Strona główna Blog Strona 361

Po pożarze domu zostali wygnańcami

0

Rok temu spłonął dom. Właściciel podejrzany o przyczynienie się do pożaru trafił za kratki. Jego żona i syn byli chwilę u rodziny, potem dostali socjalny pokoik od gminy. Szybko ruszyła akcja pomocy. Ludzie przekazywali pieniądze i materiały budowlane. Nowy budynek już stoi. Powstał na sąsiedniej działce. Samowolnie. Pogorzelcy zostali bez dachu nad głową. Starszy mężczyzna zamierza wyremontować komórkę po kurniku. Jego żona dostała komunalną klitkę.

 

Wstrząsająca prośba

O jakoby bulwersującej sytuacji i wykorzystaniu ludzkiego wsparcia mającego na celu zabezpieczyć mieszkanie starszemu małżeństwu niezgodnie z przeznaczeniem poinformowali nas najbliżsi pogorzelców. – Nie mogę patrzeć w jakich warunkach mieszkają. Nie rozumiem jak można było tak ich oszukać i wykołować ludzi, którzy z dobrego serca okazali pomoc. Dawali pieniądze. Zebrali 17 tys. zł. Ze zrzutki było 28 tys. zł. Sołtysi przynosili w kopertach. Zbierano w kościołach. Ktoś dał cement. Wspierali synowie pogorzelców. Darmowe pustaki, drewno, więźba dachowa. Wszystkim zajęła się córka mieszkająca w sąsiedztwie. Część rodziny chciała remontować spalony dom. Ona z bratem stanęli oporem. Rozpoczęła budowę na swojej działce. Nikt tam nie ma wstępu. Powstał budynek gospodarczy o powierzchni nie przekraczającej 35 metrów kwadratowych. Właściciel, który wyszedł z aresztu mieszka w stajence. Jego żonę przygarnęła gmina. Zobaczcie. Sprawdźcie. Opiszcie – alarmowała kobieta blisko związana z małżeństwem, które utraciło dom. W szokującej relacji opisuje tragedię i ciągnący się po niej dramat. Postanawiamy to sprawdzić. Nie ze względu na konflikt między bliskimi, bo tego rodzaju sprawy są w wielu przypadkach nierozwiązywalne, ale dlatego, że pojawia się zarzut niewłaściwego wykorzystania pieniędzy pochodzących z publicznej zbiórki. Informująca nas kobieta mówi przecież o pewnego rodzaju oszustwie wobec dużej grupy osób, które są przekonane, że wsparły pogorzelców, a według niej rzeczywistość jest całkiem inna.

Nie mam gdzie iść

Udaje nam skontaktować się z żoną właściciela spalonego domu. Pani Zofia zgadza się na spotkanie. Przyjmuje nas w pokoiku udostępnionym przez gminę. Przeprasza, że nie ma krzesła, ale po wstawieniu dwóch łóżek, szafki i kuchenki zabrakło już na nie miejsca. Kobieta jest roztrzęsiona. Okazuje się, że córka zajmująca się budową domu z publicznych składek dowiedziała się o spotkaniu i tuż przed naszym przyjazdem zadzwoniła i doszło do kłótni. Pani Zofia uspokaja się i zaczyna opowiadać.

– Pod koniec kwietnia ubiegłego roku dom się spalił. Zostaliśmy bez dachu nad głową. Przygarnęła mnie córka, ta co zajęła się później odbudowywaniem. Wzięła też starszego syna, ale później powiedziała, że nie mogę mieszkać. Mam sobie poszukać lokum bo mąż przyjeżdża zza granicy i nie ma miejsca. Pomogła załatwić w gminie pokoik socjalny. Malutki. Łazienka i toaleta jest na korytarzu – mówi. Lokum zajmuje razem z synem. On pracuje w delegacji i do matki przyjeżdża w weekendy. – Nie mam gdzie iść. Mąż po pożarze był zatrzymany. Teraz pomieszkuje na swoim. Do rozprawy wyznaczonej na wrzesień musi gdzieś przeczekać – dodaje. – Jeden syn dał trzy tysiące i drewno na dach. Drugi załatwił pustaki. Pani z sąsiedniej miejscowości przekazała cement. Krokwie i drewno budowlane dał trzeci syn. Były też zbiórki pieniędzy po wszystkich kościołach w okolicy. Prowadzono też zbiórkę na portalu zrzutka.pl. Nie ma pojęcia ile nazbierano. Tym wszystkim zajmowała się córka. Teraz mówi, żebym kupiła wyposażenie i pomogła w ukończeniu budowy – wylicza starsza pani. Pytamy ją o plany. – Nie wiem co się teraz dzieje. Jakie mogę mieć plany. Domu nie mam. Wygnańcy cieszą się gdy dzień przeżyją – mówi z płaczem.

