W pierwszą niedzielę października odbędą się wybory uzupełniające do przeworskiej Rady Miejskiej. W wyznaczonym terminie zarejestrowano dwa komitety wyborcze.
Przypomnijmy, że wybory uzupełniające zarządzone zostały po tym, jak w czerwcu br. Maciej Szewczyk złożył mandat radnego. Swoją decyzję uargumentował zmianami w życiu zawodowym, które uniemożliwiałby mu dalszą skuteczną pracę w Radzie. M. Szewczyk radnym był przez osiem lat.
Wybory uzupełniające odbędą się w niedzielę, 2 października. Wezmą w nich udział mieszkańcy okręgu nr 6, czyli ulic: M. Konopnickiej od nr 3 do końca (numery nieparzyste) oraz Park i Pod Parkiem. Będą wybierać spośród dwóch zarejestrowanych kandydatów – pierwszy z nich to Łukasz Mróz (36 lat, zam. Przeworsk), drugi – Tomasz Misiąg (44 lata, zam. Przeworsk). Swój głos wyborcy będą mogli oddać w lokalu wyborczym mieszczącym się w Szkole Podstawowej nr 1 przy ul. Konopnickiej 5.
Reksio doszedł już do siebie po ataku wilka. Zyskał nowy kojec, który ma jeszcze zostać zabudowany z góry. Pani Aniela boi się jednak, że wilk zaatakuje ponownie.
Wilk zaatakował młodego psa. Wydarł go z łańcucha i rozszarpał. Mieszkańcy Rączyny są przerażeni, bo to już któryś atak z kolei. Myśliwi mówią, że w okolicznych lasach nie ma już zwierzyny. Obawiają się, czy te wygłodniałe zwierzęta, z powodu braku pożywienia, któregoś pięknego dnia nie zaatakują człowieka?
Mieszkańcy Rączyny są zdruzgotani tym, co robią wilki w ich miejscowości.
Do tego przykrego incydentu z udziałem psa doszło w nocy z wtorku na środę (13/14 września) na jednej z posesji w Rączynie.
– Wilki podeszły około godziny drugiej. Wydarły psa z łańcucha i rozszarpały go na moich oczach. Nie byłem w stanie nic zrobić – mówi Andrzej Zięba, mieszkaniec Rączyny.
Zwłoki psa znajdowały się kilka metrów od budy. Widok był przerażający. Na trawie było pełno krwi jak po rzezi jakiejś. Krecik, który jeszcze do niedawna pilnował swoich właścicieli leżał bezwładnie. Miał rozdarty bok, z którego wylewały się wnętrzności.
Pan Andrzej był bardzo poruszony, tym co się stało. Jak mówi, to nie pierwszy atak wilków na jego posesji. Trzy tygodnie wcześniej wilk mocno ranił drugiego psa państwa Ziębów.
– Co ten wilk mu zrobił!? – łapie się za głowę pani Aniela, wracając pamięcią do tamtych wydarzeń. – Pies był cały pokaleczony. Miał poszarpaną skórę. Pełno ran, które nie chciały goić. Rozkruszałyśmy z córką lekarstwa i podawałyśmy mu je strzykawką tak jak małemu dziecku. Az żal było patrzeć, jak to zwierzę cierpiało – opowiada ze łzami w oczach starsza kobieta.
Reksio miał jednak szczęście. Dzięki pomocy weterynarza i trosce swoich właścicieli szybko doszedł do siebie. W dniu, kiedy go odwiedziliśmy, szczęśliwie merdał ogonem. Pani Aniela jest jednak pewna, że wilk mu nie daruje i po niego wróci.
W Rączynie często widywane są wilki
– Okoliczni mieszkańcy zgłaszają do mnie wiele tego typu spraw, ale co ja mogę zrobić, przekazuje je dalej, ale żadnego odzewu nie ma – mówi Andrzej Mroziak, myśliwy z Koła Łowieckiego „Szara Kańczuga”. Nadmienia, że sytuacja jest coraz gorsza.
