PIŁKA RĘCZNA KOBIET – I LIGA: Szczypiornistki SPR JKS San Jarosław pojechały do Warszawy po zwycięstwo i wykonały zadanie. W pierwszej połowie czarno-niebieskie dały trochę nadziei miejscowym, ale w drugiej części taryfy ulgowej już nie miały.
Uniwersytet Warszawski – SPR JKS San Jarosław 27:32 (18:12)
Drużyna Uniwersytetu mocno się postawiła, a jarosławianki dość długo nie mogły się obudzić. W pierwszej połowie miejscowe zdobył aż osiemnaście bramek, a jarosławianki pierwszego gola rzuciły dopiero w piątej minucie, po karnym Amandy Szymborskiej. Druga część wyglądała już zupełnie inaczej. Nasza drużyna poprawiła grę w obronie i przyśpieszyła rozgrywanie akcji ofensywnych. W ostatnim kwadransie SPR JKS San rzucił osiem bramek z rzędu, a za chwilę dorzucił jeszcze trzy następne i było jasne, że wróci do domu z kompletem punktów.
POZOSTAŁE MECZE: Korona – Karczew 36:24 (18:15); Wesoła – UMCS 24:30 (9:15); Varsovia – AZS AWF 21:27 (4:14); Radom – SMS przeł.
PIŁKA RĘCZNA KOBIET – PGNiG SUPERLIGA: Piłkarki ręczne Eurobudu znowu przegrały. Tym razem w Jarosławiu łatwe punkty wywalczyło Zagłębie Lubin. Miedziowe robiły co chciały i zakończyły pojedynek wysokim zwycięstwem.
Eurobud Grupa JKS Jarosław – Zagłębie Lubin 17:29 (7:14)
Można powiedzieć, że to był mecz do jednej bramki. Lubinianki przyjechały do Jarosławia jak po swoje i momentami nokautowały zespół Eurobudu. Przed długi czas miejscowe miały na koncie ledwie dwa gole. Dorobek bramkowy gospodyń powiększał się w zasadzie wtedy, gdy Zagłębie luzowało szyki. Tak było chociażby na początku drugiej połowy, kiedy przewaga przyjezdnych wynosiła tylko pięć trafień 10-15. Jednak gdy lider tabeli przyspieszał i zaczynał grać swoje, dystans błyskawicznie rósł. Skończyło się ostatecznie na 12 bramkowej stracie.
W innych meczach: Perła Lublin – Koszalin 36-24, KPR Kobierzyce – Start Elbląg 4-5 po karnych.
SIATKÓWKA KOBIET – I LIGA: Siatkarki Sanu-Pajda notują ostatnio zwyżkę formy i dzięki kolejnej wygranej nadal mają szanse zagrać w play-offach. W ostatniej serii gier nasza drużyna pokonała zespół Azotów Tarnów.
W pierwszym secie rywalki trzymały się dzielnie do stanu 4:4, potem jarosławianki zaczęły odskakiwać. Tarnowiankom udało się jeszcze podgonić wynik do stanu 13:15, ale na więcej podopieczne trenera Piotra Pajdy już nie pozwoliły. Przyjezdne w jednym ustawieniu straciły aż osiem punktów i przegrywały 14:24. Drugą partię lepiej rozgrywały Azoty, które wygrywały 6:1 i 16:11. Wydawało się, że naszej ekipie nie udało się przełamać w tej odsłonie i w meczu zrobi się remis, ale nic z tych rzeczy. Jarosławianki odrobiły straty i gdy zdołały wypracować sobie dwa punkty zapasu 21:19, nie oddały już prowadzenia. Trzecia, jak się później okazało ostatnia partia pojedynku była dość długo wyrównana. Do stanu 10:10 grano punkt za punkt. Następnie chwilę na plusie były przyjezdne, ale siatkarki Sanu-Pajda w porę opanowały sytuację i przejęły inicjatywę.
Radymno: Oczyszczalnia ścieków w Świętem przeszła pozytywnie rozruch technologiczny i już została włączona do systemu kanalizacji. Będzie obsługiwać mieszkańców aglomeracji Święte. W jej skład wchodzą: Święte, Sośnica, Skołoszów, Ostrów, Zamojsce, Zabłotce, Łazy, Duńkowice, Piaski, Michałówka, Grabowiec, Nienowice i Sośnica Brzeg. To trzy czwarte Gminy Radymno.