 

Dziesięcioro dzieci i samotność

– Wychowałam dziesięcioro dzieci. Nie jest to proste. Co dwa lata przychodziły na świat. Musiałam poradzić sobie z taką drobnicą. Starałam się, by im niczego nie brakowało. Na męża nie mogłam zbytnio liczyć. Był, jest i będzie alkoholikiem. Zawsze powtarzał piłem, piję i będę pił – mówi pani Zofia. Pytamy jak odebrała ofiarowaną po pożarze pomoc. – Cieszyłam się bardzo. Nie spodziewałam się, że będzie taki odzew. Tyle serca. Zrozumienia. Nie potrafię tego wypowiedzieć. Serce mi się kroi. Wszędzie dawali pieniądze. Będę miała swój dom. Jak się czuję dzisiaj?. Jak wygnaniec. Cała w nerwach. Trudno cokolwiek powiedzieć, aż dławi – mówi przez łzy. – Nie narzekam na córkę, bo mi dużo pomogła. Pomogła załatwić te 6 tys. wsparcia po tragedii. Z tego wzięłam 3 tys. na lodówkę, pralkę i potrzebne sprzęty, 3 tys. dałam jej już na ten nowy dom – dodaje.

Z jej relacji wynika, że musi utrzymać się z emerytury wynoszącej 840 zł. Z tego musi zapłacić za mieszkanie. Dochodzą raty za pożyczki zaciągnięte na remont domu, który się spalił. Od mieszkającego z nią syna dostaje co miesiąc 500 zł. – Wszystko wskazywało, że życie się ułoży po pożarze. Że przyjdzie spokój. Przyszły kłopoty. Cieszyłam się bardzo, że dalej będę na swoim. Zostałam na państwowym. Już mi nic nie zostało. Jest tylko malutki kącik. By się umyć albo przebrać do spania przechodzę przez korytarz do wspólnej łazienki – podsumowuje.

 

Gdzieś przy granicy

Kobieta zgadza się pojechać na miejsce, które przez wiele lat było jej domem. Wcześniej kontaktujemy się z panem Franciszkiem, mężem pani Zofii. Nie ma nic przeciwko odwiedzinom. Jedziemy do miejscowości położonej gdzieś przy wschodniej granicy. Skręcamy z drogi głównej na posesję. Uprzątnięte pogorzelisko zarasta trawa. Obok grządki. Widać, że ktoś bardzo dba o nie. – To moje oczko w głowie – potwierdza pan Franciszek, właściciel po pożarowego miejsca spotkany przy pieleniu chwastów. Trudno je inaczej nazwać, bo sprawia przygnębiające wrażenie i w każdym miejscu widać, że szalał tu ogień. Tylko zadbane rzędy truskawek, pietruszki i marchewki odstają od otoczenia. Przed zatrzymaniem samochodu upewniamy się, że jesteśmy na posiadłości pana Franciszka. Kilka metrów dalej, przy polnej drodze, stoi tablica zabraniająca wjazdu. Jest zawieszona na wbitym w ziemię kołku. Gdy gospodarz zaczyna opowiadać pojawia się młoda kobieta. Zastrzega, że nie życzy sobie żadnych odwiedzin. Prosi o opuszczenie miejsca i przypomina o ochronie danych osobowych. Właściciel pozwala nam pozostać. Mamy okazje uczestniczyć w słownej przepychance między panem Franciszkiem i jego córką. Kobieta zapewnia, że zrobili ile było można i najwyższy czas, by dołożyli się rodzice. Przestrzega, że ojciec jest po spożyciu alkoholu. Trudno powiedzieć, czy rzeczywiście, ale nie sprawia wrażenia pijanego. – Nie rób ze mnie pijaka, tylko powiedz otwarcie o co tu chodzi – zaznacza mężczyzna. Córka kilkakrotnie powtarza, że zrobili ile mogli, a ojciec ciągle pije. Mówi, że dom ukończą, ale małymi krokami. Zwraca uwagę, że rodzice nie pomagają.

