dla absolwentów wszystkich typów szkół rozpocznie się w poniedziałek, 8 czerwca i potrwa do 29 czerwca. W tym roku nie będzie egzaminów ustnych.

Termin dodatkowy egzaminu maturalnego jest zaplanowany od 8 do 14 lipca. Wyniki egzaminu w terminie głównym i dodatkowym będą znane do 11 sierpnia. Egzamin poprawkowy odbędzie się 8 września, a jego wyniki poznamy do 30 września.

Egzamin potwierdzający kwalifikacje w zawodzie (Formuła 2012 i Formuła 2017) potrwa od 22 czerwca do 9 lipca. Natomiast egzamin zawodowy (Formuła 2019) zaplanowany jest od 17 do 28 sierpnia.

Ani krowy, ani pieniędzy

Przez

geistchen

-

7 maja 2020

0

Właściciel skupu nie zapłacił za krowę, którą nabył od starszego mężczyzny. W międzyczasie firma zbankrutowała. Czy to oznacza, że 73-latek nie odzyska już swojej należności?

Pan Józef przez całe życie ciężko pracował. Gdy zdrowie zaczęło mu doskwierać, zmuszony był pomniejszyć swoją gospodarkę. Zdecydował się sprzedać krowę. Miało pójść gładko. W jednej z lokalnych gazet znalazł ogłoszenie firmy zajmującej się skupem zwierząt. Zadzwonił tam i umówił się na konkretny termin. Początkowo wszystko szło zgodnie z planem. O wskazanej porze na posesji pana Józefa zjawił się przedstawiciel wybranej przez niego firmy. Mężczyzna zważył zwierze, uzgodnił cenę, a następnie zapakował je na samochód. Pieniędzy jednak nie wypłacił. Tłumaczył, że żadna z firm nie wypłaca ich już teraz „na rękę”.

– Wręczył mi fakturę, na której widniała omówiona kwota – 3 tys. zł. Mówił, że następnego dnia będzie się kontaktował. Niestety, nic takiego nie miało miejsca. Do dziś czekam na telefon i pieniądze – mówi poszkodowany 73-latek.

Pan Józef wielokrotnie próbował skontaktować się z firmą, która nabyła od niego krowę. Niestety bezskutecznie. Telefon albo milczał, albo ktoś przerywał połączenie, w momencie, gdy padało pytanie o wypłatę zaległej należności. W interesie pana Józefa interweniowali również jego bliscy. Niestety nie przyniosło to żadnego rezultatu.

– Wujek jest osobą starszą, schorowaną. Naprawdę bardzo potrzebuje tych pieniędzy. Widzę, jak bardzo przejął się tą sytuacją. Odbija się ona na jego zdrowiu – martwią się bliscy poszkodowanego mężczyzny.

Firma zbankrutowała

W minionym tygodniu udało nam się skontaktować z właścicielem firmy, której pan Józef powierzył swoją krowę. Mężczyzna tłumaczył, że przebywa za granicą, a skupem zwierząt już się nie zajmuje. Poinformował również, że firma zbankrutowała.

Zapytaliśmy również o to, co będzie z osobami, które do tej pory nie otrzymały swoich należności.

– Z wierzycielami firmy listownie będzie kontaktował się Syndyk – poinformował mężczyzna. – Firmy bankrutują. Tak się czasem dzieje – wyjaśniał zaistniałą sytuację.

To nie pierwszy taki przypadek

Z właścicielem skupu już były problemy. Końcem ubiegłego roku na łamach Gazety Jarosławskiej interweniowaliśmy w imieniu małżeństwa, które w podobny sposób sprzedało swoją krowę. Wówczas właściciel firmy twierdził, że ktoś się pod niego podszywa, a on nigdy w tej miejscowości nie był. Po naszej interwencji pieniądze udało się odzyskać. Miejmy nadzieję, że sprawa pana Józefa będzie miała równie szczęśliwy finał.

Bliscy pana Józefa poszukują osób, które zostały oszukane w podobny sposób. Mogą się one kontaktować z Redakcją GJ pod numerem telefonu: 16 623-07-24.

