Czy ma ktoś do zaproponowania jakiś temat? Nie? Wśród przewijających się w mediach kwestii królują protesty i obostrzenia. Czyli tutaj próżno szukać pozytywnych aspektów, chyba że komuś to sprawia przyjemność. Czy jest ktoś taki na sali? Skoro zarówno w Jarosławiu, jak i Przeworsku niektórzy ludzie wyszli na ulice protestować, to być może, wśród nich był ktoś, kto zrobił to dla przyjemności. Bo pozostali protestanci i protestantki z kwaśnymi minami walczyli o swoje przekonania.

A gdyby tak wszyscy wyszli protestować za tym, co im na sercach leży? Na przykład piraci drogowi za zniesieniem zakazu wyprzedzania na ciągłej i limitów prędkości, a ekoentuzjaści za całkowitym zakazem jazdy samochodem. Rozciągając to na wszystkie sfery życia, w każdej z nich znalazłyby się grupy, których postulaty wykluczają się wzajemnie. A żyć trzeba wspólnie, chociaż niektórzy chcieliby zniknięcia „tej drugiej” grupy o odmiennych przekonaniach.

Wspólny protest niezadowolonych z takich czy innych decyzji władz staje się zatem niemożliwy. Protestujący prędzej czy później podzielą się na grupy i zaczną żreć między sobą, skoro od początku formują się walczące ze sobą grupy manifestantów. Odłóżmy zatem protesty, zanim dojdzie do całkowitej katastrofy. Kto jest za? Wszyscy? Czy znajdzie się ktoś, kto nie odpuści i będzie walczył o to, co jest solą w oku człowieka o odmiennych poglądach?

Zaraz zaraz, przecież miało być coś pozytywnego. A dla każdego pozytywną sytuacją jest, gdy jego zostaje na wierzchu. Teoretycznie zatem decyzja, która spowodowała wyjście części ludzi na ulicę, jest przez innych brana za coś dobrego. Czy odniosła dla nich dobry skutek? Nie bardzo, bo musieli również wyjść na ulicę i szarpać się wzajemnie w akompaniamencie nienawistnych haseł. Nie ma w tej sytuacji zwycięzców.

Żeby wszyscy mogli odnieść korzyść, każdy z osobna musiałby spuścić z tonu i popatrzeć mniej nienawistnym okiem na drugą stronę barykady. Więcej zrozumienia, bo chcąc innym dopiec, możemy skończyć jak Polak z dowcipu, który brzmi tak oto: Polak spotyka czarodzieja, który obiecuje spełnić jedno jego życzenie. Wcześniej przestrzega go „Pamiętaj, że czegokolwiek byś sobie nie zażyczył, to twojemu znienawidzonemu sąsiadowi spełni się dwukrotnie”. Polak uśmiechnął się misternie, po czym wypowiedział swoje życzenie „usuń mi jedno oko”.

Jakub Rzeźnik

Szaro i ponuro. Żniwa kukurydziane w pełni. Liście spadły, ale nie wszystkie. Brzozy zachowały ich jeszcze sporo. Buki zrzucają na potęgę. Dęby trzymają dłużej. Może dlatego, że wiosną czekały z zazielenieniem. Wierzby wolno wycofują chlorofil. Korzystają z jesiennego słońca, choć go nie widać. Nadchodzi czas pisania listów do Mikołaja. W kraju jak zwykle zawierucha.

Złota polska jesień za nami. Odeszła zanim przyszła. Mało kto zauważył. Są ważniejsze sprawy niż pogoda. Choćby to, że w kraju zamieszkałym głównie przez Polaków, każdy ma swoje pojęcie narodu. W kraju ludzi wierzących, każdy ma swoją religię. Wiadomo tylko, że przychodzi jesienią czas słoneczny i kolorowy z unoszącymi się na spokojnym wietrze pajęczynami. Polski okres. Przynajmniej z nazwy.

Cała reszta określeń zwierająca w sobie pojęcia polski, narodowy, patriotyczny zawiera tyle niejasności i jest tak wieloznaczna, że każdy sam sobie jest Polakiem, a jego polskość jest całkiem inna od polskości sąsiada. Do tego stopnia, że jeden dla drugiego staje się śmiertelnym wrogiem.

Niepodległość też rozumiemy różnie. Niektórzy uważają nawet, że jej jeszcze nie ma, bo jak inaczej rozumieć wszczynanie bojów. Wszak walczymy wtedy, gdy ktoś zabiera nam podstawowe prawa. Koronawirus zabiera nam zdrowie, więc staramy się go zniszczyć. Na razie zmobilizowaliśmy siły żeby wolniej zarażał, bo szpitale padną. Staramy się niwelować skutki. Przyczyna ma się dobrze, ale kiedyś znajdziemy sposób by drobnoustroja uśmiercić. Pewności jednak nie ma, ale nadzieja jest.

Długie wieczory skłaniają do rozmyślań. Kto nie chce zbytnio nadwyrężać mózgownicy może siąść przed telewizorem. Programy informacyjne wszędzie są takie same. Wirus, marsze i polityczne rozróby. Na okrasę jakiś wypadek, albo inna tragedia. Jak jedni mówią, że coś było złe, to inni zaraz zapewniają, że to właśnie jest dobre, a złe jest to, co oni uważają za dobre. Każdy dostanie to co zechce, a jak nawet nie chce to też dostanie. Serce rośnie i duch mocniejszy. Tym bardziej, że pozostaje w nim coraz więcej szarzyzny. Można też film, albo nawet serial obejrzeć. Wśród propozycji przeważają wyświetlane kolejny raz tytuły z ubiegłego wieku o dramatycznym wydźwięku. Czasem pojawi się coś bardziej radosnego, ale jak mówią przypadek potwierdza regułę. Czasem można boki zrywać, ale to zdarza się, gdy przemawia ważna osobistość. W sumie mamy pomieszanie białego z czarnym, czyli szarzyznę.

Tak będzie zawsze, gdy ścierają się kompletnie różne podejścia. Gdy wychodzimy z założenia, że nasze zdanie jest jedyne i prawdziwe, a to co myślą inni jest złem i świadczy o ich głupocie. Świat jest różnorodny. Nie powstał po to, by spełnić chore wizje wyróżnionych. Jest dla wszystkich. Taki był zamysł Stwórcy, który ofiarował nam miejsce do realizowania siebie zgodnie z własnym rozumem. Nasza sprawa jak wykorzystamy wolność w decydowaniu. Bo tylko wtedy można mówić o rozliczeniu, kiedy można wybierać.

Mimo wszystko życie jest kolorowe. Jak je widzimy zależy od tego, co dla nas ważne. Jeśli jesteśmy sobą, a nie zlepkiem stworzonym przez innych, to nasze istnienie zawsze będzie barwne. Pomieszanie różnych podejść i wizji stworzy kompleksy i szarość.

Roman Kijanka