 

Przygnębiający widok

Mężczyzna oprowadza nas po posiadłości. Pokazuje wersalkę upchaną w zagraconej komórce. Na mieszkanie chce wykorzystać stajenkę. – Byłem budowlańcem z prawdziwego zdarzenia. Już część posprzątałem i tu chcę zamieszkać – zapewnia. Otwiera skrzypiące drzwi. Malutkie zapchane kawałkami mebli i domowego sprzętu wnętrze może przygnębić. Widać drabinkę służącą kiedyś kurom. Po wcześniejszych „lokatorach” zostały jeszcze wyschnięte ślady. Zauważa, że u córki nie ma warunków do życia. Ta odpowiada, że tutaj też ich nie ma, a jakby pomógł to miałby dom. Kobieta przestrzega, że nie będzie się całe życie męczyć z rodzicami. – Ja też się męczył nie będę – kwituje ojciec.

 

Samowolka?

Pan Franciszek zwraca uwagę, że powstający dom jest budynkiem gospodarczym. Zaznacza, że powstaje na działce należącej do córki, a przecież można było odremontować dom po pożarze. Kobieta odpowiada, że nie można, bo ojciec był zatrzymany i nie było z nim kontaktu, a strażacy orzekli, że remontować się nie da. Skorzystała z pomocy urzędników, którzy poradzili jej by budować od nowa u siebie. – Niech pan pójdzie, pokażę jak rozebrali dom, który nadpalił się, ale można było go odremontować – zachęca gospodarz. Jego żona potwierdza, że pożar nie zniszczył całkowicie domu i nadawał się do odbudowy.

– Rozebrała mój dom nie pytając o zgodę – żali się mężczyzna. Rozpoczyna się kłótnia. Kolejny raz słyszymy upomnienie od córki, by nie fotografować i nie cytować jej wypowiedzi. Zapewnia, że ma wszystkie potrzebne dokumenty, a ze składek jest gotowa rozliczyć się przed powołanymi do tego instytucjami. Sprawdzamy później w urzędach, czy budowa została zgłoszona. Dowiadujemy się, że nie ma o niej żadnej informacji, a mimo tego, że budynek nie przekracza 35 metrów kwadratowych należało zgłosić w gminie rozpoczęcie budowy.

 

Nieostrożność

Podczas oprowadzania nas po gospodarstwie pytamy mężczyznę, co mogło być przyczyną pożaru. Przyznaje, że jego nieuwaga mogła doprowadzić do pożogi. – Byłem nieostrożny – stwierdza. A tutaj wszystko pocięli. Nie wszędzie widać nawet spaleniznę. Nie jestem pewny miejsca do mieszkania. Będę powoli remontował to co mam – mówi.

 

Wyciszenie emocji

Po kilku dniach od naszej wizyty odzywa się pani Zofia. Prosi, by sprawę zostawić i nie wspominać o niej. Kontaktuje się też jej córka. Rozmowa jest już znacznie spokojniejsza. Kobieta zapewnia, że po ukończeniu domu przyjmie matkę. Na razie jednak nie stać ją na kontynuację prac, a rodzice nie mają zamiaru się dołożyć. Wraca temat alkoholu u ojca. Pojawia się tłumaczenie, że na gospodarstwie rodziców ciążą długi, więc nowy budynek powstaje na działce nie obciążonej kredytami.

Pojawia się przy tym nutka nadziei, że matka znajdzie miejsce dla siebie w nowym domu. Ojciec niekoniecznie.

 

Postanowiliśmy pokazać tą bulwersującą sprawę ze względu na jej oddźwięk społeczny. Budowany dom powstaje przecież dzięki hojności wielu ludzi, a nie do końca zostały załatwione sprawy dotyczącego jego powstania. Wydaje się, że darczyńcy trochę inaczej widzieli wykorzystanie wpłacanych pieniędzy.

Opisana sytuacja jest rzeczywista, ale nie podajemy miejsca oraz informacji pozwalających na identyfikację osób. Rzecz dzieje się w naszym ogólnie pojętym regionie. Imiona zostały zmienione.

erka


	            

Absolutorium przy 4 wstrzymujących się

0

Rada Powiatu Jarosławskiego udzieliła wotum zaufania i absolutorium za wykonanie budżetu za rok 2020 Staroście Jarosławskiemu i Zarządowi Powiatu. Wotum zostało udzielone przy 15. głosach za i 4. wstrzymujących się. W przypadku absolutorium było to 14. głosów za, 4. radnych wstrzymało się. Sesja odbyła się w ubiegłym tygodniu już w trybie stacjonarnym.