– Ludzie skarżyli się, że nie mogli w lecie zrywać malin, bo wilki stały, patrzyły, i nawet nie myślały, by usunąć się z drogi – mówi pan Andrzej.
Myśliwy twierdzi, że to plaga. W ostatnim czasie słyszał co najmniej o dziesięciu atakach wilków na psy. Nadmienia, że w pobliskich lasach brakuje już zwierzyny. – Sarny, rogacze – wszystko wycięte – mówi. – Zająca też nie spotka – dodaje właściciel psów, potwierdzając słowa myśliwego.
W gminie o atakach nie słyszeli
– Do obecnego czasu nie wpłynęły żadne informacje do Urzędu Miasta i Gminy Kańczuga w sprawie ataków wilków na psy. Za wyrządzone ewentualnie szkody przez wilka odpowiada Skarb Państwa, należy niezwłocznie zgłosić je do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Rzeszowie. W Polsce wilk jest pod ścisłą ochroną i zabronione jest jego umyślne zabijanie, okaleczanie oraz umyślne płoszenie lub niepokojenie – mówi Paweł Mucha, kierownik Referatu Gospodarowania Nieruchomościami i Ochrony Środowiska Urząd Miasta i Gminy w Kańczudze
Ataki były i będą
– Przypadki takie, jak opisane powyżej nie są rzadkie – mówi Łukasz Lis, rzecznik prasowy Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Rzeszowie. – Wilk traktuje psa jako konkurenta o siedlisko i pokarm. Czego efektem jest jego eliminacja. Terytoria wilczej rodziny mają ogromne areały, stąd my ludzie możemy nie mieć świadomości, że nasz dom i podwórko również znajduje się w wilczym terytorium – tłumaczy Ł. Lis.
Rzecznik RDOŚ nadmienia, że przypadki ataków wilków na zwierzęta się zdarzają, ponieważ ludzie często nie chronią dostatecznie swoich czworonogich podopiecznych.
– Giną zazwyczaj psy, które są wypuszczane, aby „sobie pobiegały”, psy pozostające w nocy na nieogrodzonej lub nieszczelnie grodzonej posesji, a szczególnie psy trzymane na łańcuchach (nie mają szans na ucieczkę, lub obronę). Tylko psy trzymane w kojcach są bezpieczne – mówi.
Zdaniem Ł. Lisa zabijanie psów przez wilki nie można wiązać z ponadprzeciętną agresją czy zachowaniem odbiegającym od normy.
– Nie ma powodów do paniki i obaw o życie i zdrowie mieszkańców – uspokaja Ł. Lis, nadmieniając jednak, że do Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Rzeszowie nie dotarły żadne informacje o opisywanym zjawisku, jak i jego skali.
Poszkodowani nie wiadomo z jakich powodów, najprawdopodobniej z pobudek osobistych, bardzo rzadko zgłaszają przypadki ataków wilków na zwierzęta do zajmujących się tymi sprawami instytucji. Dlatego instytucje niewiele na ten temat wiedzą. Niestety trzeba reagować. Trzeba mówić trzeba o tym głośno, by osoby, które się tym zajmują, mogły w porę zareagować. Gdy stanie się tragedia, tłumaczenia w tylu „nic nie wiedzieliśmy”, „nikt nic nie zgłaszał” nikomu życia nie zwrócą, nawet zwierzęciu.
Kogo powiadomić w przypadku napotkania wilka?
Wszelkie przypadki pojawienia się wilków i innych dużych zwierząt chronionych na terenach zamieszkałych, które mogą stanowić niebezpieczeństwo, powinny być niezwłocznie zgłaszane bezpośrednio do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, który powinien podjąć adekwatne do skali zagrożenia działania lub do najbliższego komisariatu policji, lub do straży gminnej, jeżeli taka formacja funkcjonuje na terenie danej gminy. Obowiązek ten wynika z zapisów w art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, zgodnie z którym zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym sprawy związane z utrzymaniem porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli.