Budowa nowej oczyszczalni wraz z modernizacją i przebudową istniejących zbiorników funkcjonującej wcześniej kosztowała około 17,5 mln zł. 8,5 mln zł pokryła dotacja z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego. 7 mln zł pochodziło z budżetu Gminy Radymno, a brakujące 2 mln zł pokryła nisko oprocentowana pożyczka z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska.
Przepustowość oczyszczalni wynosi 1,1 tysiąca metrów sześciennych na dobę. – To w zupełności wystarczy na potrzeby mieszkańców aglomeracji Święte. Jest też spory zapas. Nie będzie problemów z odbiorem ścieków od nowych mieszkańców, czy powstających firm – zapewnia Adam Lisańczuk, prezes Przedsiębiorstwa Komunalnego Gminy Radymno.
Wójt Gminy Radymno Bogdan Szylar (po prawej) z prezesem PKGR Adamem Lisańczukiem na końcowym odcinku oczyszczalni.
Wypływa czysta woda
Ścieki przechodzą dwa etapy oczyszczania. Pierwszy etap to oczyszczanie mechaniczne polegające na wyłapaniu zanieczyszczeń stałych. Potem trafiają do strefy oczyszczania biologicznego. Przechodzą przez kilka potężnych zbiorników, w których poddawane są kolejnym etapom czyszczenia. Z ostatniego zbiornika wypływa czysta woda. – Widać, że rozwijają się w niej glony. To świadczy, że wszystkie szkodliwe zanieczyszczenia zostały usunięte – wyjaśnia A. Lisańczuk. Woda odprowadzana jest do płynącego w sąsiedztwie potoku i trafia do Sanu. – Jest też wykorzystywana do pracy oczyszczalni. Dzięki temu nie musimy korzystać z wodociągu. To obniża koszty. Kolejnym elementem skierowanym na ekologię i obniżenie opłat za ścieki jest instalacja fotowoltaiczna o mocy 40 kW zabezpieczająca w zupełności potrzeby oczyszczalni. Staramy się również, by jej praca była jak najmniej uciążliwa dla pracowników i mieszkających w pobliżu. Dlatego zamontowaliśmy tzw. neutralizator powietrza złowonnego, czyli nieprzyjemnych zapachów towarzyszących ściekom. Zbiera on nasączone fetorem powietrze i biologicznie oczyszcza – opisuje Bogdan Szylar, wójt Gminy Radymno. – Mimo tych oszczędności w procesie oczyszczania gmina dopłaca do gospodarki ściekowej tak, by utrzymać opłaty od mieszkańców na w miarę niskim poziomie. Za to dostawy wody z naszych wodociągów są najtańsze w szeroko pojętym regionie – dodaje wójt.
Bogdan Szylar i Adam Lisańczuk przy instalacji fotowoltaicznej o mocy 40 kW.
Stare zbiorniki będą rezerwą
Zbiorniki o pojemności 450 metrów sześciennych z działającej wcześniej oczyszczalni są remontowane. Prace wykonuje czeska firma, która je montowała. Wymieniane są skorodowane blachy. – Będą służyć jako zbiornik retencyjny gromadzący nadmiar wody przy nawalnych opadach albo roztopach – wyjaśnia prezes PKGR. Przebudowa objęła także zaplecze techniczno-socjalne stwarzając obsłudze oczyszczalni dobre warunki pracy.
Bogdan Szylar z pracownikami oczyszczalni w pomieszczeniu sterowania.
Kanalizacja, to kolejne wyzwanie
Budowa oczyszczalni zbiega się z dokończeniem kanalizacji Skołoszowa. Wartość prowadzonych prac wynosi 7,5 mln zł. W tym 4,5 mln pochodzi z dofinansowania z RPO. Po zakończeniu miejscowość będzie całkowicie skanalizowana. – Dużym wyzwaniem jest skanalizowanie całej gminy. Wodociąg mamy już wszędzie, a sieć kanalizacyjną tylko w połowie gminy. Nasze położenie podraża koszty, ponieważ gmina jest równinna, a to powoduje konieczność budowy przepompowni. Przecinający ją San też jest barierą dokładającą kolejnych wydatków. Z roku na rok jest coraz lepiej. Myślę, że poradzimy sobie z tym problemem w miarę szybko. Tak jak poradziliśmy sobie z oczyszczalnią – zapewnia B. Szylar.