Dwa wyjścia

Przez

geistchen

-

7 maja 2020

0

Epidemii można było się spodziewać. Przemawiał za tym trwający nie od dziś problem z afrykańskim pomorem świń, SARS, ptasią grypą, czy chociażby wścieklizną, która ciągle jest zagrożeniem. Pojawiały się wieści o nadciągającej wojnie. Klęska suszy lub powodzi też wisiała. Ale tego, że niecały tydzień przed wyborami w demokratycznym kraju nie będzie wiadomo jakie będą, czy w ogóle będą i będzie wiadomo tylko kto ma wygrać, tego nawet najświatlejsi jasnowidze nie przejrzeli.

Czasy coraz ciekawsze i coraz częściej przychodzi myśl, że jeszcze zatęsknimy za tym, co już było, a minęło nie tylko przez koronawirusa. Z epidemią jest tak, że na początku pojawia się strach. Potem zmienia się w obawę. Jedni są bardziej ostrożni. Inni mniej. W końcu wszyscy się przyzwyczają i jest po sprawie. W wielu sklepach już nie spotkamy płynu do dezynfekcji, czy rękawiczek dla klienta. Twarzy w miejscu publicznym nie możemy odsłaniać, a jak jest każdy widzi. Przykładów można wymieniać wiele. Żyjemy w obostrzeniach i jak to już w naszej historii było potrafimy je obejść. Bo Polakowi nie tak łatwo zakazać. Za to wpuścić go maliny łatwo, bo wtedy on myśli, że sam decyduje. Cytując za Rejem po szkodzie będziemy mądrzejsi, choć przywołując Kochanowskiego – przed i po szkodzie będzie Polak głupi. Narodowi wieszcze nie zostawili na nas suchej nitki. Na szczęście aż tak źle nie jest. Ale jeśli powiemy, że dobrze, to mocno przesadzimy.

Wirusa, który tyle bałaganu narobił możemy zniszczyć i kiedyś to się stanie. Gdyby wszyscy postępowali odpowiedzialnie, to już by go nie było. Nie może on przecież istnieć bez nas. Na dodatek za sprytny nie jest i wystarczy podstawowe zabezpieczenie, by zastał samotny i przepadł. Dokucza, ponieważ wykorzystuje zbyt luźne traktowanie zagrożenia. Jego siła tkwi w tym, że uważamy go za przypadłość, która może dotknąć innych, a nie nas. A jeśli już nawet nam zagrozi, to będzie na kogo winę zwalić.

Mamy więc epidemię i niby każdy wie co ma robić, ale mało kto robi. Najprawdopodobniej szybkim krokiem zbliżają się wybory. Choć tego do ostatnich dni nikt nie będzie wiedział. Tu z kolei nie wiadomo jeszcze, co i jak robić, bo przepisy nie zostały uchwalone, ale już na wszelki wypadek robią. W sumie robią za nasze, by ugrać swoje. Czyli koszty nie mają znaczenia. Takie kuriozum. W filmie fajne do oglądania. Żyć z tym trudno.

Wydaje się, że nasza rzeczywistość biegnie dwoma niezależnymi nurtami. Pierwszy to życie każdego z nas. Praca, rodzina, wypoczynek itd. Drugi to polityka już od najniższego szczebla. Jak najbardziej realne życie zderza się z fabułą władzy, koneksji, kombinatorstwa itp. Wychodzi z tego taki galimatias, że jak mówią za wschodnią granicą – bez wodki nie rozbieriosz. Kto chce z tej demokracji czerpać zyski ma dwa wyjścia. Albo solidnie pracować, albo zapisać się do jakiegoś towarzystwa. Jeśli wybierze pierwsze to przepadł. Jeśli drugie, to ma dwa wyjścia. Albo zapisze się do niewłaściwego, albo właściwego. Jeśli wybierze pierwsze, to przepadł. Jeśli drugie, to ma dwa wyjścia….

Media obiegła informacja, że Kim Dzong Un nie umarł i się uśmiecha. To dobre wieści. Przynajmniej dla Kima.

