Strona główna Blog Strona 280

Pomagajmy rozważnie

0

Zakres pomocy, jaka ruszyła zaraz po agresji na Ukrainę, jest ogromny. Wspieramy uchodźców. Przekazujemy sprzęt, materiały i produkty dla ogarniętego wojną sąsiada. Zbiórki organizowane są w każdej miejscowości. W szkołach, przedszkolach, urzędach i instytucjach. Strażacy z OSP pracują pełną parą. Cała społeczność stanęła po stronie Ukraińców. W obu powiatach trwa jedna szeroka zakrojona akcja prowadzona przez wiele podmiotów.

 

Zakres pomocy widać w punktach, w których uchodźcy znajdują schronienie. Są zapełnione artykułami spożywczymi, higienicznymi i produktami pierwszej potrzeby. Nie brakuje koców i ciepłej odzieży. Są też zabawki. Pomoc to też zaangażowanie w organizację punktu. Przygotowanie ciepłego posiłku. Nad tym też czuwają mieszkańcy. Nowe transporty docierają codziennie. Część to zorganizowane i już przygotowane do potrzeb dostawy potrzebnych artykułów. Przyjeżdżają też samochody prywatne. Przywożą dary z całego kraju. Wsparcie to także przyjęcie uchodźców pod swój dach. To załadowany po brzegi TIR wyjeżdżający na Ukrainę. To przekazanie agregatu prądotwórczego i wiele innych form.

Spontaniczne akcje zaczynają nabierać charakteru zorganizowanego i taki sposób pomocy jest najlepszy. Organizatorzy wiedzą, co jest potrzebne. Kierując się wskazaniami od nich nie doprowadzimy do tego, że środków higienicznych zbierze się nadmiar niemożliwy do wykorzystania, a braknie artykułów medycznych. – Na początku przywozili, co uznali za stosowne. Większość produktów była dobrana do potrzeb, ale niestety zdarzało się, że ktoś spakował wszystko, co mu w domu zbywało i przywiózł, traktując to jako pomoc. Musieliśmy posegregować i część zapakować na śmieciarkę – przyznaje jeden z samorządowców.

Organizacją pomocy zajmują się samorządy, instytucje, fundacje i stowarzyszenia. Nieocenioną rolę pełnią strażacy. Oni są wszędzie. Jednostki OSP z obu powiatów można spotkać wszędzie, gdzie zbierają się uchodźcy. Oni też pomagają w transporcie. Wspieramy uchodźców, którzy już przedostali się do polski i tych oczekujących pod drugiej stronie granicy. Pomoc jest kierowana także do tych, którzy pozostali na Ukrainie. Tam też zaczyna brakować podstawowych artykułów.

Wszyscy, którzy chcą wesprzeć ludzi dotkniętych wojenną tragedią powinni najpierw zweryfikować prowadzoną zbiórkę i zapoznać się z potrzebami. Informacje o tym, co i gdzie jest zbierane można znaleźć wszędzie. Wiele relacji spływa do Redakcji Gazety Jarosławskiej. Sami też zbieramy informacje o zbiórkach. Jest tego mnóstwo i trudno wymieniać, bo włączyła się cała społeczność. Tysiące uchodźców spotkamy przy granicy. Potem się rozjeżdżają. Pomagający są wszędzie.

 

Szeroka pomoc kierowana jest z poziomu rządu. Dla wjeżdżających do Polski przez podkarpackie przejścia graniczne zakwaterowanie i wyżywienie jest zapewnione w 7 województwach w głębi kraju. Zakres rządowego wsparcia jest znacznie większy, a informacje są przekazywane potrzebującym.

erka

 

Czy sąd wstrzyma remont drogi?

0

PANTALOWICE:  Na terenie miejscowości trwa właśnie dość duża inwestycja związana z przebudową drogi. O tym, jak ta sprawa podzieliła mieszkańców pisaliśmy w ubiegłym roku. Czy teraz wyrok sądu może sprawić że prace zostaną wstrzymane? Co z otrzymanym na remont drogi dofinansowaniem?

