Wygląda na to, że protesty będą nam towarzyszyć dłuższą chwilę. Kobiety, choć nie tylko, oburzyły się na zakaz aborcji w Polsce, a potem dołączyły do nich inne, niezadowolone ze wszystkiego, społeczności. Każda ma najważniejsze postulaty i jedyną receptę na Polskę. A tymczasem kraj obszedł 102 rocznicę niepodległości…

Zabrzmi to pesymistycznie, ale uważam, że na końcu i tak protestujący zostaną z niczym i nic się realnie nie zmieni. Emocje opadną, a walczący wrócą do szarego życia. Być może kilku liderów będzie miało swoje 5 minut sławy i uzyska jakąś władzę. Ciężko mi jednak zrozumieć co we władzy jest takiego, że ci, którzy ją mają za wszelką cenę chcą ją utrzymać, a ci, którzy jej nie mają, wykorzystają każdą okazję, by do niej się dobrać.

Choć z pozoru Polska podzielona jest dziś na pół, to jestem pewien, że mnóstwo ludzi patrzy na ten bokserski mecz poglądów i emocji i nie może się w tym odnaleźć. Ci ludzie nic nie mówią, tylko zwyczajnie pracują na co dzień i starają się wiązać koniec z końcem. Czy jest dla nich miejsce w obecnej rzeczywistości? Chyba nie, skoro po ulicach można demonstrować tłumami, ale zwykłemu obywatelowi nie wolno było odwiedzić cmentarza na Wszystkich Świętych.

Nie ma wojen bez ofiar. Obawiam się, że będą nimi właśnie ci, którzy patrzą na to z boku. Kto nie walczy, może być postrzegany jako wróg. A szkoda – to właśnie widząc problem z dystansu można trafnie oceniać sytuację i podejmować słuszne decyzje. Emocje często przysłaniają zdrowy rozsądek. Niestety, obserwatorów raczej się nie słucha, bo ich wnioski nie zadowalają żadnej ze stron. Wygląda na to, że dzisiaj mieć własne zdanie można, ale wypowiadać go na głos już niekoniecznie się towarzysko opłaca…

Jakieś pozytywy?

Owszem. Jarosław jest cały rozkopany. Remont rynku, budowa dwóch rond, w niedalekiej przyszłości jeszcze roboty na ul. Kraszewskiego. A do tego zbliża się też rewitalizacja bulwarów nad Sanem. Niby źle, bo nie ma jak się w mieście ruszyć, ale… jeszcze „chwila” i miasto wypięknieje. Trzeba przyznać, że w budowach jest coś nastrajającego pozytywnie. Obserwacja jak prace posuwają się do przodu, co widać najbardziej na placu Mickiewicza, każe patrzeć w przyszłość i wyczekiwać nowej odsłony miasta. Krzątający się pracownicy i hałasujące maszyny to symbol przemijania starego i narodzin nowego. Bądź co bądź Boże Narodzenie i Nowy Rok tuż tuż…

Sebastian Niemkiewicz

Słońce szczególnie podczas zachodu wielkie jak koło od wozu. Im niżej, tym większe. Na szczęście nie zwiastuje to końca świata. Zbliża się przesilenie zimowe i położone nisko nad horyzontem Słońce oświetla nas poprzez większą warstwę atmosfery. Refrakcja daje złudzenie powiększenia.

Natura i nasze życie to ciąg złudzeń i przesileń. Często są one ważniejsze niż rzeczywistość. Czas przesilenia zimowego z najkrótszym dniem i letniego z najkrótszą nocą to okresy szczególnie obchodzone od tysięcy lat. Historia pokazuje, że każdy rozwój ciągnie za sobą upadek. Wychylone w jedną stronę wahadło ucieka w przeciwną. Pandemia też przejdzie swoje przesilenie, a może już przeszła i stanie się wspomnieniem.

Żyjemy w równowadze dynamicznej, czyli nigdy nie jest tak, jak być powinno. Jak wahadło. Raz po jednej. Raz po drugiej stronie. Nigdy w położeniu neutralnym. Statystycznie wychodzi, że w środku i to też jest złudne. Bo jeśli ktoś pół dnia się cieszy a przez resztę płacze, to z podliczeń wychodzi, że jest przeciętnie, a przecież tak nie jest.

W takim świecie nie można być miękiszonem. Tym bardziej że rzeczywistość jest coraz bardziej ułudna i wymyka się logice. Ogłaszają, chociażby że jeśli ilość zachorowań przekroczy 30 tysięcy dziennie, to zamkną wszystko. Liczba zbliża się, ale nie przekracza. Potem okazuje się, że 22 tysiące zakażonych gdzieś zaginęło. Premier zamknął stoki narciarskie. Wicepremier otwiera. Leczą osoczem ozdrowieńców, chociaż z badań naukowców wynika, że nic to nie daje. Zapowiadają, że zrobią testy wszystkim z Podkarpacia, a kilka dni później dowiadujemy się, że wojewoda wyznaczy grupkę osób i na tym skończą. Czesi ogłaszają radykalną obniżkę podatków, by pomóc w przetrwaniu kryzysu. My z tego samego powodu planujemy znaczną podwyżkę wszystkiego. O rozwoju pandemii mogą informować tylko z centralnego szczebla. Wcześniej mogli to robić z poziomu województwa. Teraz usta im zamknęli, bo liczby nie chcą się wpisywać w rządowe założenia. Służby powiatowe mają usta zamknięte od samego początku. Fryzjer może pracować. Kelner nie. Urzędnicy są na zdalnym, ale ich robota nie goni, a państwo płaci. Nie zgadzać się z tym nie można, co najwyżej leczyć. Wniosek jest jeden. Unikać zakażenia i korzystać z pomocy psychiatry.

Dzisiaj z leczeniem jest tak, że po ponad dwóch tysiącach lat wracamy do słów Chrystusa, który zapewniał, że wiara uzdrawia. Już niedługo będziemy wspominać Jego narodzenie. Kiedyś był to czas przygotowywania się do jednego z najważniejszych świąt nie tylko w chrześcijańskim kalendarzu. Dziś to okres wyprzedaży, w którym czarny piątek trwa tydzień rozciągnięty do miesiąca. Obiecują nam obniżki, licząc że nakupimy mnóstwo niepotrzebnych rzeczy za grosze. To też ułuda. Potwierdza ją podliczenie wyprzedażowych zysków.

Mimo wszystko warto patrzeć realnie. Nie znaczy to, że ominą nas przesilenia. Towarzyszą życiu, więc są tak długo, jak długo jesteśmy. Późna jesień kojarzy się ze smutkiem, ale za to wiosna niesie mnóstwo nadziei. Zwykła kolej rzeczy. Wahadło życia.

Roman Kijanka