Szkoła Podstawowa w Świętem w gm. Radymno nosi od 19 października imię Sługi Bożego Kościoła katolickiego o. Wenantego Katarzyńca. To pierwsza szkoła w Polsce, której patronem jest żyjący w latach 1889-1921 franciszkanin związany z Kalwarią Pacławską.
Nadanie imienia miało uroczysty charakter. Rozpoczęto od mszy świętej pod przewodnictwem abp Adama Szala odprawionej w miejscowym kościele. Następnie, już pod budynkiem szkoły, odsłonięto tablicę pamiątkową z postacią duchownego. Sztandar z wizerunkiem franciszkanina odebrała dyrektor Barbara Szlag, a uczniowie przybliżyli zgromadzonym postać o. Wenantego.
W uroczystości oprócz społeczności szkolnej uczestniczyli franciszkanie z Kalwarii Pacławskiej oraz przedstawiciele samorządu wojewódzkiego, reprezentanci powiatu jarosławskiego, a w roli gospodarzy wystąpili przedstawiciele Rady Gminy Radymno z przewodniczącym Janem Fusiek, sołtysi oraz Bogdan Szylar, wójt gminy Radymno z sekretarzem Beatą Gałęzą, skarbnikiem Lucyną Piruta i pracownikami referatu oświaty.
Kto ogląda telewizyjny program „Szansa na sukces” ten z pewnością nie przegapił występu rockowego wokalisty z Jarosławia, któremu przypadło w udziale wykonanie jednego z utworów zespołu Modern Talking.
Odcinek wyemitowany został na początku października w TVP2. By do niego trafić 37-letni Sławomir Olejarczyk wcześniej musiał przejść precasting, o którym dowiedział się od koleżanki swojej żony i nie zastanawiając się długo, postanowił spróbować swoich sił.
– Na precastingu można było zaśpiewać dowolnie wybraną piosenkę, z zastrzeżeniem, by była ona w języku polskim. Tym bardziej zaskoczeniem dla mnie okazało się później, że trafiłem na Modern Talking, gdzie śpiewać trzeba było po angielsku, co jednak nie stanowiło dla mnie problemu – opowiada Sławek.
Jak wyjaśnia nasz rozmówca, bo być może nie każdy zdaje sobie z tego sprawę, zgłaszający się do programu nie wybierają sobie wykonawcy. Co więcej, tego że się dostali i czyje piosenki będą śpiewać dowiadują się dopiero na ok. dwa tygodnie przed nagraniem odcinka. Na precastingach można tylko zaznaczyć, w jakich gatunkach muzycznych czuje się najlepiej, a producenci dopasowują uczestników do poszczególnych wykonawców.
– Mam swój własny styl, ale nie zamykam się na jeden rodzaj muzyki. Mogę wykonać różne piosenki, oprócz disco-polo i to właśnie przekazałem wcześniej produkcji – mówi wokalista.
Pozytywne zaskoczenie
Samo nagranie odcinka w Warszawie wspomina bardzo dobrze. Jak zaznacza, pomiędzy uczestnikami nie było niezdrowej rywalizacji, wszyscy się wspierali i panowała dobra atmosfera.
– W dniu nagrania na Woronicza w Warszawie musiałem być już o 7.00 rano. Najpierw wypełnianie ankiet i dokumentów, następnie do 12.00 trening wokalny, tzw. rozśpiewki. Samo nagranie przebiegło niezwykle sprawnie, do 15.00 było już po wszystkim – wspomina.
W programie ostatecznie trafił na Modern Talking, który wprawdzie nie był jego wymarzonym zespołem, ale nie narzekał. Postawił na własną interpretację piosenki pt. „Atlantis is calling”, którą wylosował, i to – jak pokazują komentarze – spodobało się widzom. Widać było, że rockowym wykonaniem pozytywnie zaskoczył Thomasa Andersa i publiczność.
Śpiewa w zespole
Na co dzień mieszka w Jarosławiu z żoną Dominiką, córką Różą i psem Batmanem, który jest ulubieńcem rodziny. Pracuje w sklepie z artykułami budowlanymi, ale muzyka jest stale obecna w jego życiu. Od 2004 r. jest wokalistą – najpierw w zespole Front Crash, który z czasem rozpadł się z powodu wyjazdu za granicę jednego z jego członków, a od 2011 r. w zespole All We Left Behind. Codzienne obowiązki każdego z nich nie pozwalają niestety na zbyt częste spotkania. Z racji pandemii nie ma też zbyt wielu okazji do grania przed większą publicznością.