 

Przypomnijmy, że o sprawie przebudowy drogi zrobiło się głośno w lecie ubiegłego roku. Temat wywołał na tyle emocji, że w centrum miejscowości ktoś postawił nawet kukłę na taczkach, mającą dać do zrozumienia radnej Jolancie Kubickiej, żeby przestała przeszkadzać w realizacji inwestycji. Radna wielokrotnie bowiem występowała w imieniu swoim oraz grupy mieszkańców, którzy nie zgadzali się na planowany przebieg inwestycji. Jak podkreślała, nikt nie był i nie jest przeciwny przebudowanie drogi, która jest konieczna. Ich wątpliwości budziła jedynie konieczność zabrania pod inwestycję w niektórych miejscach nawet 9 metrów z jednej strony drogi zamiast np. proporcjonalnie po trochę z każdej ze stron. Radna sama była jedną z osób, której posesja miała pomniejszyć się kosztem nowej drogi i nie przekonywał jej nawet fakt otrzymania za to rekompensaty finansowej. Nie zgadzając się z planami inwestycji, o których – jak twierdziła – z powodu pandemii i ograniczonego dostępu do urzędów, nie wiedziała odpowiednio wcześniej – podobnie zresztą jak kilku innych mieszkańców, wystąpiła na drogę sądową. Radna Kubicka, razem z dziesięcioma innymi rodzinami, odwołała się od wydanej decyzji środowiskowej burmistrza Kańczugi do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu. Początkowo SKO odrzuciło ich odwołanie i utrzymało decyzję burmistrza w mocy, jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie nie zgodził się ze zdaniem SKO i 8 lutego wydał wyrok uchylający decyzję środowiskową burmistrza. Sąd dopatrzył się błędów formalnych, m.in. właśnie brak skutecznego powiadomienia zainteresowanych o wydaniu decyzji środowiskowej, przez co nie mogli oni się skutecznie odwołać oraz zgłosić swoich zastrzeżeń. Wyrok można uznać za sukces radnej dochodzącej praw swoich oraz mieszkańców, którzy zwrócili się do niej o pomoc. Co jednak z kontynuacją inwestycji, której oczekuje większa część mieszkańców miejscowości, a na którą Miasto i Gmina Kańczuga otrzymało ogromne dofinansowanie? W urzędzie na razie panuje spokój. Jak nas poinformowano pod koniec ubiegłego tygodnia, do tej pory nie otrzymano żadnej informacji w tej sprawie z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wygląda więc na to, że dopóki takiej informacji nie będzie, wszystkie prace będą kontynuowane zgodnie z wcześniejszymi planami. Będziemy się przyglądać tej sprawie, tym bardziej, że oprócz wycinki drzew jest to równie gorący temat poruszający (i dzielący) nie tylko mieszkańców Pantalowic.

 

DP

 

Nie dajmy się ponieść panice

0

Obawy przechodzą w histerię. Strach, który towarzyszy skutkom wojny, przeradza się w trwogę. Na pierwszy plan wychodzą emocje. Racjonalne podejście schodzi na drugi.

 

Spotkaliśmy się z tym zaraz po wybuchu wojny. Pojawiły się kolejki przed stacjami benzynowymi. W wielu zabrakło paliwa. Doszły braki produktów sklepach i masowe wybieranie pieniędzy. Później się ustabilizowało, a teraz znowu zaczyna narastać atmosfera strachu. Media społecznościowe aż huczą od informacji o napaściach, włamaniach i gwałtach, do którym miałoby dochodzić w strefie przygranicznej. Atmosferę niepokoju podsyca, słyszany szczególnie wieczorem, huk samolotów, a rosnące ceny też nie uspakajają. Coraz częściej słyszane syreny wozów policyjnych niesie obawy.

 

Zwiększone siły policji.

Informacja, że Podkarpacie wzmocniło 800 dodatkowych funkcjonariuszy i ponad pół miliona uchodźców, którzy już przekroczyli granicę też nie uspokaja.

Chociaż Wojewoda Podkarpacki apeluje o spokój, zachowanie zdrowego rozsądku i racjonale podejście. Zwraca uwagę, by polegać na sprawdzonych informacjach, to zwykłym ludziom trudno odnaleźć się w nawale wiadomości, wśród których są rzeczywiste informacje, plotki i całkowicie zmyślone relacje tworzone po to by wzbudzić panikę. Niepokój już wkroczył na nasze ulice.

Mimo wszystko nie ulegajmy panice. Nie kierujmy się tylko emocjami. Wojna trwa tuż za naszymi granicami. Jest też u nas. Skutki agresji na Ukrainę będziemy jeszcze długo odczuwać, ale podchodźmy do wszystkiego realnie. Strach, sianie zamętu i przerażenia na pewno nam nie pomoże.