 

– Wotum zaufania było efektem przedstawienia radnym i przyjęcia przez nich Raportu o stanie Powiatu Jarosławskiego za rok 2020. Absolutorium dla Zarządu Powiatu Jarosławskiego to z kolei konsekwencja zaaprobowania przez radnych sprawozdania finansowego wraz ze sprawozdaniem z wykonania budżetu za rok 2020 oraz informacji o stanie mienia Powiatu. Pozytywną opinię w tej mierze wydała także Regionalna Izba Obrachunkowa oraz Komisja Rewizyjna Rady Powiatu – informuje Konrad Sawiński z jarosławskiego starostwa.

Po głosowaniu starosta jarosławski Stanisław Kłopot podziękował za uchwalenie absolutorium, ale także za rok ciężkiej pracy Rady Powiatu. – Dziękuję klubowi radnych PiS z przewodniczącym Markiem Kucabem na czele, jak również dziękuję wszystkim radnym za każde słowa uwagi czy krytyki, które sobie cenimy, bo taka jest rola opozycji. Chcę podziękować również Skarbnik Powiatu, która jest prawdziwym strażnikiem budżetu i wszystkim pracownikom jarosławskiego starostwa i jednostek organizacyjnych – mówił starosta.

Na sesji absolutoryjnej radni zadecydowali m.in. o realizacji kolejnych inwestycji drogowych, we współpracy z samorządami gminnymi. Chodzi o przeznaczenie 2 mln 355 tys. zł na drogi: Ryszkowa Wola – Laszki, Bobrówka – Wysock, budowę chodnika w Łowcach, przebudowę dróg w gminie Pruchnik:– Rzeplin, Świebodna, Hawłowice oraz opracowanie dokumentacji na przebudowę drogi Radymno – Chałupki Medyckie.

 

erka

 

Owocna współpraca

0

Już piąty rok strategiczna spółka Skarbu Państwa Operator Gazociągów Przesyłowych Gaz-System S.A. sprawuje patronat nad procesem kształcenia w zawodzie technik gazownictwa, realizowanym w Zespole Szkół Budowlanych w Jarosławiu oraz w Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w Jarosławiu.

 

– Bogaty program współpracy w ramach patronatu pozwolił na przeprowadzenie bardzo wielu ciekawych i użytecznych działań, zwiększających atrakcyjność procesu kształcenia oraz sytuujących go na realnych stanowiskach pracy przyszłych techników gazownictwa – mówią w CKP. Część zajęć praktycznych zrealizowano w obiektach infrastruktury spółki lub spółek współpracujących: tłoczniach i rozdzielniach gazu, magazynach gazu, stacjach redukcyjno-pomiarowych, kopalniach i laboratoriach a także w miejscach budowy nowych gazociągów. – Niestety, pandemia ograniczyła taką formę zajęć – tłumaczą nauczyciele CKP. Pracownicy spółki prowadzili z uczniami zajęcia dotyczące najnowszych technologii wydobywczych i przesyłowych. Spółka sfinansowała dwa kursy na uprawnienia spawacza oraz doposażenie pracowni zawodowych i biblioteki. Najlepszym uczniom w zawodzie wręczono jednorazowe stypendia naukowe, nagrody rzeczowe i listy gratulacyjne. W tym roku jeden z absolwentów rozpocznie płatny, roczny staż w firmie Gaz-System. W ciągu pięciu lat współpracy spółka przekazała kwotę ponad 40 00 zł, przeznaczoną na sprzęt, materiały i narzędzia oraz nagrody (w bieżącym roku – 18 000 zł – przyp. Red).

Opr. tst

 

Będzie remont boiska

0

W piątek, 2 lutego podpisana została umowa na przebudowę Ośrodka Rekreacyjno-Turystyczno-Sportowego przy ul. Budowlanych w Przeworsku. Wykonawcą tej blisko 2-milionowej inwestycji jest firma Gardenia Sport Sp. z o.o. z Warszawy.