– Własnym sumptem wydaliśmy płytę pod tytułem „13”, nakręciliśmy parę teledysków. Wszystkie nasze piosenki dostępne są w Internecie, mamy też materiał na kolejną płytę. Z koncertami jednak musimy jeszcze poczekać – dodaje Sławek wspominając, że ostatni koncert przed większą publicznością zagrali w 2019 roku na Międzynarodowym Zlocie Motocyklowym w Radawie. Zdarzyło im się też zagrać koncert on-line dla telewizji studenckiej w Krakowie.
Choć Sławek ostatecznie nie wygrał swojego odcinka, traktuje udział w programie jako cenne doświadczenie. Planuje nawet w przyszłym roku wziąć udział w „The Voice of Poland” lub ponownie w „Szansie na sukces”.
Kapliczka ta znajduje się przy parkingu między ul. Długą i Sportową. Wybudowana została z potrzeby serca przez mieszkańców Pruchnika. – Ksiądz zaproponował wybudowanie tej kapliczki, by można było przyjść tu na Boże Ciało z procesją. Zanim powstała ołtarz robiony był koło mojego domu. Wspólnie z mieszkańcami wybudowaliśmy ją. Znacznie pomogła gmina, ktoś dał dachówkę, ktoś inne materiały, ja podłączyłem prąd, Andrzej Korytko wykonał stolarkę. I tak powstała – mówi pan Zbigniew, mieszkający w sąsiedztwie kapliczki. Jest to murowana kapliczka, z dwuspadowym daszkiem, pokrytym dachówką. Zwieńczona jest pokaźnym krzyżem. We wnęce znajduje się figurka Matki Bożej, którą umieszczono w drewnianym ołtarzyku. – Powstała w latach 90. XX wieku. Mój mąż Andrzej załatwiał pozwolenia w gminie na jej wybudowanie. Bardzo pragnął, by powstała. Składali się na nią wszyscy mieszkańcy dookoła. Murował ją Józef Bury. Mąż z chłopcami wydobywał kamienie z rzeki na fundament, zrobił do niej drewniane elementy oraz dwie ławki. Na jednej z nich była data, ale tej ławki już tam nie ma. Przez parę lat zbieraliśmi się przy tej kapliczce i śpiewaliśmy majówki. Potem starsze panie poumierały, pan Kłak, który przygrywał na akordeonie również zmarł i skończyło się – mówi Janina Korytko z Pruchnika. Z kapliczką wiąże się epizod związany z jedną z procesji na Boże Ciało. – Miejsce, gdzie stoi kapliczka nazywano Kaczą Wolą, bo był tu moczar. Raz była taka ulewa, że droga do kapliczki stała się trudna do przejścia. Zbieraliśmy w domach różne folie i ścieliliśmy nimi drogę, by ksiądz mógł normalnie przejść do niej. Cała droga wyścielona była foliami na tę procesję. Później gmina utwardziła i podniosła ten teren – opowiada pani Janina. Dzisiaj do kapliczki prowadzi chodnik z kostki brukowej, a teren gdzie się znajduje wysypany jest kamiennym grysikiem.
W wieku 71 lat odszedł od nas Stanisław Słota, wieloletni dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Jarosławiu. Przez całe swoje zawodowe życie był związany z administracją samorządową.
Słota był związany z jarosławskim ośrodkiem pomocy społecznej od 2004 r. Wcześniej, jako naczelnik miasta tworzył tę instytucję. Za znaczący wkład w rozwój Jarosławia oraz osobiste zaangażowanie, profesjonalizm i otwartość w niesieniu pomocy osobom najbardziej potrzebującym został w 2016 r. uhonorowany złotą odznaką „Za zasługi dla miasta Jarosławia”.
W poniedziałek, 25 października pożegnaliśmy osobę, która przez długie lata pomagała ludziom doświadczonym przez los. S. Słota spoczął na Nowym Cmentarzu przy ul. Krakowskiej.
Tu na chwilę zapomnisz o monotonii życia – pisze pani Jasia z Dziennego Domu Senior+ w Jarosławiu w swoim wierszu „Nasz drugi dom”. Na początku października odbyły się dni otwarte w jarosławskich placówkach „Senior+” , które pozwoliły zapoznać się z codziennymi zajęciami podopiecznych tych placówek.