 

Dochodzi do zaczepek

Z potwierdzonych informacji wynika, że idealnie nie jest i dochodzi do nieprzyjemnych zdarzeń, a nawet napadów. Jednak nie jest tak jak mówi ulica i jakie opisy można znaleźć w Internecie. Podkarpacka policja jednoznacznie stwierdza, że w związku z obecną sytuacją w powiatach przygranicznych nie odnotowano zwiększonej ilości przestępstw.

W Przemyślu 44-letni obywatel Turkmenistanu zaatakował ratownika medycznego i odgryzł mu palec. Sprawca zbiegł. Szukała go policja. To potwierdzone zdarzenie. Pojawiła się też informacja, że troje obywateli Indii pobito w Przemyślu. Krążyła też plotka, że w jednej z jarosławskich szkół została zaatakowana dziewczyna. Ta informacja miała kilka wersji, a żadna nie została potwierdzona przez policję. W ubiegły czwartek poszła wieść, że w Jarosławiu Ukrainiec zaatakował Polaka, bo ten miał śniadą cerę.

W przekazie mieszają się plotki z relacjami rzeczywistych wydarzeń. – To siła Internetu. On wszystko przyjmie, a fejki mają to do siebie, że szybciej się roznoszą – ocenia mieszkaniec Jaroslawia.

 

– Do tematu jakim jest wojna i pomoc uchodźcom, dochodzi pewien problem. Mówię tu o nielegalnych uchodźcach, ciemnoskórych, od których się aż roi, nie tylko w Jarosławiu. Mam nadzieję, że jest jakikolwiek sposób by tego uniknąć – to jeden z internetowych wpisów utrzymanych w dość spokojnym tonie. – Nie namawiam nikogo do agresji, ale z tego co ludzie mówią i piszą wynika, że to oni są agresywni. Wiele osób to potwierdza. Nie mam nic przeciwko ich powrotowi do domów, ale chyba nasze bezpieczeństwo w tej sytuacji jest równie ważne. Zatajanie tych wiadomości i usuwanie postów to także dezinformacja. Uważam, że Polaków nie trzeba zniechęcać do pomocy Ukraińcom, ponieważ pokazaliśmy naszą solidarność i wsparcie, wystarczy spojrzeć na ilość ludzi na granicy i darów które przyjechały z całej Polski – kolejny wpis dotyczący uchodźców i usuwanych komentarzy, z którego wynika, że pojawiają się obawy.

Są też takie apele – Kochani mieszkańcy strefy przygranicznej w związku z dużą ilością obcych narodowości na naszym terenie zwróćcie proszę uwagę na swoje otoczenie bo kolorowi krążą po wioskach i szukają łatwego celu.

Cytujemy spokojniejsze wypowiedzi świadczące raczej o zaniepokojeniu i apelujące o ostrożność. Informacji o napadach, gwałtach i rabunkach nie rozprzestrzeniamy, ponieważ nie znalazły potwierdzenia, a ich powielanie nic dobrego nie przyniesie.

Coraz częściej pojawiają się zdania, że uchodźcy o śniadej cerze, to te same osoby, które nie przedostały się do Polski przez granicę z Białorusią. – Wielokrotnie słyszałem obawy, że ci migranci, którzy nie tak dawno byli wpychani na polską granicę przez władze białoruskie, przemieścili się teraz na Ukrainę i wraz z falą uchodźców idą do Polski. Nie mamy żadnego takiego dowodu, aby taka sytuacja miała miejsce – uspakaja w orędziu do narodu prezydent Andrzej Duda.

 

Obawy rosną

Mimo uspokajającego tonu służb i przedstawicieli władz niepokój rośnie. Grupy związane ze środowiskiem pseudokibicowskim z Jarosławia i Przemyśla zebrały się razem i „patrolują” Przemyśl. Ludzie się zabezpieczają. W sklepie myśliwskim w Jarosławiu klientów nie brakuje. Kupują gazy pieprzowe i wszystko, co według nich, pomoże w obronie. W zachowaniu mieszkańców przygranicznych miejscowości widać, że wojna już tu dotarła. Niestety sporo ludzi bazuje na wieściach roznoszonych pocztą pantoflową i pojawiających się na portalach społecznościowych, a te często nie idą w parze z rzeczywistością. Nie uspokajają, bo są tworzone w innym celu.

