Od wtorku, 2 listopada Centrum Opieki Medycznej w Jarosławiu jest tzw. szpitalem jednoimiennym zajmującym się niemal wyłącznie pacjentami chorującym na COVID-19. Na Podkarpaciu podobną rolę oprócz już wcześniej wyodrębnionego szpitala w Łańcucie będą pełnić placówki w Sanoku i Dębicy.

W ubiegły piątek COM był już niemal przygotowany do przejęcia roli szpitala covidowego. Ostatni pacjenci przebywający w nim z powodu innych schorzeń byli przygotowywani do opuszczenia oddziałów. Część z nich trafi do domów. Wymagający opieki szpitalnej będą przewiezieni do innych placówek. – Wyodrębniliśmy tylko piętro, na którym mieści się położnictwo, więc porody będą odbywać się bez żadnych zmian. Oddzielona została także cześć Szpitalnego Oddziału Ratunkowego na wypadek szybkiej pomocy pacjentom z zagrożeniem życia. Reszta będzie przystosowana dla chorych na COVID-19 – mówił w piątek, 30 października Piotr Pochopień, dyrektor COM w Jarosławiu.

W placówce będzie 225 łóżek. W tym 213 dla chorych na koronawirusa. 9 łóżek będzie na intensywnej terapii, a 3 dla chorych podejrzanych o zakażenie.

W piątek w jarosławskim szpitalu przebywało 100 pacjentów chorych na COVID-19, ale dyrektor zastrzegał, że sytuacja jest bardzo dynamiczna i zmienia się z dnia na dzień. – Sytuacja jest bardzo trudna – mówił P. Pochopień o funkcjonowaniu szpitala. Zaznaczał, że COM nie ma pełnej obsady personelu, bo duża część lekarzy i pielęgniarek przebywa na kwarantannie lub w izolacji. – Wspieramy się personelem z innych placówek – tłumaczył.

W piątek 46 osób z obsady lekarsko pielęgniarskiej było w izolacji, a kolejne 23 odbywało kwarantannę.

Przypomnijmy, że w jarosławskim szpitalu pojawiały się ogniska zakażeń koronawirusem. By je ugasić wyłączano oddziały z przyjęć pacjentów. Taka sytuacja powtarzała się od dłuższego czasu. Po przejściu placówki tylko do leczenia chorujących na COVID-19 nie będzie zagrożenia, że pojawi się zakażony pacjent wśród pacjentów nie mających styczności z koronawirusem.

Obostrzenia i zmiany wywołane pandemią coraz mocniej uderzają w cierpiących na inne choroby. Opieka zdrowotna unika kontaktu z chorym, a zdalne konsultacje lekarskie prowadzone są różnie. Szpitale funkcjonujące na granicy wydolności albo zajmują się tylko zakażonymi koronawirusem, albo gaszą ogniska wstrzymując przyjęcia chorych. COVID przetrzebił też personel wysyłając sporą grupę lekarzy i pielęgniarek na kwarantannę lub izolację. Niestety wszystko wskazuje, że wirus nie ma zamiaru odpuścić.

erka/Fot. JR

Szok i niepewność to pierwsze emocje, których doświadczyła pani Agnieszka w momencie, gdy dowiedziała się o pozytywnym wyniku testu na Covid-19 parę miesięcy temu.

Jakie objawy odczuwała pani przed zrobieniem testu?

– Objawy miałam typowe dla przeziębienia, ale dla pewności zdecydowałam się zrobić test w szpitalu. Gdy okazało się, że wynik jest pozytywny, przeżyłam szok. Co będzie dalej, czy będą powikłania, jak zorganizować sobie teraz życie… Nikt nie miał wiedzy na ten temat i nie mógł mi poradzić.

Jak zmieniło się życie rodzinne w domu?

– Kontakty drastycznie się ograniczyły. Korzystałam z jednej łazienki, a reszta rodziny z drugiej. Chodziłam też w rękawiczkach i maseczce, nakłaniałam też resztę domowników na maseczki. Rozmawialiśmy z dużej odległości. Trudne było to emocjonalnie, zwłaszcza dla dzieci. Najgorszy był strach o bliskich. Nie czułam się źle, przeszłam wszystko łagodnie, ale niepewność i niepokój bardzo dawały się we znaki. Tak naprawdę, nikt nie wiedział co będzie dalej. Moja rodzina też bardzo to przeżyła; nie dość, że bali się o swoje zdrowie i ciężko przeżywali oczekiwanie na wyniki swoich testów, to jeszcze martwili się jak u mnie będzie wyglądał przebieg choroby i czy nie wyląduję w szpitalu. To było przerażające.

Poczułam także odrzucenie ze strony innych ludzi, stosunek do mojej osoby się zmienił. Sąsiedzi się zwyczajnie bali. Świadomość tego nieznanego najbardziej niszczy psychikę, a strach jeszcze potęguje niepewność i łatwo się załamać.

Jak wyglądała pani walka z wirusem?

– Nie potrzebowałam opieki lekarskiej, sanepid zalecił mi siedzenie w domu. Wychodziłam dużo przed dom, trudno było mi usiedzieć na miejscu, a do tego sądziłam, że lepiej będzie dla rodziny, jeśli będę jak najmniej spędzać czasu w domu. Spacerowałam sobie na podwórku i się zwyczajnie dotleniałam, a oprócz tego bardzo dużo piłam, pomimo że nie czułam smaku.

Cały okres mojej kwarantanny trwał ok. trzy tygodnie, ale jeszcze długo po tym trudno było mi wrócić do normalnego życia. Po zakupy wysyłałam dzieci i raczej stroniłam od ludzi, z jednej strony odczuwałam pewien strach przed moją osobą, a z drugiej strony sama nie czułam się pewnie i miałam „blokadę”.

Co można powiedzieć innym z perspektywy pani doświadczeń?

– Nie mamy innego wyjścia, jak tylko przyzwyczaić się, że wirus jest i przez jakiś czas będzie nas zarażał. Musimy rozsądnie do tego podejść, bo strach jest najgorszym wrogiem, gorszym nawet niż sam wirus. Ciężko powiedzieć jak każdy z nas to może przejść, ponieważ sytuacja jest bardzo indywidualna, ważne, by dbać o swoją odporność, wysypiać się i mieć dobre samopoczucie. To jest banalne, ale bardzo pomaga. Musimy zdać sobie sprawę, że to my sami musimy o siebie i swoje zdrowie zadbać, a nie czekać, aż zrobi to ktoś inny.

Dane rozmówczyni do wiadomości redakcji.

Sebastian Niemkiewicz