Śmigus – Dyngus zwany inaczej lanym poniedziałkiem, kojarzony jest z oblewaniem się wodą. Jedną z ciekawostek dotyczących właśnie tego dnia, było dawniej używanie podręcznych strażackich sikawek tzw. „szpryc”, którymi się oblewano.
Choć był to podstawowy sprzęt strażacki używany już w Polsce w XVI w., głównie do gaszenia pożaru, to w świąteczny, lany poniedziałek był także często wykorzystywany przez strażaków do oblewania dziewcząt.
W 2014 r. Muzeum Rolnictwa w Ciechanowcu zaprezentowało zwyczaj Lanego Poniedziałku z wykorzystaniem właśnie „szpryc”, nazywanych również „dyngusówkami”. / fot. Artur Warchala, Muzeum Rolnictwa w Ciechanowcu
Sikawki podręczne były najczęściej wykonywane z drewna toczonego przez miejscowych stolarzy. Posiadały drewniany cylinder, zakończony wylotem podobnym do prądownicy. Wewnątrz cylindra znajdował się przesuwny tłok z tłoczyskiem i uchwytem. Działanie tej sikawki podobne jest do działania strzykawki – po zanurzeniu wylotu cylindra w wiadrze lub beczce z wodą i pociąganiu tłoka w górę cylinder wypełnia się wodą, natomiast pchanie tłoka powoduje wpływ strumienia wody, który kierowany w miejsce pożaru umożliwiał jego gaszenie. Były to najprostsze sikawki strażackie, obsługiwane przez jedną osobę zwaną „szprycmajstrem”.
Wojciech Kruk – Dział Historii Pożarnictwa Muzeum w Przeworsku
Zgodnie z wieloletnią tradycją w Gminie Przeworsk odbył się coroczny Przegląd Palm Wielkanocnych.
W Tegorocznym Przeglądzie, zorganizowanym jest przez Wójta Gminy Przeworsk, Gminny Ośrodek Kultury w Przeworsku oraz Bibliotekę Publiczną Gminy Przeworsk z siedzibą w Urzejowicach, zgłoszonych zostało trzynaście palm wykonanych przez koła gospodyń wiejskich oraz stowarzyszenia.
– Dziękujemy wszystkim zaangażowanym w kultywowanie tradycji. Rodzime zwyczaje są najważniejszym i najcenniejszym dobrem, jakie możemy przekazać przyszłym pokoleniom. To dzięki takim osobom, nasze tradycja i obyczaje są ciągle żywe – podkreślił wójt Gminy Przeworsk Daniel Krawiec.
– Trzeba wiedzieć, jak malować pisanki – mówi Antoni Porczak z Węgierki pokazując różnobarwne jajka liczące sobie po kilka lat. – Dawniej malowało się łupinami z cebuli, które dawały brązowe odcienie, świeżymi listkami żyta na jasną zieleń, bejcą do drewna na żółto i ołówkiem kopiowym na fiolet. Powlekało się woskiem – dodaje.
– Farba konserwuje pisanki. Raz kura zniosła brązowe jajko. Tak wybarwione, że nie trzeba było go powlekać farbą. Namalowałem same kwiatki. Po pewnym czasie jajo eksplodowało. Dlatego tak ważna jest farba – opowiada ludowy artysta zaznaczając, że każdy kolor ma swoje znaczenie i pokorze przypisywany jest róż.
– Zawsze chciałem malować. Nie mazać ściany, tylko tworzyć sztukę – zapewnia Antonii Porczak.
Umówiliśmy się z panem Antonim na rozmowę o dawnych zwyczajach wielkanocnych, jednak temat się zbaczał i spotkanie stało się rozprawą o życiu zdążającą bardziej w stronę spowiedzi wielkopostnej i zarazem poszukującą sensu i drogi.