– Myślę, że takie posty są usuwane żeby nie siać dezinformacji, paniki i tzw „nawoływania do nienawiści”. Po pierwsze gdzieś tam w Rosji siedzą sobie ludzie, którzy wyłapują takie sytuacje i obawy w społeczeństwie i je potęgują tworząc nieprawdziwe historie. Wszystko po to żeby zniechęcać do pomocy Ukraińcom i żeby dodatkowo nastawiać Polaków przeciwko osobom przekraczającym granice. Nawet jeżeli są imigranci z dalekich krajów, to oni też uciekają przed wojną i nie ma podstaw żeby ich nie wpuszczać czy strzelać do nich – tak komentuje jeden z użytkowników fb.

 

– Do wszystkich, którzy chcą nabić sobie kolejne „lajki” w mediach społecznościowych. Zanim coś wrzucicie zastanówcie się dwa razy komu to się przysłuży. Nie ułatwiajcie „kacapom” roboty – apeluje na fb trzeźwo myślący mężczyzna. Patrzmy realnie. Szczególnie w czasach niosących zagrożenie. Emocje, niepokój, podsycanie strachu i bezmyślne działanie to najlepsza droga do siania paniki.

erka

Świątynie Jarosławia: Świątynia pod ziemią

0

Na placu św. Michała w Jarosławiu w XV wieku wybudowano kościół pod wezwaniem Wszystkich Świętych. Obiekt ten dotknęła katastrofa w czasie Oktawy Bożego Ciała w 1804 roku z wieży spadła jej górna część, przebijając sklepienie. Część muru przygniotła 22 osoby, które zginęły. Wieńczący wieżę posąg św. Michała spadł na przykościelny cmentarz. Przypadek ten był pretekstem do rozebrania świątyni w 1807 roku. W 1938 roku w miejscu zburzonego kościoła podjęto badania murów krypt, w których pochowano Lubomirskich, Spytków, Kostków, Ostrogskich i innych.

Wybuch II wojny przerwał prace wykopaliskowe. Badania w zasadzie nie przyniosły żadnych rewelacji. Zdołano odsłonić fragment murów kościoła i dotrzeć do dwóch krypt. Po ponad 50 latach, w 1995 roku wznowiono prace archeologiczne pod nadzorem starszego kustosza z jarosławskiego muzeum. W krypcie fundatorskiej znaleziono m.in. fragmenty kafli i szkło z XVII wieku, a także kości ludzkie, które jak oceniono były szczątkami Dunisa-Skopa, marszałka dworu księżnej Anny Ostrogskiej, zmarłego w XVII wieku. Odkryto również 4 szkielety, które mogły być szczątkami rodu Odrowążów. Potwierdzeniem tego był sygnet, wykonany z metalu szlachetnego z oczkiem z kryształu, z wizerunkiem głowy mężczyzny (herbem).

Badania miały też na celu odtworzenie zarysu kolegiaty. Kontynuacja badań nastąpiła w maju 1996 roku. Prace prowadziła firma Artefakt z Radomska pod nadzorem dr Gabrieli Ziółkowskiej. Przekopano teren o powierzchni prawie 10 arów na głębokości około 2 metrów. Odkopano prezbiterium świątyni i odkryto tam mur zbudowany z rudy darniowej od strony południowej i drugi mur od strony północnej, gdzie natrafiono na pochówki.

Zadaniem archeologów było dalsze rozpoznanie najstarszej zabudowy kolegiaty i spenetrowanie innych komór krypty fundatorskiej. Został też odkryty fragment cmentarza przykościelnego.

W okresie międzywojennym władze miasta planowały w miejscu dawnej kolegiaty postawić posąg św. Michała, patrona miasta i kupców. Posąg św. Michała wykonał artysta rzeźbiarz W. Mazur. Postument na figurę w kształcę kolumny został przygotowany, ale wówczas zmieniła się w Jarosławiu władza. Nowy samorząd uchwalił wniosek o przeprowadzeniu w tym miejscu badań. Dalsze prace przerwała II wojna. Następnie w miejscu kościoła wybudowany został pomnik wdzięczności, który przedstawiał żołnierza radzieckiego, patrzącego na wschód. Przez mieszkańców pomnik został nazwany „Iwanem”. Pod pomnikiem odbywały się uroczystości państwowe. W 1989 roku „Iwan” został rozebrany. Były plany wyeksponowania powyżej poziomu gruntu fundamentów dawnej kolegiaty, innym projektem było zlokalizowanie na placu św. Michała makiety kolegiaty w skali 1:10. Nowy plan zagospodarowania Rynku zakłada obrys świątyni znacznie ciemniejszą kostką.

 

Jarosławskie Stowarzyszenie „Ocalić Przeszłość dla Przyszłości”.

Muzyka jest kobietą

0

Niedzielnym popołudniem w Miejskim Ośrodku Kultury w Przeworsku świętowano Dzień Kobiet.