W przypadku pośredniego zagrożenia istnieje możliwość uzyskania zezwolenia na płoszenie i niepokojenie lub odłów, natomiast w przypadku realnego zagrożenia, zezwolenia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na zabicie zwierzęcia. W sytuacjach naprawdę pilnych (zagrożenie jest realne, udokumentowane i nie można czekać na uzyskanie zezwolenia w trybie zwykłym, tj, pisemnie) zezwolenie może zostać wydane w formie ustnej. Natomiast do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie (Wydział Spraw Terenowych I w Krośnie) należy zgłaszać przypadki stwierdzonych szkód wyrządzonych przez bobry, niedźwiedzie, rysie, wilki i żubry.
– Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Rzeszowie nie odpowiada za ochronę i zapewnienie bezpieczeństwa obywateli. Zakres zadań regionalnego dyrektora ochrony środowiska określa art. 131 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Nie mniej jednak może on podejmować współpracę z organami jednostek samorządu terytorialnego w sprawach m.in. ochrony przyrody, co też w miarę swoich możliwości robimy. W wielu konfliktowych sytuacjach powodowanych zwierzętami chronionymi jako pierwsi byliśmy na miejscu. Służymy również pomocą merytoryczną.
W związku z coraz częściej zgłaszanymi przypadkami podchodzenia wilków i niedźwiedzi w pobliże zabudowy ludzkiej, na podstawie materiałów Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, zostały opracowane schematy procedur postępowania w przypadku sytuacji konfliktowych, powodowanych przez dzikie zwierzęta chronione, które zostały przesłane do gmin, gdzie incydenty powodowane dużymi drapieżnikami chronionymi występują – informuje Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Rzeszowie.
W ostatnim czasie oficjalnie oddano do użytku przebudowaną część ul. Węgierskiej. Nie tylko poprawił się stan nawierzchni jezdni, ale m.in. powstał też chodnik, poprawiąjąc tym samym bezpieczeństwo pieszych.
Zakończone prace objęły wykonanie nawierzchni drogowych, budowę chodnika, zjazdów na posesje, kanalizacji deszczowej oraz przebudowę niezbędnej infrastruktury technicznej, w tym oświetleniowej. Piesi mogą już poruszać się komfortowym i bezpiecznym chodnikiem, o co przez dłuższy czas starali się zarówno okoliczni mieszkańcy, jak i władze miasta Przeworska. O problemie wspominaliśmy również na łamach Gazety. Wykonanie chodnika możliwe było dzięki poparciu Województwa Podkarpackiego oraz finansowemu wsparciu Powiatu Przeworskiego.
Inwestycja realizowana przez firmę Strabag zlecona została przez Podkarpacki Zarząd Dróg Wojewódzkich w Rzeszowie, a jej wartość wyniosła ponad 2,5 mln zł. W celu realizacji zakończonego obecnie odcinka drogowego ul. Węgierskiej, Gmina Miejska Przeworsk pokryła część kosztów opracowania dokumentacji oraz robot budowlanych. Łącznie przeznaczono na to kwotę 664 tys. zł.
„Też chcemy być – Jesteśmy tacy sami” pod takim hasłem w Środowiskowym Domu Samopomocy w Łopuszce Wielkiej w dniach 15-17 września po raz szósty zorganizowane zostały Trzydniowe Warsztaty Artystyczne.
W warsztatach wzięły udział zaproszone Środowiskowe Domy Samopomocy z Przeworska, Izdebek, Bachórca, Sieniawy, Zalesia z filią w Łapajówce, Laszczyn z filią w Zmysłówce, Pruchnika, Jarosławia i Łopuszki Wielkiej oraz uczniowie ze Szkoły im. Św. Jana Kantego w Łopuszce Wielkiej i wolontariusze.