Post, wirus i obgadywanie
– Dawniej jak przychodził post, to najczęściej był ścisły. Wspominano, że ludziom, którzy wybrali się na rezurekcję trudno było wrócić do domu, tak byli wycieńczeni poszczeniem. Tym bardziej, że niektórzy mieli daleko do kościoła – wspomina Antoni zaznaczając co jakiś czas, że kiedyś było inaczej. – Spowiedź to nie tylko wyznanie grzechów. Ze swojej sprawy i swojego życia się spowiadamy – uważa.
– Nikt tego nie przewidział jak sprawiedliwość się stała. Ludzie narzekają, że to kara boska. Bóg jest tak cierpliwy i miłosierny, że nie ma w nim żadnej zemsty, żadnej złości i żadnej kary nam nie niesie – kontynuuje zmieniając temat. – To, co jest, to pomsta na ludzi przez ludzi sprowadzona. Gdyby nie było tego dopustu, tego koronawirusa, to w Polsce byłaby wojna domowa. Krew by się lała, jeden drugiego by zabijał. Tak by mogło być. Widać to po zachowaniu i po tym, co się dzieje dookoła. Szerząca się zawiść i nienawiść. Wzajemne oczernianie. Tu się krew nie leje, ale rośnie dramat. To nie kara boża. To ludzki dopust – ocenia. Uważa, że nie potrafimy patrzeć na innych ze zrozumieniem.
– Jeden ksiądz jest taki, drugi taki inny. Tak samo policjant, czy sąsiad. Ludzie obmawiają wszystkich zamiast brać pod uwagę, że powinni wpierw na siebie popatrzeć. Obgadując stają się gorsi od obgadywanych – zauważa.
Ludowy artysta z Węgierki zapewnia, że służy tylko Niepokalanej.
Wielkanocne wystrzały i sikawki
– Według przekazu, gdy Chrystus zmartwychwstał to skały pękały i huk był potężny. By to wydarzenie upamiętnić mieszkańcy, którzy mieli kontakt z wybuchami, bo byli na wojnie albo służyli w wojsku chodzili po wsi przed Wielkanocą i zbierali na proch. Chodzili tacy obeznani ze strzałami i już od świtu w Wielkanoc strzelali. Używali moździerzy, starych wybitych kowadeł. Zdarzało się że mieli pozostałe po wojnie pociski. Strzelali też z klucza. Zasypywało się go prochem i uderzało. Huk był mocny. Były też pukawki z dzikiego bzu robione i podobne do nich sikawki przeznaczone na wielkanocny poniedziałek. Na post przygotowywaliśmy kołatki i grzechotki. Wesoły był śmigus dyngus, czyli sikanie w wielki poniedziałek. Panienki musiały się wykupić pisankami. Oblewaliśmy się cały dzień. Kołatki, grzechotki na Wielki Post – wspomina pan Antoni.
Rycerz Niepokalanej i maseczki w kościele
– Urodziłem się 13 czerwca 1938 r. Miesiąc później ojciec napisał do Niepokalanowa i zostałem wpisany jako rycerz Niepokalanej. Jako niemowlak otrzymałem potwierdzenie od o. Maksymiliana Kolbe, późniejszego świętego, który zginął w Oświęcimiu. Całe życie staję w obronie Matki Bożej Niepokalanej – zaznacza artysta.
Wracając do obecnej sytuacji pan Antoni zaznacza, że postanowił sobie, iż w masce do kościoła nie pójdzie. – Nie chcę żeby ktoś powiedział, że stwarzam zagrożenie. W grudniu byłem, bo trzeba się wyspowiadać. Unikam grzechów ale zawsze coś się trafi. Wszyscy byli w maskach. Ja bez. Wtedy usiadłem w pierwszej ławce licząc, że jak będzie kontrola to się niezauważony wymknę przez zakrystię żeby ksiądz nie miał kłopotów – opowiada zaznaczając, że w każdy piątek i niedzielę idzie do krzyża stojącego w lesie. – Podrutowałem go żeby się nie przewrócił. Idę do Chrystusa ukazanego w żeliwnym wizerunku jak do „pana kolegi”. Czuję, że tam Boga spotykam. Stary krzyż trzeba uszanować. Żeby poznać życie człowieka trzeba wiedzieć jak miedza biegnie, a nasza wiara, kultura i tradycja jest taką właśnie graniczną miedzą – podsumowuje.