 

Głównym punktem miejskich i powiatowych obchodów święta kobiet był koncert pt. „Muzyka jest kobietą” w wykonaniu Mobilnej Filharmonii. Poprzedziła go przygotowana przez Komendę Powiatową Policji w Przeworsku prelekcja dotycząca bezpieczeństwa w sieci, w międzyczasie można było też skorzystać z oferty stoisk przygotowanych dla pań, m.in. przez SP ZOZ w Przeworsku, gdzie można było uzyskać porady odnośnie zdrowia, a także innych z produktami adresowanymi do płci pięknej. Każdej kobiecie na powitanie wręczano też tulipana.

Wydarzenie zorganizowane zostało przez Miejski Ośrodek Kultury w Przeworsku oraz Powiat Przeworski.

DP

 

Zabiera niewinnych, a oszczędza demony

0

Używając języka dyplomatycznego można powiedzieć, że relacje między Polakami a Ukraińcami były raczej chłodne. Pod koniec lutego wszystko się zmieniło. Zaangażowanie rodaków w akcję pomocy przerosło oczekiwania. Naród z tysiącletnią historią stanął przy narodzie dopiero swoje dzieje tworzącym. Człowiek ruszył i nie patrząc na okoliczności, niósł wsparcie skazanemu na cierpienie. Miejmy nadzieję, że dziejąca się tragedia już na zawsze zbliży sąsiadów.

Już wcześniej potrafiliśmy pokazać, jaka siła w nas drzemie i że czasem potrafimy się zjednoczyć. Dziś można być dumnym, że jest się Polakiem. Niestety naszą cechą jest wybuch pozytywnych emocji. Tak stało się teraz. Tak było, gdy zmarł św. Jan Paweł II i gdy Solidarność ogarnęła cały kraj. Jednoczyły nas powstania i nawiedzające tragedie. Potem jakoś się to rozmywało i zaczynaliśmy się dzielić. Pojawiali się swoi i oni. Tworzyliśmy różnice, nawet tam, gdzie ich nie było. Z punktu widzenia dziejów jesteśmy sprinterem. Wybuchamy, aby w miarę szybko zapomnieć. Może czas, by przyjąć postawę maratończyka, który nie wkłada wszystkich sił w start, bo pamięta, że przed nim długa droga. Doceniając pomoc, która jest ewenementem na skalę światową, pamiętajmy że obojętnie od losów brutalnej napaści na Ukrainę, tego wsparcia musi starczyć na lata. Nie tylko materialnego, ale też duchowego.

Miliony Ukraińców już przeżyło grozę wojny. Straciło najbliższych. Wszystko, co mieli. Rosyjskie matki też opłakują swoje dzieci. To nie dwa narody się starły. To garstka ludzi ją rozpętała. Mówią, że wojna budzi demony. Szatańskie wizje mieniących się panami świata rzuciły przeciw sobie wojska, nie dbając o cierpienie zwykłego człowieka. Realizacja diabolicznych planów nie bierze pod uwagę, że najbardziej zaboli mieszkańców miast, miasteczek i wsi zmagających się codziennie z trudami życia. Nie oligarchów, prezydentów, generałów, tylko szarą masę, bo tak widzą nas pracujących codziennie na pomnażanie ich majątku.

Dziwna jest ta wojna, w której cywile tarasują drogę wozom pancernym, a uznawana za jedną z najpotężniejszych armii świata musi karmić swoich żołnierzy przeterminowanym jedzeniem. W której cyganie kradną rosyjski czołg, a hakerzy z Anonymusa pokazują siłę Internetu, włamując się do rosyjskich sterowni i zatrzymując pociągi.

Dziwna, bo dziwny jest człowiek. Z jednej strony najinteligentniejsza istota chodząca po ziemi. Z drugiej, chyba najgłupsza. Podatna na manipulacje. Wykonująca to, z czym się nie zgadza. – Za cudzą kieszeń oddaj młode życie swe – tak widział wojnę bard z Czerniakowa Stanisław Grzesiuk, a on po pięciu latach spędzonych w obozach koncentracyjnych dobrze wiedział, co znaczy żyć ze śmiercią na ramieniu.

Świat stanął przed wyborem. Otwiera oczy. Wątpliwe, by zmienił punkt widzenia. Zarzewie wojny będzie się tlić i wybuchać. Raz tu, raz tam. Gdyby nie było wojen, żylibyśmy jak w raju. Dostatnio i spokojnie. Nie trzeba by było organizować zbiórek, by uratować cierpiące dziecko. Na wszystko by starczyło, ale widocznie tak być nie może.