Uczestnicy tegorocznych warsztatów odbyli zajęcia plastyczne, stolarskie, fotograficzne, kulinarne. Na warsztatach plastycznych, które prowadziła Monika Gmyrek, instruktor terapii zajęciowej w ŚDS w Łopuszce Wielkiej uczestnicy uczyli się techniki decoupage i tą technika dekorowali drewniane skrzynki i szkatułki. Na warsztatach stolarskich prowadzonych przez Arkadiusza Sasa, instruktora tej samej placówki wykonywane były drewniane, wiszące półki. Uczestnicy warsztatów fotograficznych udali się w plener gdzie pod okiem profesjonalistki Anny Śmiałek z Zakładu Fotograficznego Foto Dalux i Ireneusza Lisaka, psychologa z ŚDS Łopuszka Wielka uczyli się robić zdjęcia. Natomiast warsztaty kulinarne prowadził Michał Rut, szef kuchni z Zajazdu Ranczo oraz Małgorzata Dolińska, terapeutka z ŚDS Łopuszka Wielka. Uczestnicy przyrządzali wylosowane przez siebie potrawy.
Koordynatorem całego projektu była Joanna Głuszyk, kierownik Środowiskowego Domu Samopomocy w Łopuszce Wielkiej. Trzydniowe Warsztaty Artystyczne realizowane były w ramach Programu Ministra Rodziny i Polityki Społecznej „Od zależności ku samodzielności” – edycja 2022. Projekt finansowany przez Ministerstwo Rodziny i Polityki Społecznej a także Miasto i Gminę Kańczuga. W całym przedsięwzięciu wzięło udział 150 osób.
Wagony zniszczone na stacji w Radymnie./ „Działania wojenne na ziemi radymniańskiej w XX wieku”
Wspólnie z Miastem Radymno kontynuujemy wspomnienie bohaterów radymniańskiego września 1939 roku, opracowanego na podstawie dostępnych publikacji.
(…) Część 2 szwadronu pod dowództwem pr. Johanna Bauerstättera, nie czekając na wynik potyczki, ruszyła w kierunku mostu na Sanie. Niestety, obrońcy nie byli w stanie stawić dłuższego oporu i zostali wyparci w kierunku koszar (obecnie urząd miasta i budynki szkoły). W rejonie mostu na Radzie pluton wzmocnienia posterunku policji powstrzymał próbę przedarcia się nieprzyjaciela, ale niedługo potem agresorzy silnym ogniem utorowali sobie drogę w kierunku na przeprawę na Sanie. Gdy siły niemieckie osiągnęły rozwidlenie dróg na Przemyśl Krakowiec, ekipa przemyskich saperów odpaliła ładunki z zamiarem wysadzenia mostu na Sanie. Udało się im to tylko częściowo. Zniszczeniu uległo tylko jedno z przęseł nad prawym brzegiem – to znajdujące się bezpośrednio nad nurtem rzeki przetrwało. Niemcy znając znaczenie mostu w Radymnie przebyli San na łodziach rybackich i mimo oporu polskich sił zdołali uchwycić przyczółek na prawym brzegu rzeki, osiągając tym samym główny cel swojej operacji. Niedługo potem dowódca grupy pościgowej mjr Fritz Iwand skierował swoich żołnierzy do ataku na stację kolejową w Radymnie. Tu stał pociąg z polskimi rezerwistami, mającymi rozkaz stawić się w Przemyślu. Silny oddział niemiecki, którego szpicę stanowiły trzy wozy pancerne ostrzelał próbujący odjechać ze stacji skład. Po krótkiej walce i zniszczeniu lokomotywy załoga pociągu złożyła broń. Podobny los spotkał kolejny wjeżdżający na stację w Radymnie pociąg z rezerwistami, a dwa kolejne przechwycone zostały przez niemieckie tabory i inne jednostki. (…)
Cdn.
Źródło: Urząd Miasta Radymno; źródła opracowania i fotografii:
Jerzy Majka, Generał brygady Wacław Scaevola-Wieczorkiewicz 1890-1969. Krótka biografia wojskowa, Rzeszów 2018.
Zbigniew Moszumański, Działania wojenne na ziemi radymniańskiej w XX wieku, Przemyśl 2019.
Prowadzone prace mają na celu zapobiec parowaniu i skraplaniu się wody na szybach.