 

Głównym założeniem projektu jest wybudowanie dodatkowej infrastruktury w postaci 4-torowej i 400-metrowej bieżni lekkoatletycznej w biegach średnich i 6 torów do biegów krótkich (100 m – 110 m). Ponadto powstanie skocznia skoku w dal i trójskoku oraz skocznia skoku wzwyż, a także strefa do pchnięcia kulą. Bieżnia będzie zbudowana wokół istniejącego boiska trawiastego, otoczona niskim ogrodzeniem, z niewielkimi trybunami. Dodatkowo wybudowane zostanie również oświetlenie bieżni, a samo boisko będzie wyposażone w system nawadniania. W ramach zadania zainstalowana zostanie także sieć telekomunikacyjna dla potrzeb nagłośnienia i monitoringu. Zaplanowana jest także rozbudowa i poszerzenie skateparku.

Opr. EK, fot. UM

 

 

Radymnianie wydadzą sto tysięcy złotych

0

Do 31 sierpnia mieszkańcy Radymna mogą zgłaszać swoje propozycje w ramach Budżetu Obywatelskiego. Do wydania jest 100 tys. zł.

 

Projekty zadań zgłaszanych do budżetu obywatelskiego mogą dotyczyć zadań inwestycyjnych, remontowych bądź innych tj. budowa, modernizacja lub remont ulic, chodników, parkingów, oświetlenia, obiektów służących uprawianiu sportu, czy rekreacji np. boisk czy placów zabaw.

Formularze zgłoszeniowe dostępne są na stornie internetowej www.radymno.pl w zakładce „Budżet Obywatelski Miasta Radymna na 2022 rok”. Wypełniony formularz można złożyć w sekretariacie Urzędu Miasta Radymna, ul. Lwowska 20, pokój nr 14, I piętro lub wysłać na adres: Urząd Miasta Radymna, ul. Lwowska 20, 37-550 Radymno z dopiskiem „Budżet Obywatelski – Miasta Radymna na rok 2021 – formularz zgłoszeniowy”. Można też wysłać skan wypełnionego formularza zgłoszeniowego na adres – sekretariat@radymno.pl

Głosowanie na zgłoszone i pozytywnie zaopiniowane projekty odbędzie się w dniach 23-28 września. Oficjalne wyniki poznamy początkiem października.

Opr. EK

Rok zamknięty nadwyżką

0

Rada Gminy Jarosław jednogłośnie przychyliła się do działań wójta, jako organu wykonawczego przyznając wotum zaufania, przyjmując rozliczenie budżetu i udzielając absolutorium za ubiegły rok. W sesji uczestniczyło 11 radnych. Nie mieli uwag i zastrzeżeń do gospodarki finansowej gminy.

 

– Miłym zaskoczeniem były gratulacje i kwiaty od naszych samorządowców – podkreśla Elżbieta Grunt, wójt gminny Jarosław. – Wspólnie wybraliśmy kierunek rozwoju gminy, a radni udzielając wotum zaufania i absolutorium potwierdzili, że nie mają zastrzeżeń do jego realizacji. Doceniam ich rolę i pracę na rzecz gminy, a także zaangażowanie sołtysów, pracowników urzędu nie pomijając mieszkańców. To zasługa nas wszystkich – dodaje.

Wójt podkreśla, że dzięki wspólnej pracy udało się wiele bez nadwyrężenia bilansu gminy. Udało się zrównoważyć dochody z przychodami, a nawet zamknąć miniony rok z nadwyżką w kasie gminy.

W podsumowaniu rocznej pracy całego samorządu znajdziemy sprawy bieżące związane z utrzymaniem tego, co już w gminie działa oraz nowe inwestycje. Jest też wiele planów i projektów, które w minionym roku ze sfery przymiarek weszły w realizację lub zostały domknięte i są do niej gotowe.

Grunt wymienia m.in. sfinalizowanie budowy przedszkola i świetlicy wiejskiej w Wólce Pełkińskiej. W tym roku znalazło tam miejsce 70 przedszkolaków. Na następny rok już wszystkie miejsca są zajęte. W planie jest rozszerzenie funkcjonowania kuchni tak, by była możliwość zrezygnowania z usług cateringowych dla całej gminy. Rozbudowa stacji uzdatniania wody w Surochowie to kolejna i ważna dla mieszkańców zasańskich miejscowości inwestycja. Po przebudowie już przestały grozić im suche krany, a przygotowana do uruchomienia w tym roku czwarta studnia zapewni dostawy wody z zapasem. Deodoryzacja zmniejszy uciążliwość oczyszczalni ścieków w Tuczempach, a w Muninie będzie w końcu jasno, bo lampy uliczne już są ustawiane.

