Interesujący obiekt znajduje się w parku miejskim im. Czesławy Puzon ps. „Baśka”. Znajdziemy tutaj pozostałości cerkwi pw. Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny. Obecnie jest to kaplica rzymsko-katolicka pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Budynek jest murowany i otynkowany. We wnętrzu zachowały się malowidła ścienne. Jak podaje zabytek.pl, najstarsza znana informacja o cerkwi w tym miejscu pochodzi z 1520 roku. Był to obiekt drewniany. W XVII wieku wybudowano murowaną cerkiew. Do 1766 roku pełniła ona funkcję świątyni parafialnej. W czasie zaborów, w 1789 roku została przejęta przez Austriaków i przeznaczona na prochownię. Następnie została wystawiona na sprzedaż. W 1791 roku została odkupiona przez grekokatolików. Wykonano wtedy remont zachowanego prezbiterium, z przeznaczeniem na kaplicę. Jeszcze do lat 50. ubiegłego wieku, do obecnie istniejącego prezbiterium dostawiony był od zachodu murowany przedsionek. Po II wojnie światowej obiekt był tak zdeastowany, że w 1956 roku zapadła decyzja o jego rozbiórce. Jednak dzięki protestowi mieszkańców została wstrzymana, ale został rozebrany przedsionek oraz kopuła. W latach 1957-58 przeprowadzono remont budowli. Odbudowano kopułę, pokrywając ją gontem, a latarnię blachą. – Pod oryginalną kopułą były piękne polichromie, których nie dało się odtworzyć przy odbudowie. W świątyni był piękny ikonostas i cudowna ikona zwana „Bramą Miłosierdzia”. Obecnie znajdują się w cerkwi przy ul. Sobieskiego – mówi Jerzy Czechowicz, regionalista. W latach 2007-2008 Marcin Sobczak odbył się kolejny remont budowli, będącej własnością miasta. Wymieniono m.in pokrycie na blachę miedzianą. Wokół cerkwi znajdował się cmentarz. – Jeszcze w XIX wieku był czynny. Po I wojnie światowej jedną z kwater zamieniono na cmentarz wojenny. Za czasów władzy ludowej wyrównano teren, część pochówków przeniesiono, ale nie wszystkie. Do dzisiaj funkcjonuje powiedzenie, że idzie się przez „sztywniak” – dodaje regionalista.
