Jarosławski radny miejski Piotr Baran wystąpił z interpelacją w sprawie utworzenia lodowiska na głównym placu miasta. Burmistrz odpowiada, że to pomysł dobry i już go analizowano. Nie wyklucza pojawienia się lodowiska po północnej stronie Rynku, ale dopiero po zakończeniu rewitalizacji.

– Rynek naszego miasta odwiedza coraz więcej osób w okresie letnim. Można podjąć próbę ożywienia go również w okresie zimowym. W wielu polskich miastach o tej porze roku na rynkach montowane są lodowiska. Osoby z nich korzystające bądź opiekunowie dzieci odwiedzają w tym czasie sklepy, restauracje czy kawiarnie. W 2021 roku z lodowiska MOSIR skorzystało 4393 osoby, zainteresowanie jest więc dość spore – argumentuje radny prosząc o informację, czy pomysł lodowiska na Rynku jest do zrealizowania w najbliższych latach.

Burmistrz Jarosławia Waldemar Paluch przyklaskuje propozycji radnego, ale radzi by uzbroić się w cierpliwość. – Już od wielu lat marzeniem mieszkańców Jarosławia jest lodowisko zlokalizowane na naszym Rynku. Przejawiało się to zgłoszeniami, pismami i ustnymi prośbami jarosławian. Dlatego też w poprzednich latach podejmowaliśmy analizy

możliwości usytuowania takiego lodowiska na Rynku. Po wycenie usługi wynajmu lodowiska na pierwszy sezon zimowy, niestety zmuszeni byliśmy z tego zrezygnować. Koszt przekraczał kwotę 150 tys. brutto na okres do 4 miesięcy – wyjaśnia burmistrz. Według niego najlepszym rozwiązaniem jest zakup odpowiedniego sprzętu i rokroczne

ustawianie go na Rynku. – Plany zakładają usytuowanie lodowiska po stronie północnej – w okolicy studni. Na obecnym etapie rewitalizujemy tę część płyty Rynku, dlatego w tym roku jeszcze nie jest możliwy montaż sztucznego lodowiska. Rozważamy przygotowanie i złożenie stosownego wniosku o dofinansowanie zadania z zakresu sportu – dodaje W. Paluch, zaznaczając że cieszy się, iż radny także myśli o ożywieniu pięknego zrewitalizowanego Rynku.

Lodowiska na rynkowej płycie ustawiano w wielu miastach. Były m.in. w Warszawie, Katowicach, Nowym Targu, Pszczynie, czy Rzeszowie. W Jarosławiu może się znaleźć w sąsiedztwie studni, ale dopiero wtedy, gdy zakończą modernizację tej części Rynku.

erka

Pani Anna napisała około 150 takich szczegółowo dopracowanych i z artystyczną grafiką listów. Adresatem był mieszkający na drugim końcu polski pan Wacław, który po trzech latach korespondencji przestał być dla autorki panem, przeprowadził się do Jarosławia i został mężem.

– Troszkę go czarowałam. Ozdabiałam listy. Szczególnie na początku dbałam, by każdy był inny. Rysowałam tuszem używając piórka technicznego. Każda litera rozpoczynająca tekst była grafiką o jedynym kształcie. To były czasy, gdy na poczcie można było polegać. Zdarzało się, że wysyłałam dwa listy tygodniowo i dwa dostawałam – wspomina pani Anna. – W ciągu trzech lat napisałam do Wacława ponad 150 listów. Dostałam od niego ponad 200 – dodaje. W czasie korespondencji spotykali się rzadko ze względu na dzielącą ich odległość. Łącznikiem były listy, które zastępowały bezpośredni kontakt i pozwalały na wyrażanie uczuć, ale też na poruszanie spraw bardziej przyziemnych.

– Napisanie jednego listu zajmowało około dwóch godzin. Zapisywałam całą kartkę formatu A4. Nie zostawiając nawet wolnego skrawka. Pisałam o wszystkim, a tym co się wokół mnie działo. On często opisywał górskie wycieczki – opowiada autorka. Po dwu latach korespondencji pani Anna zaprosiła jeszcze wtedy znajomego na wycieczkę w Bieszczady. – Były jeszcze dzikie. Trudno było gdziekolwiek dojechać. Zapora w Solinie już działała. Bardzo mu się spodobały – wspomina.

Ostatecznie głównie korespondencyjny kontakt doprowadził do małżeństwa. Pobrali się w 1970 r. Trudno powiedzieć, jaka byłaby historia jarosławianki Anny i mieszkającego w Bielawie koło Wrocławia Wacława, gdyby nie było możliwości pisania listów lub gdyby autorka wysyłała byle jak nabazgrane wiadomości. Sam przyznaje, że chciała adresata zauroczyć. To się udało.

Dziś w dobie SMS-ów, emotikonów, messengerów i kopiowanych wyznań słanych na różnych portalach internetowych, w czasach pośpiechu i nastawienia na szybko osiągany cel nikomu nawet do głowy nie przyjdzie, że można poświęcić tyle czasu na stworzenie czegoś oryginalnego. Listy pani Anny są nie tylko świadectwem innych, choć nie tak odległych czasów. Są także dziełem sztuki niosącym w stylu oraz formie graficznej i literackiej uczucia.

erka