Jak zauważa wójt ważne są także przygotowania do inwestycji, wnioski o dofinansowanie i współpraca z samorządem powiatowym oraz władzami województwa. – Wspólnie z powiatem jarosławskim prowadzimy inwestycje drogowe. Powstają nowe nawierzchnie i chodniki. To ważny element w działaniu gminy – podkreśla. Do tego dochodzi półmilionowa dotacja na modernizację szkoły w Surochowie, pozytywnie rozpatrzone wnioski na klasopracownie w Morawsku i Surochowie. Przygotowane do rekultywacji wysypisko śmieci i dwa nowe samochody strażackie.

erka

 

Odzew starosty na przycinek burmistrza

0

Władze Sieniawy docięły samorządowcom reprezentującym Powiat Przeworski, że nie zaprosiły ich na otwarcie drogi Cewków – Dobra. Opatrzyły to komentarzem – Zabrakło kawałka papieru, zabrakło nożyczek, zabrakło przede wszystkim chęci tej obecności. Wywołany do odpowiedzi starosta przeworski Bogusław Urban zauważył, że nie chciał stawiać Burmistrza Sieniawy w niezręcznej sytuacji przy podawaniu ręki ludziom, których notorycznie obraża.

 

Wymiana zdań odbywała się w Internecie na oficjalnych profilach społecznościowych i wywołała spore poruszenie wśród czytających. Tym bardziej, że doszło do konfrontacji między aluzyjnymi uwagami ze strony sieniawskiego samorządu, a jednoznaczną odpowiedzią starosty przeworskiego.

 

O co poszło?

Powodem wymiany zdań było oficjalne otwarcie ostatniego przebudowanego odcinka drogi powiatowej Cewków – Dobra bez udziału Burmistrza Sieniawy, choć samorząd uczestniczył w finansowaniu modernizacji.

Na profilu „Miasto i Gmina Sieniawa” pojawiła się w środę, 23 czerwca informacja, że tego dnia odbył się odbiór odbiór techniczny ostatniego przebudowanego odcinka drogi powiatowej nr 1555R Cewków – Dobra. – Nie czekając na odbiór techniczny, już dwa dni wcześniej, 21 czerwca władze #PowiatPrzeworski zorganizowały uroczystość oficjalnego oddania do użytku ostatniego przebudowanego odcinka (jednakże tylko dla wybranych gości) o czym Powiat zakomunikował na Facebooku i swojej stronie internetowej. (…)Dla Burmistrza Miasta i Gminy Sieniawa bądź kogokolwiek z ramienia sieniawskiego samorządu zaproszenia zabrakło. Zabrakło kawałka papieru, zabrakło nożyczek, zabrakło przede wszystkim chęci tej obecności. ZAPOMNIANO, że w każdym z trzech etapów modernizacji samorząd Miasta i Gminy Sieniawa udzielił Powiatowi łącznej pomocy finansowej w kwocie ponad 320 tys. zł, w sumie najwięcej spośród pozostałych. To nasze wspólne pieniądze, wszystkich mieszkańców. Dobra praktyka czy wręcz kultura wymagała zaprosić bez względu na wszystko. Tej ostatniej jednak zabrakło. Jak widać, nie jesteśmy godni powiatowych nożyczek – informował sieniawski samorząd dodając, że jeśli przyjdzie nam dołożyć do jakiejkolwiek innej powiatowej inwestycji, zastanowi się, ale na pewno stać go będzie, aby dołożyć do jeszcze jednej pary nożyczek.

 

Odpowiedź starosty

Kilka dni później na profilu starosty przeworskiego pojawiła się odpowiedź. Bogusław Urban zwracając się do Burmistrza Miasta i Gminy Sieniawa przypomina, że informacje o udziale finansowym gminy zostały rzetelnie przedstawione. – Inną sprawą jest brak zaproszenia Pana Burmistrza Adama Wosia na uroczystość oddania do użytku ostatniego odcinka przebudowanej drogi. Jako gospodarz musiałem zadbać o to, by uroczystość przebiegała w dobrej atmosferze i nie chciałem stawiać Pana Burmistrza jako gościa w niezręcznej sytuacji w której musiałby Pan podawać rękę „antysemitom, komuchom, złodziejom i chamom” (cyt. z Pana profilu). Miał Pan doskonałą wiedzę, że wymieniona inwestycja realizowana była w większości przez samorządowców będących członkami Prawa i Sprawiedliwości, których Pan przez swoje publikacje ciągle obraża. A co do użycia przez Pana słowa kultura, proponuję aby pozostawił je Pan w spokoju, gdyż publikowane teksty nie mają nic wspólnego z kulturą – wyjaśnia starosta. .