Kamieniołom, sens życia i pasja
– Była wojna. Niemcy kwaterowali w naszej stodole. Miałem wtedy 4 lata i przyglądałem sie jak jeden z nich ryzuje naszą słomianą chałupę. Nie mogłem zrozumieć w jaki sposób potrafi zmieścić duży dom na małej kartce, ale wtedy porwałem od niego ten dar malowania i chłonąłem go całe życie – pan Antonii zaczyna kolejny temat. Wspomina, ze chciał iść do szkoły plastycznej, ale ojciec widział go na gospodarstwie. Opowiada o propozycji kształcenia w Przemyślu i pobycie na Dolnym Śląsku. – Pojechałem do kopalni bazaltu w Sulikowie na Dolnym Śląsku. W kamieniołomie wybili nową sztolnię. Miałem wywieźć dziennie pięć dwutonowych kolib. Została do urobienia jeszcze jedna. Trafiła się potężna płyta szczycie wysokiego filaru. Wylazłem wysoko, odwróciłem się tyłem do ściany, chociaż tego nie wolno było robić i uderzyłem. Poleciało wszystko. Spadały wielkie kamienie. Wszyscy uciekali. Nie pomyślałem, że filar który rozbijałem trzymał całą skałę. Cudem nie zginąłem. Wtedy zrozumiałem, że rozpoczynając robotę trzeba widzieć jej koniec – mówi artysta. Wtedy zrozumiał sens życia. – Dzisiaj ludzie nie zastanawiają się nad niczym. Patrzą tylko aby mieć. Tak samo było ze mną. Kierowałem się nie tyle chęcią zysku, co raczej bezmyślnością. Kopalnia pokazała, że tak nie wolno. Źle pomalowana pisanka nie utrzyma się długo – podkreśla.
Nasz rozmówca wrócił pod dość długim pobycie na Dolnym Śląsku – ostatecznie wrócił w okolice gdzie się urodził i został rolnikiem malującym i tworzącym inne formy plastyczne pokazujące to, co w duszy się wykluwało. Jego prace trafiły do wielu ekspozycji w kraju na świecie, a on sam ciągle zastanawia się nad sensem swojego życia. – W starszym wieku rozum się nie postarzał tylko mu czasem brakuje rozrusznika – podkreśla.
– Farba ma być taka żeby się nie ścierała i nie pękała. Jedne kolory szybciej płowieją, inne utrzymują dłużej. Życie jest podobne. Ta wielka płyta z kamieniołomu nauczyła mnie, żeby wszystko robić solidnie i widzieć skutki – dodaje.
NOWOSIELCE: W Niedzielę Palmową odbyła się premiera pierwszego w na terenie gminy Misterium Męki Pańskiej.
Pomysłodawcą i reżyserem Misterium była Katarzyna Machniak, która zaprosiła do współpracy dwudziestu pięciu aktorów-amatorów, mieszkańców Nowosielec. Uczestnicy wcielając się w poszczególne postacie przygotowali rekwizyty oraz zadbali o odpowiednią scenografię i charakteryzację. Przygotowania do inscenizacji widowiska pasyjnego rozpoczęły się już wiosną 2020 r., jednak pandemia pokrzyżowała te plany. Po roku pani Katarzyna wróciła do pomysłu i po wielu godzinach prób i przygotowań udało się. Aktorzy przedstawili ostatnie ziemskie chwile Jezusa Chrystusa, ewangeliczne sceny od wydania Jezusa przez Judasza Iskariotę, modlitwę w Ogrójcu, poprzez sąd, Drogę Krzyżową i śmierć Jezusa na krzyżu.
Widowisko było duchowym, kulturalnym i artystycznym przygotowaniem do zbliżających się Świąt Wielkiej Nocy.
Wielki Post jest większy w tym roku. Dłuższy też, bo zamiast 40 dni trwa już rok ze szczególnym nasileniem w czasie świątecznym. Cięższy też, bo sączy niepewność. Smutniejszy jest i denerwujący, ale nawet najdłuższy czas umartwiania kiedyś się skończy i wróci normalność, a czasem nawet słoneczko zaświeci. Trzymajmy się tej nadziei, dzieląc się jajkiem poświęconym online.