Roman Kijanka

Głos Czytelnika: Rozwiązanie blokady ulicy na chłopski rozum

Przez

geistchen

-

7 maja 2020

0

Zablokowana droga do dwóch bloków, garaży i miejskiego budynku ciągle budzi emocje. Sprawa toczy się od dawna. Strony czekają na orzeczenie sądu i tłumaczą się tak, by wyszło, że każda ma rację. Według mieszkańca, który znalazł się w grupie zablokowanych z dojazdem brakuje tylko dobrej woli i logicznego podejścia do problemu.

– Sprawę przespano przed pięcioma laty. W latach 90 ubiegłego wieku droga należała do miasta. Potem okazało się, że jest prywatna, a teraz dodatkowo, że właściciel zamknął przejazd, bo nie mogą się dogadać co do ceny. Skoro już tak się stało to należy znaleźć wyjście zadowalające wszystkie strony. Nie mamy dojazdu, ale trudno, by każdy występował samodzielnie dlatego scedowaliśmy załatwienie tej sprawy na Spółdzielnię Mieszkaniową. Burmistrz nie może nic zrobić z budynkiem po MOPS-ie, bo nie ma do niego dojazdu. PKP nie ma zysku z garaży z tego samego powodu. Właściciel ma też problem. Przy ludzkim podejściu sprawa jest prosta do załatwienia. Wystarczyłoby, gdyby podmioty, w których interesie leży przejezdność poskładały się i zapłaciły za drogę. Koszty nie będą wysokie, a problem braku dojazdu zniknie. Nakłady szybko się zwrócą. Chociażby dzięki temu, że każdy będzie mógł bez kłopotu gospodarować swoją własnością. Przy odbijaniu piłeczki w przerzucaniu się kompetencjami mamy bałagan, a jego koniec trudno określić – uważa Czytelnik.

Chodzi o drogę dojazdową do budynków biegnącą obok byłego hotelu JPB Budexim. Boczną ul. Poniatowskiego w Jarosławiu.

Eques Polonus sum

Przez

Redakcja

-

7 maja 2020

0

Konstytucja 3 maja. Nadzieja z dojrzałej decyzji o reformie Ojczyzny. Po okresie wyjątkowym i kontrowersyjnym w naszej historii, czyli rządach sarmackiej szlachty pojawiła się chęć zmiany. Druga na świecie konstytucja tchnęła życie w zaniedbany kraj, lecz część polskich szlachciców nie mogła przeboleć utraty wpływów i zwrócili się po pomoc w obaleniu reform do Cesarstwa Rosyjskiego. Patrząc na to, co dzieje się w naszej polityce dziś, wygląda na to, że niewiele się w nas zmieniło, może tylko granica, za którą szukamy oparcia.

Skoro jednak nie zmieniliśmy się na lepsze, to jest nadzieja, że nie jesteśmy też gorsi niż kiedyś. Pod Grunwaldem pokazaliśmy siłę i zmysł strategiczny oddziałów polsko-litewskich i pokonaliśmy krzyżacką zawieruchę. Dwa i pół wieku później Jan III Sobieski odniósł ogromne zwycięstwo nad Imperium Osmańskim pod Wiedniem i uwolnił zachód przed kulturą Bliskiego Wschodu. Polska jest historycznym punktem, gdzie spiera się wschód z zachodem, co przysparza nam problemów… albo my po prostu nie potrafimy dobrze wykorzystać naszego położenia. Kolejne dwa i pół wieku później zatrzymujemy kolejną falę ze wschodu, tym razem bolszewizmu w Bitwie Warszawskiej. Czy musimy czekać kolejne 100 lat, by dokonać jakiegoś wspaniałego czynu?

Gdzie się podział nasz charakter i siła, że zamiast budować nasz kraj i świadomość narodową, ledwo wiążemy koniec z końcem codzienności pracując fizycznie w obcych korporacjach i fabrykach? Czy istnieją politycy, dla których słowo, honor i suwerenna silna Polska są ważniejsze od własnych rozgrywek politycznych? Czy nasza historia nie toczy się w to samo koło od wieków nic nie zmieniając poza poziomem rozwoju technologicznego? Z kim by dziś podyskutować o przyszłości, skoro nikogo nie obchodzi przeszłość? Jacek Kaczmarski próbuje zmierzyć współczesnego Polaka z dumnym Sarmatą w Rozmowie z XVI-wiecznym portretem trumiennym. A poniżej, w Requiem rozbiorowym, podsumowuje nas na swój zawsze aktualny sposób.

