Strona główna Blog Strona 418

Zima podgrzewa atmosferę

0

Wreszcie mamy prawdziwą zimę. Jedni się cieszą, inni narzekają. Dzięki zimie w ubiegłym tygodniu dało się zaobserwować ciekawe obrazki. Nie trzeba było daleko szukać. Walka ze wspólnym wrogiem scaliła parkujących obok siebie, wcześniej mijających się bez słowa. Wychodząc z pracy o jednej godzinie ludzie z różnych biur i firm spotkali się na parkingu. Do tej pory mało kto mówił sobie „dzień dobry”, o choćby uśmiechu nie wspominając.

 

Prawdopodobniejsze były rozmaite inwektywy mamrotane pod nosem, gdy ktoś tuż przed nami zajął nam ostatnie wolne, z daleka już upatrzone miejsce. Teraz worek z pozytywnymi uczuciami rozsypał się. „Pożyczy pani łopatę?”, „Pomożecie mi wypchnąć auto z zaspy?”, to tylko niektóre słowa, które można było usłyszeć. Kilka dni wcześniej wszyscy jak jeden mąż zrzeszyli się w chórze drapania szyb. Jednostajny odgłos było słychać w każdej części parkingu. Każdy drapał, marzły mu ręce, ale nikt nie narzekał, bo inni mieli tak samo źle.

Kilka dni później śniegu nadal było dość. Przestał padać, ale za to wiatr zaczął go roznosić w ten sposób, że wydawało się jakby było go więcej i więcej. Niektórzy dosłownie i w przenośni poczuli się już nim przytłoczeni, zwłaszcza gdy zaspy uniemożliwiły dojazd do szkoły i pracy. Daleko nie trzeba było szukać, bo wszystko działo się na terenie miasta.

Niektórzy zostawili więc auta w domu, jedni z przymusu, inni z wyboru. Jeszcze inni nieco wątpili w swoje umiejętności, bądź żal im było wydawać wcześniej pieniądze na zimowe opony, bo przecież „zim już nie ma”. Zresztą jest już luty, a to prawie marzec, więc wiosna i jakoś to będzie.

Meteorolodzy zmienili właśnie zdanie i z prognozowanych siarczystych mrozów, które miały nas dobić drugą połową miesiąca, zrobili gwałtowne ocieplenie, które już w tym tygodniu ma przynieść kilkanaście stopni na plusie. O tempie topnienia śniegu i tym, gdzie pomieści się powstała z niego woda aż strach myśleć. Gdy śniegu zabraknie, odsłonią się również mniej przyjemne dla oka obrazki. Teraz przynajmniej możemy udawać, że nie widzimy śmieci i psich odchodów, ale odwilż już wkrótce bezczelnie je obnaży. Jak i wiele innych spraw, które zamiatane pod przysłowiowy dywan, kiedyś spod niego wypłyną.

 

Dominika Prokuska

Nalot celników na Giełdę Wschód

0

Prawie 12 tysięcy sztuk podrobionych towarów o wartości ponad 1,6 mln złotych w ubiegłym tygodniu zabezpieczyły służby prowadzące czynności na Giełdzie Wschód w Skołoszowie. Zarzuty usłyszało 9 osób.

 

Policjanci zajmujący się zwalczaniem przestępczości gospodarczej z jarosławskiej komendy oraz funkcjonariusze Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu i Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej przeprowadzili działania ukierunkowane na zwalczanie nielegalnego obrotu podrobionymi towarami.

– Podczas wspólnej akcji na terenie Giełdy Wschód w Skołoszowie zatrzymano 9 obywateli Bułgarii, w wieku od 19 do 36 lat, którzy prowadzili handel odzieżą oznakowaną podrobionymi znakami towarowymi światowych producentów. Łącznie zabezpieczono prawie 12 tys. sztuk podrobionych towarów o wartości ponad 1,6 mln złotych, w tym odzież i obuwie – mówi asp. szt. Anna Długosz, oficer prasowy KPP w Jarosławiu.

Towar został zabezpieczony do dalszego postępowania prowadzonego przez Komendę Powiatową Policji w Jarosławiu oraz Podkarpacki Urząd Celno-Skarbowy w Przemyślu pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w Jarosławiu. Zatrzymane osoby usłyszały zarzuty popełnienia przestępstwa z art. 305 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej. Za wprowadzanie do obrotu przedmiotów z zastrzeżonymi i podrobionymi znakami towarowymi grozi kara grzywny, kara ograniczenia wolności albo kara pozbawienia wolności do lat 2.