 

Burmistrz Sieniawy nie chciał komentować tej wymiany zdań. – Należy zakończyć czas propagandy i ataków politycznych i skupić się na pracy na rzecz mieszkańców – podsumował B. Urban zaznaczając, że okoliczność, w której polityk czy samorządowiec odnosi się w obraźliwych i wulgarnych słowach do osób z innej grupy czy partii politycznej nie może być akceptowana. Można różnić się w poglądach ale należy wzajemnie się szanować, a różnice zdań należy poprzeć rzeczowymi argumentami a nie wyzwiskami.

erka

 

 

Skojarzenia

0

W Internecie jest wszystko, a nawet więcej. Kto nie siedzi na fejsach, tiktokach i twiterach ten świata nie zna. Kto posługuje się serwisem VKontakte albo wierzy w informacje podawane na Telegramie jest zdrajcą. Kto podchodzi z rezerwą jest zacofany.

 

Bez netu nie ma życia. Uczy dzieci. Szkoli dorosłych. Zastępuje rozmowy. Wypiera myślenie, a uczuciom nadaje wirtualną formę. Zalew informacji wyprzedził nasz kulturowy rozwój i jeśli nie każdy, to znaczna większość chodzi smutna, bo przeglądarka pokazuje fajny świat, a oni żyją w normalnym.

Surfując po głębinach Internetu warto włączyć myślenie. Będzie ciekawiej. Pojawią się skojarzenia umilające codzienność. Przykładów znajdziemy bez liku. A to podniesienie funkcji sołtysa do poziomu niemalże wojewody, bo jak inaczej rozumieć to, że arcybiskup purpurę zrzucił, gospodarskie szaty założył i wioską chce kierować. Skojarzeń w przeciwną stronę lepiej unikać, bo od czci, wiary i szacunku dla duchowieństwa nas odsądzą. Jeśli lubicie filmiki o zwierzątkach, to ostatnio na fejsie były małpki. Wcześniej też bywały, więc żaden wynalazek, ale należy przyznać, że są zabawne i dokuczliwe. Obejrzałem urywek, w którym małpka z kluczem do śrub siedzi w komorze silnikowej samochodu. Z poważną miną zagląda w zakamarki. Klucz przykłada i coś sprawdza. Pełna profeska. Potem był inny filmik i któryś z ministrów coś pokazywał i tłumaczył. Po nim kolejny z miejscowym samorządowcem i jak na nieszczęście pojawiło się skojarzenie. Udało się go uciszyć zanim system się zawiesił.

W minionym tygodniu obwieścili, że zmyślny pan usmażył jajecznicę na rynku w Krzeszowicach stawiając patelnię bezpośrednio na kamiennych płytach pokrywających plac. Ale wyczyn. W Jarosławiu też można jaja smażyć. Z kiełbaskami lepiej zaczekać, bo prace się ciągną, a jak wszystkim wiadomo w zbyt długo przetrzymywanych wędlinach pojawia się śmiertelnie groźny jad kiełbasiany. Z tej trucizny otrzymujemy botoks, który wstrzyknięty w odpowiednie miejsca człowieka przestaje truć, a zaczyna wabić. Tak przynajmniej uważają korzystający z tego wynalazku.

Ostatnio spotykamy sporo rozjechanych jeży. Można się zastanawiać dlaczego one trafiają pod koła, a nie na przykład szczury, których też nie brakuje. Otóż szczur jest ostrożny. Jeż jest pewny, bo liczy, że chronią go kolce. Koło samochodu o tym nie wie i go rozjeżdża. Piesi mają absolutne pierwszeństwo przed przejściem przez jezdnię. Niektórzy też czują się zbyt pewni.

Roman Kijanka

 

 

 

W hołdzie św. Janowi Pawłowi II

0

Wzruszający, pełen refleksji koncert ,,Nie lękajcie się!” w hołdzie Świętemu Janowi Pawłowi II i Prymasowi Stefanowi Wyszyńskiemu pod patronatem honorowym J.E. ks. abp Adama Szala odbył się w kościele pw. św. Judy Tadeusza w Mirocinie.