Przeżywanie Wielkiego Tygodnia bardzo dosłownie wpisuje się w czasy, z którymi musimy się zmagać. Popatrzmy. Chrystus zostaje wydany, bo dla kogoś, kto się za przyjaciela podawał, hajs był ważniejszy niż drugi człowiek. Do tłumu przemawiają populistyczne hasła. Czuje się mocny, bo decyduje. Wypuszcza na wolność bandytę. Mocuje krzyż na barkach człowieka, którego wina polegała na tym, że stanął po stronie zwykłych ludzi. Wcześniej widzimy jak sprawujący rządy, manewrują pospólstwem. Robią to za przyzwoleniem, a nawet ku jego uciesze. Nikt nie zwraca uwagi na hipokryzję i egoizm. Prefekt rzymski przewodzący procesowi Jezusa Chrystusa nie wydaje wyroku. On go tylko zatwierdza. Skazują ludzie. Cóż z tego, że przy okazji realizują zamierzenia Rzymu. Sam wyrok nie wystarczy, trzeba jeszcze upodlić. Prowadzą więc przez miasto, dając czas na oplucie i obrzucenie błotem. Tylko nieliczni stają po stronie skazanego. Reszta ma rozrywkę, a niektórzy zyski. Lepiej nie wyobrażać sobie cierpień krzyżowanego. Chrystus umiera. Sprawdzają, czy na pewno śmierć przyszła i dzielą się jego ubraniem. Trudno wyobrazić sobie tragiczniejszy dzień dla grupki najbliższych mu osób.
Dziś zmieniły się czasy. Ludzie się nie zmienili. Dziękujmy więc Opatrzności, że nie musieliśmy stanąć w tłumie skazującym Chrystusa. Wyrok z naszym udziałem zostałby ten sam i niejeden krzyż by czekał.
A potem przyszedł ranek i kobiety poszły do grobu. Bóg wie co robi i wysłał panie. Gdyby poszli mężczyźni, wieść o Zmartwychwstaniu mogłaby się nie pojawić. Kobiety mają znacznie lepszy dar przekazywania informacji. Obojętnie jakich. Zaświeciło słońce. Przyszła radość i było coraz więcej wierzących. Czas przed ukrzyżowaniem pokazał jacy jesteśmy. Po Zmartwychwstaniu pokazał, że jest nadzieja. Obydwa okresy razem przypominają, że dramat i radość towarzyszą sobie. Jeśli nie potrafimy się smucić to i cieszyć się nie umiemy. Bo musi być burza, by docenić słoneczny dzień.
Przejdziemy pandemię, tak jak nasi przodkowie przeżyli dżumę, czy cholerę. Będziemy mocniejsi. Szkoda tylko, że przez wieki nie nauczyliśmy się, jak sobie z takimi zarazami radzić. Bo nawoływania wyznawców najlepszego kierunku nie chcą iść w parze z ilością zakażeń.
Cieszmy się ze Zmartwychwstania nawet wtedy, gdy będziemy musieli siedzieć w domu z roztrzepanymi włosami, bo fryzjerów zamknęli. Lasy są jeszcze otwarte, a na dodatek człowiek potrafi myśleć abstrakcjami. Do tego dochodzi jeszcze percepcja naszego mózgu, który odbiera tak jak mu potrzeba, a nie tak jak jest. W Wielkanocny poranek przy jajku z wolnego wybiegu, chlebie ze zbóż nie tak dawno falujących na podkarpackich polach, wędzonce z dziczyzny dorastającej w bieszczadzkiej puszczy, cytrynie z Hiszpanii i bananie z Urugwaju okraszonych chrzanem z babcinego ogródka poczujmy się ludźmi, na których żadnych ograniczeń narzucić nie można.
Okres Wielkiego Postu to okres często naznaczony postanowieniami i wyrzeczeniami. Niektórzy z nas wychodzą nieco dalej niż rezygnacja ze słodyczy lub oglądania telewizji. Podejmują wyzwanie i biorą udział w Ekstremalnej Drodze Krzyżowej. Drodze, gdzie trzeba być przygotowanym na utrudnienia i przeciwności pozwalające lepiej poznać nam siebie.