Jesteśmy – jacy jesteśmy
Byliśmy – jacyśmy byli
Tę prawdę o sobie unieśmy
W tej krótkiej, danej nam chwili.

Będziemy – jacy zechcemy
Byle wiedzieć nam – czego chcieć,
Lecz nie wiemy – czego nie wiemy,
Więc nie mamy – co chcemy mieć.

Mogliśmy, czego nie wolno,
Co wolno – nie chcemy móc.
Wolimy niewolę niż wolność,
W której nie ma o co łbem tłuc.

Więc będziemy – jacyśmy byli,
Więc jesteśmy – a jakby nas brak
W tej krótkiej danej nam chwili,
Której jutro nie będzie i tak…

Jak to jest z tymi oczami? – Kijanka w Wietnamie cz. 16

Przez

Bartłomiej Kijanka

-

7 maja 2020

0

Wszystko wskazuje na to, że przyjdzie nam się przyzwyczaić do widoku maseczek na europejskich twarzach. Mnie przyzwyczajenie przyjdzie pewnie łatwiej, bo zaczynałem je kilka miesięcy przed Wami, w Azji. Tam też zrozumiałem, że dzięki maseczkom świat może być bliższy temu z książek czy filmów, kiedy to mijana na ulicy osoba ma w sobie nutkę intrygującej tajemniczości.

Zasłonięte twarze u osobników płci przeciwnej pozwalają nam też skupić się na innych miejscach, po których możemy rozpoznać atrakcyjność.

A skoro mówimy już o oczach, zdradzę Wam prawdę o tych azjatyckich.

Odkrycie tej prawdy było możliwe dzięki poruszaniu się po Azji motocyklem – dodaję to gdyby, ktoś zastanawiał się, po cholerę w ogóle wymyślać tułaczkę jednośladem po obcym kontynencie.A wracając do oczu…

Skuterami i motorkami w Azji jeżdżą wszyscy. Starzy, młodzi, mężczyźni, kobiety, dzieci, kury, krowy i turyści. Często oczywiście na jednym jednośladzie znajduje się 4 lub 5 przedstawicieli powyższych grup. I mogą oni występować w różnych konfiguracjach (jeśli człowiek jest jeden, to kur może być 40. Żywych!).

Większość z nich (nie licząc turystów) nie używa kasków z szybami ani okularów. Dzięki temu jeżdżą ze ślepiami wystawionymi na warunki atmosferyczne i inne niedogodności.

Wieje – oni jadą. Pada – oni jadą. Jest pył, bo długo nie padało – oni jadą. Świeci oślepiające słońce – oni jadą. Nic nie świeci i trzeba się wpatrywać w ciemność, żeby nie wjechać w wałęsającą się po drodze krowę – oni jadą. Wszystko spowija chmura z palonych na poboczu śmieci – oni jadą. Tuż przed nimi ciężarówka wywalająca czarne spaliny – oni jadą. Dookoła latają owady, kamienie, drzazgi z zakładu stolarskiego, iskry spawalnicze (tutaj życie jest zawsze tuż przy drodze) – oni jadą. Chlapie olejem, bo ktoś gubi, chlapie kupą bo autokar opróżnia zbiornik ubikacji – nie ważne, oni jadą.

Jeżdżą bez przerwy. Do pracy, z pracy, do sklepu, od znajomych, do lekarza, z dziewczyną, z żoną i dziećmi, z chorym ojcem, ze zdrową matką, z ananasami, z cegłami, z palącym się papierosem, z 3 motykami albo worami ryżu. Nie ma znaczenia z czy i po co. Ważne, że jadą. W dzień, w nocy, nad ranem, o zmroku, w godzinę szatana i godzinę śmierci papieża. Bez wyjątku. W dzień powszedni i w święto. Połowę swojego życia spędzają, jadąc.

I jak tak jadą, w tych niesprzyjających warunkach to mrużą oczy. Mimowolnie. Podświadomie. Permanentnie.

Teraz pomyślcie logicznie. Jeśli człowiek przez całe życie, bez przerwy mruży oczy, to one muszą zrobić się skośne. Nic nie poradzisz.