– Dni otwarte miały pokazać jak wyglądają nasze placówki, codzienne zajęcia, aktywność i wszelkiego rodzaju działania – mówi Grażyna Gwóźdź, kierownik domów„Senior+” w Jarosławiu. – Uczęszczają do nas seniorzy posiadający różnorodne zainteresowania, takie jak historia, szachy, sztuka, rysunek, rękodzieło, poezja.Atmosfera w naszych domach jest naprawdę wyjątkowa – dodaje. – Mamy obecnie zwariowany czas, ale gdy tylko tu przyjdę wyciszam się, czuję odprężenie i spokój, tak jakby tu był zupełnie inny świat. Przepracowałam 40 lat w ruchu i ten spokój bardzo mi odpowiada – mówi pani Grażyna, podopieczna domu przy Placu Mickiewicza. – Różnorodność zajęć nie pozwala nam się nudzić – dodaje.
Codzienność
W Jarosławiu działają dwa domy i dwa kluby dla seniorów. Dzienne domy dysponują 20 miejscami, natomiast kluby 15. W każdej placówce panuje rodzinna atmosfera i dobry kontakt między uczestnikami programu Senior+. Co dzień organizowane są różne zajęcia, które pozwalają seniorom nie tylko rozwijać swoje pasje, ale także dbać o zdrowie. Nad tym czuwa wykwalifikowana kadra opiekunów oraz specjaliści w tym m. in. fizjoterapeuta, pielęgniarka, dietetyk, psycholog oraz instruktor teatralno-muzyczny. Zajęcia odbywają się w przystosowanych
i wyposażonych pomieszczeniach, ponadto do domu seniora przy ul. Dolnoleżajskiej przylega teren zielony z przydomowym ogródkiem. W ramach zajęć zorganizowano podopiecznym kurs komputerowy i Nordic Walking, a podczas regularnie odbywających wycieczek seniorzy odwiedzili jak m.in. Zamość, Bolestraszyce, Bóbrkę, karpackie uzdrowiska oraz Rudnik nad Sanem i Ulanów gdzie wzięli udział w spływie galarami flisackimi po Sanie. Ponadto uczęszczają do teatru, kina, galerii (np. Jarosławskiego Ośrodka Kultury i Sztuki) oraz aktywnie biorą udział w życiu społeczno-kulturalnym miasta.
Plany
W przyszłości planowane są kolejne wycieczki i spotkania z ciekawymi osobami. Ważnym wydarzeniem będzie Ogólnopolski Dzień Seniora 14 listopada.Wyjątkowym wydarzeniem zapowiada się wydanie książki pt. „Krzyże i kapliczki” autorstwa śp. Józefa Miszczuka, pochodzącego z Wołynia seniora, który nie tylko był związany z placówką przy ul. Dolnoleżajskiej, ale też inicjatorem jej powstania.
– Bardzo cieszy mnie fakt, że seniorzydoceniają naszą działalność i starania oraz chętnie angażują się w życie placówek – mówi Grażyna Gwóźdź.
Ochotnicza Straż Pożarna w Lipniku datuje swoje powstanie na rok 1955, a jej inicjatorem i założycielem był ówczesny sołtys Antoni Rulas.
Już w 1956 r. straż posiadała motopompę M-200 z całym wyposażeniem. Była jednostką prężnie rozwijającą się i działającą aktywnie. Jedynym jej problemem był brak remizy strażackiej. Sprzęt przeciwpożarowy, zapewne jak w wielu innych miejscowościach, przechowywany był w zabudowaniach prywatnych strażaków ochotników.
Problem ten powoli zaczął znikać, kiedy to OSP w 1958 r. otrzymała 50 arów działki na budowę domu strażaka. Po siedmiu latach w 1965 r. został powołany Komitet Budowy remizy oraz przystąpiono do prac. Podczas budowy natrafiono na duże trudności. Na placu budowy odkryto źródła wody podskórnej, która uniemożliwiała wykonanie fundamentów. Trudności te zostały pokonane, dzięki dużej pomocy zaangażowanych mieszkańców wsi oraz jakości ich pracy.
W 1966 r. budynek nowej remizy stał już w stanie surowym, a w roku następnym dokonano zakończenia budowy. W jednej części budynku znajdowały się pomieszczenia na sprzęt przeciwpożarowy, natomiast w drugiej ośrodek społeczno-kulturalnego życia wsi. Remiza OSP stała się również wiejskim domem ludowym. Wybudowano ją kosztem 549 tys. zł, z czego 298 tys. zł to czyny społeczne członków OSP oraz mieszkańców wsi. Dużym zaangażowaniem podczas budowy wykazali się także prezes OSP Antoni Rożek oraz naczelnik OSP Piotr Wolano.