Róża z Radymna 19 marca po raz czwarty wzięła udział w Ekstremalnej Drodze Krzyżowej do Kalwarii Pacławskiej. Trasa wynosiła około 50 km.
– Aby poczuć magię tej wędrówki, trzeba chociaż raz samemu tego doświadczyć. Pielgrzymowanie nocą, często przy minusowej temperaturze, w śniegu, czy też w deszczu, niesie ze sobą dodatkowe utrudnienia i ograniczenia – opowiada nasza rozmówczyni.
Ciężko jest porzucić swoją codzienną strefę komfortu i zdobyć się na takie wyzwanie. Ci, którzy wyszli na trasę często w pewnym momencie zaczynają odczuwać pewnego rodzaju bunt, kryzys. Zadają sobie pytanie: „Po co mi to? Przecież inni siedzą teraz w ciepłych domach, przed telewizorami, czy komputerami i cieszą się wolnym weekendem.”
– Mniej więcej około dziesiątego kilometra trasy zaczął mi dokuczać ból prawej stopy. Myśl, że do końca podróży pozostało mi jeszcze czterdzieści kilometrów, nie była budująca. Czułam niepokój i lęk, czy aby tym razem dam radę dotrzeć do upragnionego celu… Po raz kolejny się udało. Zaniosłam przed oblicze Matki Bożej Kalwaryjskiej wszystkie swoje prośby i smutki życia codziennego. Podczas rozważania czternastu stacji Drogi Krzyżowej, ofiarowałam Bogu liczne intencje, które zabrałam od moich najbliższych z rodziny oraz od znajomych – mówi Róża dodając, że dwanaście godzin wędrówki to mnóstwo czasu na różnego rodzaju refleksje i przemyślenia. Można przeprosić Boga za nasze liczne życiowe potknięcia, podziękować za wszystko, czym On nas obdarza każdego dnia, a także prosić o dalszą pomoc i opiekę na przyszłość.
– Szczerze polecam udział w tym niezwykłym wydarzeniu. Człowiek pomimo bólu, czy zdrowotnych ograniczeń wraca z takiej wędrówki oczyszczony, silniejszy i zbudowany na nowo – podsumowuje uczestniczka EDK.
Na trasie do Sanktuarium Matki Boskiej Rzeszowskiej. 12.03.2021/fot. Justyna Solarz (2)
Zgodnie z tą myślą stara się żyć również Michał z Nowosielec, który 12 marca wziął udział w Ekstremalnej Drodze Krzyżowej z Przeworska do Sanktuarium Matki Boskiej Rzeszowskiej. Do celu dotarło ok. 20 osób – połowa z tych, którzy wyruszyli na liczącą 49 kilometrów trasę. Wędrówkę poprzedziła wieczorna msza święta w przeworskiej Bazylice.
– Później każdy wyruszył we własnym tempie, samotnie lub w małych grupach. Idzie się nocą, w ciszy. Chodzi o to, by dotrzeć do granicy wytrzymałości. Poczuć ból, zmęczenie, mierzyć się ze zmiennymi warunkami atmosferycznymi. Doświadczając tych wszystkich niedogodności jesteśmy w stanie odczuć, że to wiara jest tym, co pozwala nam iść dalej. Podobnie jak w codziennym życiu – dzieli się swoimi przemyśleniami Michał, dla którego było to już kolejne tego typu doświadczenie. Na poszczególnych stacjach odczytywane są rozważania, które jak twierdzi, zawsze mocno do niego trafiają.
– W tym roku rozważania prowadzone były przez Bractwo Św. Jakuba, również sama trasa EDK biegła szlakiem Św. Jakuba. W czasie marszu była też możliwość wyspowiadania się – relacjonuje Michał. Według niego wędrówka nocą jest bardziej wymagająca, ale człowiek ma okazję wiele rzeczy przemyśleć, przewartościować swoje priorytety.
– To tylko jeden wieczór, a może wiele zmienić w naszym życiu – dodaje na zakończenie mężczyzna, zachęcając do udziału w kolejnych edycjach Ekstremalnej Drogi Krzyżowej.