Trwają prace mające na celu zapewnić dobrą widoczność drogi kamiennej pochodzącej z przełomu XVII i XVIII wieku, która jest eksponowana na jarosławskim Rynku.
Jakiś czas temu na łamach Gazety Jarosławskiej pokazywaliśmy zaparowany świetlik, który uniemożliwiał widoczność zabytkowej drogi. Na fakt ten niejednokrotnie zwracali uwagę nasi Czytelnicy, proponując nawet proste rozwiązania, które można by zastosować. Sprawą zajęli się pracownicy Urzędu Miasta Jarosławia, którzy zgłosili ją wykonawcy. Końcem ubiegłego tygodnia wykonawca pierwszego etapu remontu płyty Rynku rozpoczął prace, które mają zapobiec parowaniu i skraplaniu się wody na szybach.
– Wykonawca pierwszego etapu remontu płyty Rynku montuje w świetliku nagrzewnicę wraz z wentylatorem. Zapewnią one obieg i podgrzeją powietrze wewnątrz świetlika. Dzięki temu zabezpieczy to miejsce przed parowaniem wody i skraplaniem się jej na szybach. Rozwiążemy w ten sposób problem przesłaniania przez skroploną wodę odkrytej w tym miejscu drogi kamiennej z przełomu XVII i XVIII wieku – informuje Dorota Wilk z Urzędu Miasta Jarosławia.
„Wszystkie śmieci są nasze” – pod takim hasłem po raz 29. w Polsce rozpoczęła się akcja Sprzątanie Świata 2022.
Przedszkolaki, uczniowie szkół podstawowych i średnich wraz z nauczycielami oraz burmistrzem Waldemarem Paluchem i radnymi klubu „Wspólnie zmieniajmy Jarosław” w piątek, 16 września wspólnie sprzątali miejskie place, parki i osiedla.
Do godz. 13.00 pracownicy Zakładu Oczyszczania Miasta odebrali tonę odpadów.
Uczestnicy akcji podkreślają, że zaniedbanych miejsc w Jarosławiu jest coraz mniej, ale wciąż zdarzają się tzw. dzikie wysypiska. Świadomość ekologiczna oraz segregacja śmieci jest na coraz wyższym poziomie.
Poznanie metod ważenia sera, przejazd kolejką gondolową nad Soliną i inne atrakcje czekały na dzieci z Rączyny na zorganizowanym przez Stowarzyszenie Centrum Promocji i Rozwoju Wsi Rączyna wyjeździe studyjnym do Bukowca i Soliny. To wydarzenie miało na celu poznanie regionu i tradycji przez najmłodszych. Oprócz tego była to niezapomniana zabawa dla uczestników.
Pierwszym punktem wyjazdu było odwiedzenie Zagrody Edukacyjnej w Bukowcu, którą prowadzi Bożena Wisła. Odbyły się tu warsztaty serowarstwa. Dzieci wraz i opiekunowie mieli możliwość wysłuchania prelekcji na temat sposobu wytwarzania serów podpuszczkowych. Nie zabrakło degustacji regionalnych wyrobów tj. serów podpuszczkowych z czosnkiem niedźwiedzim, kozieradką lub żurawiną. Podczas warsztatów dzieci mogły spróbować swoich sił w produkcji sera. Oczywiście chętnych nie brakowało.W Solinie uczestnicy wyjazdu spacerowali po zaporze podziwiając piękne widoki jeziora. Następnie skorzystano z nowej miejscowej atrakcji, jaką jest przejazd Koleją Gondolową PKL w Solinie. Dzieci wraz z opiekami poznawały legendy i mity związane z regionem. – Chcielibyśmy podziękować tym wszystkim, którzy przyczynili się do organizacji wyjazdu do Bukowca i Soliny dla dzieci oraz opiekunów z Rączyny. Szczególne dziękujemy Starostwu Powiatowemu z panem Starostą Bogusławem Urbanem za przyznanie grantu, dzięki któremu mogliśmy zorganizować ten wyjazd, Nadleśnictwu Lasów Państwowych w Kańczudze z Nadleśniczym panem Tomaszem Smędrą za wsparcie finansowe, panu Posłowi na Sejm RP dr. Piotrowi Uruskiemu za pomoc w realizacji wyjazdu, Urzędowi Marszałkowskiemu na czele z Marszałkiem panem Władysławem Otrylem, kierownik oddziału wielofunkcyjnego rozwoju wsi i żywności wysokiej jakości w Departamencie Rolnictwa, Geodezji i Gospodarki Mieniem pani Dorocie Jamrozy. No i oczywiście dziękujemy panu Wójtowi Gminy Solina Adamowi Piątkowskiemu oraz pani Bożenie Wisła za inspirację i podzielenie się wiedzą na temat serowarstwa. – wymienia prezes rączyńskiego stowarzyszenia Adam Lewandowski.