Cichy drugi i trzeci maj

Przez

Redakcja

-

7 maja 2020

0

Dwa bardzo ważne święta w historii naszej ojczyzny już za nami. Tym razem odbyły się w cieniu ogłoszonej w kraju kwarantanny, dlatego uroczystości były skromniejsze. Jak wyglądały na terenach jarosławskich i przeworskich?

W zeszłą niedzielę, jak co roku, wspominaliśmy trzeciomajowy zryw i nadzieję, ale obostrzenia życia codziennego stłumiły uroczystości. Delegacja urzędu miasta w Przeworsku złożyła kwiaty przed pomnikiem dwusetnej rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 Maja, a także uczestniczyła w mszy św. w klasztorze Ojców Bernardynów. W Jarosławiu obchody były troszkę liczniejsze, ale maseczki i odpowiednie odstępy między delegacjami nie pozwalały zapomnieć o sytuacji, w jakiej się obecnie znajdujemy. Pod pomnikiem przy ul. 3 Maja zostały złożone biało-czerwone wieńce upamiętniające to wielkie wydarzenie, a żołnierze z jarosławskiego Garnizonu wystawili wartę honorową. Przy symbolicznej, jak na tą okazję, ul. 3 Maja, w kościele NMP Królowej Polski została odprawiona msza św. w intencji Ojczyzny.

Oficjalne uroczystości na Dzień Flagi również zostały odwołane, władze zachęciły do indywidualnego uczczenia flagi poprzez jej wywieszenie. Mieszkańcy Jarosławia mogli pochwalić się swoimi flagami na Facebook’u CKiP oraz urzędu miasta, gdzie zrobiono obszerną fotogalerię pt. „Powiewa dumnie i u mnie!”.

Trzeci maj to nie tylko konstytucja, ale też uroczystość Matki Bożej Królowej Polski, choć w tym roku wyjątkowo obchodzona drugiego maja. Ksiądz Krzysztof Szczygielski, proboszcz parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, podkreśla jak wielką rolę pełniła Matka Boża w naszej historii. – Jasna Góra jest tym, dla polskiego narodu czym dla każdego człowieka jest serce. Matka Boska Częstochowska to żywa Ikona Bożej Rodzicielki, która czuwa nad Polskim Narodem od zarania dziejów po dzień dzisiejszy. Nie było by dziś Polskiej Niepodległości, nie było by św. Jana Pawła II, nie było by Kardynała Wyszyńskiego – Prymasa Tysiąclecia, gdyby nie matczyna obecność Królowej Polski w naszym narodzie – mówi duszpasterz.

Pierwszy raz po 89’ uroczystości trzeciomajowe były obchodzone w takiej ciszy, bez przemówień i licznego zgromadzenia. Może właśnie ta cisza była odpowiednia dla tego, koniec końców nieudanego historycznie, wydarzenia…?

Sebastian Niemkiewicz/Fot. fb

Kapliczka naprzeciw domu nr 176 w Siedleczce

Przez

geistchen

-

1 maja 2020

0

Aby dotrzeć do kapliczki, która znajduje się naprzeciw domu nr 176 w Siedleczce, trzeba jadąc główną drogą z Kańczugi do Dynowa skręcić w prawo na głównym skrzyżowaniu. Jest to droga prowadząca do Sieteszy. Za kościołem w Siedleczce, skręcić w czwartą uliczkę po prawej stronie i jechać do góry na szczyt wzniesienia do miejsca gdzie droga przecina się z polną dróżką. Tam po prawej stronie w niewielkim świerkowo-brzozowym lasku znajduje się owa kapliczka otoczona trzema lipami.