Roman Kijanka

 

W hołdzie Żołnierzom Wyklętym

0

W ramach obchodów Narodowego Dnia Pamięci „Żołnierzy Wyklętych” uczniowie Publicznego Katolickiego Liceum Ogólnokształcącego im. Anny Jenke w Jarosławiu wzięli udział w niezwykle ciekawych zajęciach.

 

Zajęcia przeprowadził Maciej Rędziniak – edukator Instytutu Pamięci Narodowej –Oddział w Rzeszowie. Lekcje, ubogacone bogatym zbiorem materiałów multimedialnych, pozwoliły zrozumieć licealistom, że bohaterowie podziemia antykomunistycznego pozostawili piękne świadectwo męstwa, niezłomnej postawy patriotycznej i przywiązania do tradycji niepodległościowych. Zorganizowane zajęcia stały się również wymownym komentarzem do wystawy pt. „Żołnierze wyklęci. Antykomunistyczne podziemie na Rzeszowszczyźnie po 1944 roku”, zainstalowanej w holu szkoły. Ekspozycja, składająca się z piętnastu paneli, prezentuje sylwetki żołnierzy i działaczy podziemia niepodległościowego, których reżim komunistyczny pozbawił życia i dobrego imienia. Jest to już szósta wystawa prezentowana w ramach projektu „Z Anną Jenke poznajemy historię naszej Ojczyzny”.

 

Opr. DP/fot. org.

Są dofinansowania na drogi

0

Prezes Rady Ministrów zatwierdził listy zadań powiatowych i gminnych do dofinansowania ze środków Rządowego Funduszu Rozwoju Dróg w ramach naboru wniosków na 2022 rok.

 

Powiat Przeworski uzyskał rządowe wsparcie w kwocie ponad 9 mln 686 tys. zł na realizację zadania pn. Przebudowa drogi powiatowej Cieplice Górne-Cieplice Dolne na długości ponad 7 km wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Zakres prac obejmował będzie poszerzenie jezdni, wykonanie chodnika wraz z kanalizacją deszczową, przebudowę skrzyżowań, wykonanie podbudowy i nowej konstrukcji nawierzchni, przebudowę i odmulenie wraz z umocnieniem rowów przydrożnych, remont przepustów i obiektu mostowego, wykonanie oznakowania poziomego i pionowego, budowę przejść dla pieszych, barier energochłonnych i balustrad. Wartość projektu to ponad 19 mln 372 tys. zł.

Dzięki dofinansowaniu z Rządowego Funduszu Rozwoju Dróg na terenie powiatu przeworskiego zrealizowane zostaną jeszcze następujące inwestycje: na terenie Miasta i Gminy Kańczuga będzie to rozbudowa drogi gminnej publicznej na odcinku Łopuszka Wielka-Zagórze i budowa nowego odcinka drogi w miejscowości Łopuszka Wielka wraz z budową i przebudową infrastruktury technicznej – ponad 1,1 mln zł oraz kontynuacja zadania Budowa-rozbudowa dróg gminnych publicznych Pantalowice-Siedleczka i Pantalowice-Rondo w miejscowości Pantalowice wraz z budową i przebudową infrastruktury technicznej. W Gminie Przeworsk będzie to przebudowa drogi gminnej w Rozborzu i ul. Pod Rozborzem w Przeworsku oraz przebudowa drogi gminnej Rozbórz-Gorliczyna – prawie 2,1 mln zł, a w Gminie Tryńcza – przebudowa drogi gminnej Wólka Ogryzkowa-Gorzyce-Jagiełła – ponad 330 tys. zł.

 

Opr. DP

Pobiegli po raz kolejny

0

W niedzielę, 6 marca w wielu miastach w Polsce odbyły się biegi ku czci Żołnierzy Wyklętych. Taki bieg odbył się też po raz ósmy w Gminie Przeworsk.