Wojciech Kruk
Dział Historii Pożarnictwa Muzeum w Przeworsku
Budowa remizy strażackiej w Lipniku, 1965 r./ zbiory muzeum
18 października miało miejsce oddanie do użytku zmodernizowanej oczyszczalni ścieków w Mikulicach w gminie Gać.
Nowa oczyszczalnia to nie tylko nowoczesny wygląd, ale przede wszystkim wysokie parametry techniczne gwarantujące sprawne i nieuciążliwe dla okolicy działanie. Podczas powitania zebranych na oficjalnym otwarciu gości, wójt Gminy Gać Grażyna Pieniążek podkreśliła wagę tej inwestycji dla mieszkańców i podziękowała za dobrą współpracę z wykonawcą i Urzędem Marszałkowskim. Modernizacja oczyszczalni była możliwa w dużej mierze dzięki pozyskanemu dofinansowaniu. W otwarciu wzięli udział m.in.: członkowie Zarządu Województwa Podkarpackiego – Anna Huk oraz Piotr Pilch, wicestarosta przeworski Jacek Kierepka, przewodniczący Rady Gminy Gać Lesław Stańko, prezes Zarządu GEO sp. z o.o. Bogusław Bijoś, dyrektor Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej Ryszard Trelka oraz komendant Państwowej Straży Pożarnej w Przeworsku, st. kpt. Marcin Lachnik. Obiekt poświęcił ks. Zenon Bieszczad, a na koniec zaproszeni goście zostali oprowadzeni po obiekcie przez przedstawiciela wykonawcy, firmy GEO sp. z o.o.
Ogólnokrajowa Noc Księgarń to wydarzenie poświęcone przede wszystkim czytelnikom i ma na celu wspieranie kupowania książek w lokalnych księgarniach. Już po raz drugi można było przeżyć je w Jarosławskim Kuferku Artystycznym, a Gazeta Jarosławska objęła to wydarzenie patronatem.
– Noc Księgarń to coroczna inicjatywa dystrybutora książek OSDW Azymut, a my po raz drugi chętnie przyłączyliśmy się do tej akcji. Chcemy przez to promować lokalnych twórców i stąd taki dobór artystów. Mottem spotkania była podróż, a wszystkie części wydarzenia łączyły się z tematem – mówi gospodarz Jarosławskiego Kuferka, Henryk Paszek. Po wystąpieniu Mateusza Pieniążka i opowieści na temat powstania „Legend Jarosławskich”, książki jego autorstwa poświęconej opowieściom związanym z naszym miastem, goście mogli posłuchać rozmowy z Ewą Rokoszyńską, autorką książki „Miłość w czasach zarazy”. – Myślę, że w tej książce każdy znajdzie coś co go rozbawi, zastanowi, a co może go zbulwersuje. Nasze życie można przyrównać do okrętu, na który wsiadają różne osoby i wypełniają nasz czas, naszą przestrzeń. Wiele zależy od tego ile czasu dana osoba będzie na tym okręcie, jednych czeka krótki rejs, a innych długa podróż. Wszystko to jest po coś; bo nas czegoś uczy – mówiła debiutująca pisarka. Wydarzenie zakończyło się koncertem nawiązującym do Kubryku, czyli czasu, w którym marynarze mogli się odprężyć, odpocząć i porozmawiać. Często się wtedy grało i śpiewało. – Tego typu muzyki jeszcze u nas nie było – dodaje Henryk Paszek.
Księgarnia mieszcząca się przy kamienicy Rynek 6 cały czas zaskakuje swoim zaangażowaniem w kulturę Jarosławia. Jej działania wykraczają daleko poza zakres działalności zwykłej księgarni. – Taki mamy model działania. Nasza natura każe nam wychodzić ludziom naprzeciw. Otworzyły się też nowe możliwości, dzięki programom promującym kulturę – mówi H. Paszek. Od początku istnienia księgarnia inicjowała różne akcje. – Pomyślałem, że skoro Jarosław wiąże się z legendami, zaczniemy cykl z tym związany. Następnie dołączyliśmy do Dni Sztuki i zaczęliśmy organizować koncerty – wspomina. – Każdy z pracowników ma swój wkład w działanie Kuferka. Dzięki dyrekcji, każdy może realizować się w tym co lubi i z czasem nasza działalność wokół księgarni się rozwinęła – dodaje H. Paszek.