Została wybudowana w XIX wieku. Jest kapliczką typu domkowego, na kamiennej podmurówce, otynkowana z pokrytym blachą dwuspadowym daszkiem. Nad pilastrami oraz na szczycie znajdują się sterczyny z piramidkowymi daszkami. – Kapliczkę ufundował ktoś z taty strony, z rodu Pączków. Kiedyś były tutaj świerki ale zostały wycięte. Dosadziłam wokół młode świerki. Lipy, które się tu znajdują posadził taty brat w 1917 roku. Kapliczka została odnowiona, wymieniono starą blachę na dachu i drzwi. Wcześniej były tutaj stare drewniane drzwi z kratkami – relacjonuje pani Henryka Zygmunt, która opiekuje się kapliczką. Wnętrze kapliczki stanowią lipowe rzeźby św. Michała Archanioła oraz św. Antoniego. Jest również niewielka rzeźba najprawdopodobniej św. Bartłomieja, która znajdowała się w niszy na szczycie kapliczki. –Św. Antoni od zguby miał zniszczone pół głowy, było to w czasie wojny. Mój przyjaciel podorabiał zniszczone części wykorzystując drewno z prawideł do butów oficerskich – mówi pani Henryka.

Świątki te doświadczyły niecodziennego zdarzenia. – Taka jedna kobieta, komunistka, która chodziła do Uniwersytetu Ludowego w Gaci pewnego razu wyrzuciła z kapliczki świątki i biła je cepami. Ludzie się zlecieli bo nie wiedzieli co to za grady lecą, a ona krzyczała „Ty Michale idź na Kańczugę na odpust, a ty Antoni do Sieteszy na odpust”. Tak jej się w głowie pomieszało – opowiada pani Henryka. Wymienieni święci są patronami właśnie w tych miejscowościach. Z kapliczką i świątkami wiąże się ciekawostka. – Sławna aktorka Krystyna Janda i jeszcze jeden aktor, który później zginął w wypadku przyjechali tutaj i robili zdjęcia tej kapliczce i świątkom – dodaje pani Henryka. Z miejscem tym związana jest jeszcze inna historia ale o tym innym razem. Kapliczka na wzniesieniu w lasku pięknie się prezentuje na tle okolicznych pól. Jest zadbana i nawet przed remontem jak mówi pani Henryka na każdy maj była malowana.

Marcin Sobczak

Wesprzyjmy Nikolę. Niech będzie zawsze uśmiechnięta

Przez

geistchen

-

1 maja 2020

0

5-letnia Nikola dzielnie walczy z białaczką. By wrócić do zdrowia potrzebuje naszego wsparcia. Nikola Szymańska-Gałas to wesoła i rezolutna mieszkanka Rozborza Długiego. Niestety końcem ubiegłego roku dziewczynka zaczęła chorować.

– Pomimo przyjmowanych leków infekcja nie przechodziła. Nikola miała powiększone węzły chłonne. Zlecono badania krwi. Wyniki były bardzo niepokojące – wspomina Barbara, mama dziewczynki.

Początkiem stycznia Nikola trafiła na Oddział Onkohematologii Dziecięcej rzeszowskiego szpitala. Tam zdiagnozowano białaczkę limfoblastyczną. Obecnie dziewczynka poddawana jest chemioterapii, co wiąże się z częstymi dojazdami do szpitala, oraz dodatkowymi kosztami.

Leczenie znosi w miarę dobrze.

– Nikola jest bardzo silna. Na pierwszy rzut oka nie widać po niej choroby. Ma mnóstwo energii. Niepokoją nas jednak wyniki. Raz są lepsze, raz gorsze. Zdarza się, że przez to musimy nieraz dłużej zostać w szpitalu. Tęskni wtedy za bliskimi – mówi mama dziewczynki.

Pięciolatka nie zdaje sobie jeszcze sprawy z powagi sytuacji. Uwielbia rysować, śpiewać, tańczyć i jeździć na rowerze. Jej ulubioną bohaterką jest Elza, dlatego marzy o podróży do Disneylandu.

5-letnia Nikola jest podopieczną Fundacji Iskierka. Każdy, kto chciałby wspomóc Nikolę w długim i kosztownym procesie leczenia i rehabilitacji może przekazać dowolnie wybraną przez siebie kwotę na adres fundacji: Fundacja ISKIERKA, Warszawa 02-047, Adama Pługa ½, ING Bank Śląski nr konta: 72 1050 0099 6781 1000 1000 0941. Wpłaty zagraniczne dla każdej waluty: PL72 1050 0099 6781 1000 1000 0941, BIC (SWIFT): INGBPLPW.

Na leczenie Nikoli można również przekazać 1% podatku: KRS 0000248546, cel szczegółowy: „Nikola Szymańska-Galas”.

EK