 

W Gminie Przeworsk, podobnie jak w poprzednich latach, upamiętniono lokalnych Bohaterów. VIII edycja Biegu poświęcona Pamięci Braci Cieślów i Braci Olejarków cieszyła się dużym zainteresowaniem. Do sportowej rywalizacji stanęło blisko 200 osób. Najstarszym uczestnikiem był 70-letni Zygmunt Rutkowski, a najmłodszy 4-letni Antoni Hałoń. Rozpoczęcie wydarzenia miało miejsce przed budynkiem Wiejskiego Domu Kultury

w Grzęsce, gdzie znajduje się tablica upamiętniająca ks. dziek. Antoniego Olejarkę

i kpt. Stanisława Olejarkę. Wszystkich biegaczy, kibiców i rodziny powitali organizatorzy biegu: wójt Gminy Przeworsk Daniel Krawiec oraz dyrektor Gminnego Ośrodka Kultury

w Przeworsku Justyna Solarz, po czym odśpiewany został Mazurek Dąbrowskiego. Najpierw wystartował bieg na dystansie 9 km, którego trasa przebiegała z Grzęski, przez Studzian w pobliżu domu rodzinnego Niezłomnych Braci Cieślów, do mety usytuowanej na przeworskim rynku. Najszybciej 9-kilometrową trasę pokonał Andrzej Szpunar. Dalsza część zmagań miała miejsce na przeworskim rynku. Dystans o symbolicznej długości 1963 metrów związany jest z rokiem śmierci ostatniego Żołnierza Wyklętego – Józefa Franczaka. Pierwszy na metę dotarł Kamil Motyka.

Zwycięzcy biegu otrzymali pamiątkowe statuetki i nagrody, natomiast każdy biegacz został uhonorowany wyjątkowym medalem. Dekoracji zawodników dokonali: przewodnicząca Rady Powiatu Przeworskiego Agnieszka Bukowa-Jedynak, członek Zarządu Powiatu Przeworskiego Wiesław Bukowski, burmistrz Miasta Przeworska Leszek Kisiel oraz wójt Gminy Przeworsk Daniel Krawiec wraz z zastępcą Wójta Teresą Wielgos. Podczas Biegu odbyła się też zbiórka do puszek pod hasłem „Biegniemy Ukraino z pomocą”, która ma wesprzeć ofiary wojny na Ukrainie.

 

Opr. DP/fot. GOK Przeworsk

Odmienione życie

0

Janusz, jest dziś cenionym pracownikiem. Mieszka w Ożańsku i zajmuje się pracami remontowymi przy parafii Królowej Polski w Jarosławiu. Jednak jeszcze pół roku temu jego życie nie wyglądało tak różowo. Musiał się zmierzyć z bezdomnością, a nawet pobytami w więzieniu.

 

– Na początku pracowałem w kopalni, dobrze zarabiałem, mogłem sobie na wiele pozwolić. Poznaliśmy się z byłą żoną tak, że poszliśmy razem na wesele. Po 8 miesiącach okazało się, że jest w ciąży, i to właśnie w 8 miesiącu. Płaciłem więc alimenty i zacząłem pracę w wojsku. Nasze kontakty były właściwie bardzo ograniczone. Po wojsku poszedłem do pracy w Warszawie w fabryce i tam miałem wypadek. Okazało się, że wyskoczył mi dysk. Lekarze mówili, że mogą mi operować, ale nie zdecydowałem się na to – wspomina Janusz. – Przeniosłem się do rodziców, zacząłem odwiedzać córkę i tak się złożyło, że moja partnerka znowu zaszła w ciążę. Postanowiliśmy wtedy się pobrać. Okazało się, że jej rodzina była trochę patologiczna; nie mieli wspólnych pieniędzy, dodatkowo matka gotowała sobie, ojciec sobie, trochę dziwna sytuacja. Po urodzeniu drugiego dziecka, żona zachorowała na depresję i musiała zostać hospitalizowana. Mieszkaliśmy wtedy u teściów w małym pokoiku i miałem dużo problemów, żeby pogodzić codzienność z opieką nad malutkimi dziećmi – tłumaczy. Trudna sytuacja rodzinna sprawiła, że młoda rodzina musiała poszukać nowego lokum, które pozwoli na normalniejsze życie. -Postanowiłem więc poszukać jakiegoś domu dla rodziny. Znalazłem jeden wiejski drewniany dom, tylko pobielony, ale wiedziałem, że sam mogę go wyremontować, co z czasem zrobiłem. Tylko do dachu musiałem kogoś wynająć. Dorabiałem sobie przy remontach u innnych ludzi, żeby ukończyć własny dom i powoli się to udało. Od 1998 roku byłem na rencie chorobowej, z powodu wypadku w pracy i dostawałem 600zł. Straciłem tą rentę niestety przez swoją żonę. Poszła do urzędu zgłosić, że sobie dorabiam, żeby uzyskać większe alimenty i ucięli mi świadczenia – mówi niedawny bezdomny.