To niezwykłe wydarzenia muzyczne otworzyła zastępca wójta Gminy Przeworsk Teresa Wielgos, życząc wszystkim uczestnikom prawdziwej duchowej i muzycznej uczty. Uczestników w muzyczną podróż śladami św. Jana Pawła II i kardynała Stefana Wyszyńskiego zabrali: zespół ,,Szafirowe Nutki”, zespół „Skowronki”, chór ,,Veritas’’ z Nowosielec pod batutą Tomasza Piątka oraz gość specjalny koncertu: Mateusz Mijał. Podczas wydarzenia można było usłyszeć między innymi piękne wykonania utworów, tj.: „Tłumy serc”, „Quo Vadis, Domine?”, „Słowiański Papież” „Stoisz Ojcze w oknie Boga”, „Jezus Christ”, „Leć muzyczko” czy też „Czarna Madonno”. Podczas koncertu swoje wiersze prezentowali laureaci gminnego konkursu recytatorskiego: ,,Ludzie, których Pan sobie upodobał”. Całość zwieńczyła ulubiona pieśń papieża Polaka: „Barka”, którą wspólnie z M. Mijałem zaśpiewali wykonawcy z Gminy Przeworsk. Wśród zaproszonych gości w wydarzeniu uczestniczyli wojewoda podkarpacki Jolanta Sawicka, marszałek województwa podkarpackiego Anna Huk oraz wiceprzewodniczący rady powiatu przeworskiego Paweł Tworek. Impreza odbyła się pod patronatem Gazety Jarosławskiej.

Opr. tst

Dom, rodzina – moje miejsce na ziemi

0

Gminny konkurs Młodych Artystów pod hasłem „Dom, rodzina – moje miejsce na ziemi” rozstrzygnięty. Uroczyste wręczenie nagród odbyło się w Szkole Podstawowej w Kańczudze. Patronat medialny nad tym wydarzeniem sprawowała Gazeta Jarosławska.

Konkurs adresowany był do wszystkich uczniów   klas I – VIII szkół podstawowych z terenu miasta i gminy Kańczuga. – Zachęcał do refleksji nad wartością rodziny i domu rodzinnego. Umożliwił uczestnikom zaprezentowanie swoich talentów: poetyckich, plastycznych i muzycznych – mówili jego organizatorzy, którymi byli: Renata Blok, Magdalena Statek oraz Aleksander Fudali. Patronat honorowy nad konkursem objął burmistrz Kańczugi Andrzeja Żygadło. Na konkurs wpłynęło w sumie 68 prac, w tym 16 wierszy, 37 prac plastycznych i 15 prezentacji piosenek. Spośród nich jury wyłoniło 14 laureatów i przyznało 6 wyróżnień w trzech kategoriach wiekowych.

Uczniowie klas I-III

Laureaci:

Martyna Mnich, SP w Siedleczce (piosenka)

Amelia Zięba, SP w Kańczudze (piosenka)

Sebastian Żygadło, SP w Kańczudze (praca plastyczna)

Aleksander Mazur, SP w Siedleczce (wiersz)

 

Wyróżnienia:

Anna Homenda, SP w Sieteszy (piosenka)

Antonina Śliwa, SP w Kańczudze (praca plastyczna)

Weronika Kucza, SP w Kańczudze(praca plastyczna)

Uczniowie klas IV-VI

Laureaci:

Nikola Jakubek, SP w Siedleczce (piosenka)

Wiktoria Nawojska, SP w Sieteszy (piosenka)

Milena Pakuła, SP w Rączynie (praca plastyczna)

Natalia Szybiak, SP w Kańczudze (praca plastyczna)

Nikola Buryło, SP w Siedleczce (wiersz)

Dawid Pikuła, SP w Krzeczowicach (wiersz)

 

Wyróżnienie:

Klaudia Balawejder, SP w Łopuszce Wielkiej (piosenka)

Uczniowie klas VII-VIII

Laureaci:

Magdalena Bącal, SP w Sieteszy (piosenka)

Wiktoria Skóra, SP w Pantalowicach (wiersz i praca plastyczna)

Julia Żyła, SP w Kańczudze (wiersz)

 

Wyróżnienia:

Anna Statek, SP w Sieteszy (praca plastyczna)

Emilia Wiśniewska, SP w Kańczudze (praca plastyczna)

Hubert Zając, SP w Siedleczce (wiersz)

 

Opr. tst