Każdy, kto był choć raz w Pruchniku z pewnością zwrócił uwagę na charakterystyczną dla tej miejscowości drewnianą zabudowę. Spacerując po centrum można przenieść się w czasie i poczuć klimat dawnej Galicji. Jedną z interesujących budowli jest kapliczka brogowa, która znajduje się na wzniesieniu, na skraju miejscowego cmentarza, przy drodze do Kańczugi. Ta drewnana kapliczka jest niewykle urokliwa. Z daleka przykuwa wzrok. Została zbudowana na planie kwadratu. Jej czterospadowy dach pokryty jest gontem. Na szczycie znajduje się krzyż. Wewnątrz, za drewnianym płotkiem ustawiona jest figura Matki Bożej Niepokalanie Poczetej. Nie brakuje kolorowych kwiatów, które zdobią obszerne wnętrze. Figura ta jednak nie była tutaj od początku istnienia kapliczki. – Kiedyś w Pruchniku była cerkiew grekokatolicka, dziś jest to Dom Kultury. Przy cerkwii był mur. Przy nim ze trzy mniejsze kapliczki i figura św. Jana. Za komuny porozbierali to wszystko. Nikt z miejscowych nie chciał jednak tego robić. Przyjechali do tej pracy jacyś obcy. Figura św. Jana, która stała przy cerkwii została przeniesiona na cmentarz do kapliczki. – mówi pan Zbigniew z Pruchnika. Dlaczego więc dzisiaj w kapliczce jest inna figura? Odpowiedź jest prosta. Figura Matki Bożej to gipsowy odlew, o małej wartości materialnej, tamta (wg informacji z parafii – św. Jana Nepomucena) to cenny zabytkowy przedmiot i dlatego została zamieniona. Trzeba pamiętać, że był taki okres, gdy przydrożne kapliczki okradano. Zniknęło wiele pieknych i niepowtarzalnych figur i świątków, wykonanych rękami miejscowych, ludowych artystów.
Kapliczka brogowa z figurą Matki Bożej Niepokalanej wkomponowała się w krajobraz Pruchnika. Jest odnowiona i zadbana.
Przewodnicząca Rady Agnieszka Bukowa-Jedynak poinfomormowała, że na sali jest obecnych za mało radnych,by podejmować jakiekolwiek uchwały.
Na piątek, 16 września, zwołana została kolejna sesja nadzwyczajna Rady Powiatu Przeworskiego. Trwała jednak zaledwie dwie minuty.
Jak poinformowała przewodnicząca Rady Powiatu, Agnieszka Bukowa-Jedynak, na sali obecnych było tylko 9 radnych, nie było więc kworum do podejmowania uchwał. Nie tylko wśród radnych panowała niska frekwencja.
– Nie ma starosty ani wicestarosty, skarbnika ani zastępcy skarbnika, sekretarza, a więc dzisiejsza sesja nie może się odbyć. Nie pozostaje mi nic innego, jak zamknąć obrady XL sesji Rady Powiatu Przeworskiego – powiedziała po dwóch minutach A. Bukowa-Jedynak.
Tego dnia radni mieli się zająć m.in. uchwałą w sprawie sporządzenia i wniesienia Skargi od uchwały z dnia 17 sierpnia 2022 r. Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Rzeszowie.