 

Problemy rodzinne

– Żona jest od 18 roku życia leczona psychiatrycznie. Miała stany depresyjne, była chorobliwie zazdrosna, zakazywała mi kontaktu z rodzicami, z rodziną, a nawet z sąsiadami. Z tego powodu przez trzy lata pracowałem we Francji, bo nie byłem w stanie wytrzymać w domu. Dopiero komunia syna sprawiła, że wróciłem. Wtedy na chwilę się między nami poprawiło – mówi Janusz. Zaprosiłem dzeci i byłą żonę do Francjii. Póki były pieniądze wszystki było w porządku. Żona nawet na chwilę zawiesiła mi alimenty. Było w porządku do wesela córki, a potem znowu zaczęły się kłopoty, niedomówienia i kłótnie. Wyjechałem więc za granicę do pracy. Sytuacja rodzinna jednak w ogóle nie dawała mi spokoju do tego stopnia, że znerwicowany trafiłem do francuskiego szpitala – opowiada mężczyzna. Jak widać cel ekonomiczny to nie zawsze priorytet, kiedy wybiera się pracę za granicą. Bardzo dużo ludzi traktuje to jako ucieczkę od problemów rodzinnych. Przykład Janusza pokazuje jednak, że problemy nie znikają tylko dlatego, że od nich uciekamy.

 

– Wyprowadziłem się ostatecznie w roku 2017. Zaczęło się od tego, że poszedłem do znajomych, a gdy wróciłem drzwi były zamknięte. Policja, którą wezwała żona, zabrała mnie na komisariat. Po tym spakowałem się w asyście policji i wyprowadziłem. Kiedy pracowałem we Francji, umówiłem się z żoną, że wycofa alimenty i będzie miała dostęp do konta, na które przychodziło moje wynagrodzenie. Potem się okazało, że pobierała wszystko, wydawała, a potem oskarżyła mnie o niepłacenie alimentów. Adwokat mi potem powiedział, że to z mojej winy ponieważ nie chodziłem na rozprawy. Ale ja nawet o rozprawach nie wiedziałem! – mówi dziś nam pięćdziesięciolatek. –Siedziałem za granicą, a żona ukrywała wszystkie wezwania sądowe i nawet nie informowała mnie, że jest jakaś sprawa, a sąd uznał moją nieobecność jako przyznanie się do winy. Byłem w więzianiu dwa razy, za pierwszym razem 10 miesięcy, a ostatni raz w roku 2019 przez 7 miesięcy – tłumaczy.

 

Nowe życie

– Zanim trafiłem do parafii Królowej Polski tułałem się od kolegi do kolegi, potem byłem przez chwilę na ul. Sanowej u Brata Alberta. Niestety w pewnym momencie gmina, która mnie wysłała przestała płacić za moje miejsce i musiałem odejść. Włóczyłem się po mieście, do Alberta chodziłem tylko na obiady. W połowie grudnia 2021 trafiłem tu do parafii i tu odnalazłem się – cieszy się mężczyzna. Zajmuje się tym, co lubi – remontami i “gospodarzeniem”, czyli dbaniem, żeby wszystko działało.

 

– Janusz odnalazł swój dom. Jest człowiekiem, bez którego trudno byłoby nam dziś działać. Jak pomyślę, że to bezdomny, który przyszedł do naszej kawiarenki zapisać się na paczki świąteczne to naprawdę nie chce się w to wierzyć. Dziś jest naprawdę dobrym, zorganizowanym, odpowiedzialnym człowiekiem. Mamy w nim kogoś, kto bardzo dużo spraw potrafi ogarnąć. Konserwator, skarbnik, kucharz, koordynator, gospodarz – w komórce mam przy jego imieniu zamiast nazwiska napisane właśnie słowo „gospodarz” – dzieli się swoją opinią proboszcz parafii Królowej Polski w Jarosławiu, ks. Krzysztof Szczygielski, który pomógł Januszowi wyjść na prostą.

 

Przykład Janusza daje nadzieję wielu ludziom, nie tylko bezdomnym, że z trudnych sytuacji można wyjść. Z drugiej strony, daje też przestrogę przed angażowaniem się w relacje z toksycznymi ludźmi, którzy mimo naszych dobrych intencji mogą zburzyć nasze życie. Czasem trudno ocenić człowieka po krótkiej znajomości, dlatego tym bardziej powinniśmy być ostrożni z kim się wiążemy i podejmować życiowe decyzje bardzo odpowiedzialnie.

Sebastian Niemkiewicz