Na przyszły rok planowana jest kolejna Noc Księgarń. – Nawet jeśli zabraknie oficjalnej edycji, to na pewno zorganizujemy coś we własnym zakresie – mówi gospodarz Kuferka. – Tak jak powiedziała Ewa Rokoszyńska w naszej rozmowie, nie będziemy chować naszych pomysłów do szuflady, ale wyjdziemy z nimi do ludzi – obiecuje.
Jan Schram urodził się 20 lutego 1894 roku w Gródku Jagiellońskim. Lata młodości spędził w Jarosławiu, gdzie zdał maturę. W 1914 roku zgłosił się do Legionów i został przydzielony do II Brygady Legionów Polskich. Za zasługi w czasie I wojny światowej odznaczony został krzyżem Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Zasługi i innymi. Walczył pod Lwowem.
Po wojnie zgłosił się do lotnictwa, gdzie został przydzielony do 6 pułku lotniczego w Skniłowie koło Lwowa. Tu w randze kapitana przeszedł na emeryturę. Posiadając odpowiednie kwalifikacje w 1927 roku Jan Schram wykonał szereg zdjęć lotniczych Jarosławia, takich jak: stadion sportowy, magazyny wojskowe, Dom Żołnierza w budowie, kościół NMP, koszary, kościół i klasztor benedyktynek i inne obiekty, które obecnie stanowią cenną dokumentację, zwłaszcza obiektów nieistniejących lub przebudowanych.
W 1939 roku zgłosił się do swego macierzystego 6 pułku lotniczego. Nie zastał już jednostki, ale udało mu się przedostać do Jarosławia przed zamknięciem granicy na Sanie. Wraz z rodziną zamieszkał w mieście. W listopadzie 1939 został aresztowany przez Gestapo jako zakładnik. Przez okres okupacji pozostawał w konspiracji. Kilkukrotnie próbował przedostać się za granicę, ale bezskutecznie. Po wyzwoleniu ujawnił się na polecenie AK. 27 lipca 1944 roku został pierwszym powojennym burmistrzem Jarosławia. Ale już 13 sierpnia 1944 roku został aresztowany przez NKWD i wraz z innymi wywieziony początkowo do Lwowa, a potem do Kijowa i Charkowa. Ostatecznie został osadzony w obozie dla internowanych oficerów w Riazaniu pod Moskwą. W 1947 roku został przeniesiony do obozu jenieckiego NKWD w Griazowcu. 13 listopada 1947 roku powrócił do Polski, lecz nadal był przesłuchiwany przez Urząd Bezpieczeństwa.
Zmarł 12 lutego 1968 roku w Jarosławiu i został pochowany na Starym Cmentarzu. Rada Miasta Jarosławia 13 listopada 1992 roku podjęła uchwałę o nadaniu jego imienia ulicy łączącej ul. Krakowską z ul. Grodziszczańską.
Jarosławskie Stowarzyszenie „Ocalić Przeszłość dla Przyszłości’
W ubiegłym tygodniu park miejski w Przeworsku odwiedził dość niecodzienny gość. Ok. godziny ósmej rano można tam było zobaczyć… łosia.
Jak wynika z relacji Łukasza Mroza, dyrektora Muzeum w Przeworsku, łoś został zauważony tuż po godzinie 8 na dolnym parku w okolicach oranżerii i alei grabowej.
– Wiemy od mieszkańców, że wcześniej przechodził koło siedziby ARMiR-u i wszedł na teren parku furtką przy bramie północnej od ul. Skłodowskiej. Akurat mieliśmy umówioną lekcję muzealną z uczniami ze Szkoły Podstawowej w Gaci. Dzieci z dużym zainteresowaniem obserwowały łosia z daleka – opowiada Dyrektor dodając, że to pierwszy taki przypadek, gdy łoś pojawił się przeworskim parku.
Zwierzę sprawiało wrażenie wystraszonego. W pewnym momencie podeszło do jednej z wierzb i po obgryzieniu kilku liści, położyło się na chwilę. Po przegonieniu poza teren zabudowany przez strażaków i Straż Miejską, łoś dość niechętnie opuścił park, kilka razy atakując przy tym funkcjonariuszy. Jak informowali internauci, zwierzę widziano w mieście wieczorem jeszcze tego samego dnia, w rejonie Urzędu Skarbowego i na ul. Głębokiej.