 

EK/KPP

 

Nie ślizgajcie się

0

W ubiegłą środę rano przyszło mi takie skojarzenie, że kiedyś też nie dali Teleranka, a potem przyszło zdyscyplinowanie inaczej myślących. Bo myśleć należy tak, jak zostało nakazane. Inaczej zdrowa tkanka narodu się rozłazi i zamiast żyć dostatniej popadamy w paranoję. Czasem głupie myśli biorą górę, ale na szczęście przychodzi opamiętanie i lepiej o wdziękach Maryny rozważać niż w politykę wchodzić. Choćby z tego powodu, że spece już od dawna wiedzą jak za dobre pieniądze wciskać ludziom ciemnotę.

 

Jeśli się komuś nie podoba, może protestować albo siedzieć cicho. Jest demokracja, więc pełen wybór. Przez wieki dochodziliśmy do ustrojowej sprawiedliwości, to i poszanować ją należy. To nie feudalizm gdzie wasal musiał uszy po sobie położyć i słuchać wyżej stojącego. Dziś każdy wybiera co zechce, pod warunkiem, że idzie słuszną i jedyną drogą. Nie trzeba prawie nikomu podlegać, by mieć życie mlekiem i miodem płynące. No może z drobnymi wyjątkami. Ostrożnym jednak być należy, bo łaska pańska na pstrym koniu jeździ. Jakby więc nie patrzeć pewne obszary Maryny są wdzięczniejsze do dyskusji niż polityka. Chociaż nie zawsze.

Zima przyszła w lutym i wszystkich zaskoczyła. Jak miała nadejść, słali alarmy jeden po drugim. Jak przyszła przestali. Po kilku dniach przyzwyczailiśmy się i życie wróciło do normy. Niektórym śnieg przeszkadzał. Inni się cieszyli. Przypominano, że obowiązek odśnieżania chodników spoczywa na właścicielach działek przyległych i na tym się kończyło. W wielu miejscach trzeba było się przedzierać. Z chodnikami mamy taki dualizm. Za odśnieżanie odpowiedzialny jest mieszkający przy nim, a nie właściciel. Na szczęście pierwsze oznaki wiosny już się pokazały. W gminach ogłaszają zapisy na pisklaki. Można zarezerwować sobie kaczęta albo gąski. Co kto lubi.

Z pandemią też mamy rozbieżność na wzór odśnieżania chodników. Obostrzenia są dla wszystkich, ale jednych obowiązują, a innych nie. Wirus odpuścić nie chce, a przebąkują, że możni tego świata zainwestowali dużo kasy w biznesy okołopandemiczne i trzeba poczekać, aż zyski ściągną.

Ogólnie to mamy coś na wzór pomieszania z poplątaniem. Na każdym kroku spotykamy spokojnych, rozumnych i pełnych dobrych intencji ludzi. Osoby potrafiące racjonalnie myśleć, postępować zgodnie z wiarą, u których normy moralne są ponad wszystko, a zarazem gorączkowo pędzących za pieniędzmi. Pochłoniętych dobijaniem się do władzy i pozycji. Wykorzystujących religię i normy kulturowe do realizacji chorych ambicji. Poddających się bez reszty reklamie i marketingowi politycznemu. Głoszących wzniosłe przekonania i postępujących jak zbieranina egoistów pierwszej wody. Ludzi, którzy im mocniej zapewniają, iż są nad wyraz dobrzy, tym dalej od normalności odeszli.

Lepiej się nad tym nie zastawiać, tylko przemyśleć kogo poprzeć, a z kim drzeć koty, by się opłaciło. Z jaką grupą trzymać, by dostać się na świecznik. Do kogo się uśmiechać, by na stołku zasiąść. Pędzić nie wiedząc, nawet kiedy wyścig się skończy. Piłsudski powiedział, że w ogólności jesteśmy wspaniałym narodem. Pojedynczo określił nas jako k…y. No cóż, każdy jeszcze może mieć swoje zdanie.

Roman Kijanka


 

O czym pisała prasa jarosławska sprzed lat: Wyrok w procesie „Książę Witold Czartoryski kontra dr H. Wilczyński’

0

Rozpoczynamy nowy cykl wybranych wydarzeń, przedstawiając mroczne historie, jakie miały miejsce w Jarosławiu i okolicy w okresie międzywojennym, z zachowaną pisownią z tamtego okresu. Ukazały się one w gazetach, wydawanych w Jarosławiu, takich jak: „Gazeta Jarosławska”, „Expres Jarosławski”, „Głos Jarosławski i   „Tygodnik Jarosławski”.

 

Dnia 28-go grudnia Sąd Okręgowy w Warszawie ogłosił wyrok w procesie byłego administratora „Fundacji Zakłady Kórnickie” dra H. Wilczyńskiego oskarżonego przez księcia Witolda Czartoryskiego z Pełkiń o zniesławienie.

Władysław Hrabia Zamoyski, zmarły w r. 1924 z dużego swojego majątku stworzył fundację pod nazwą „Zakłady Kórnickie”, dr Wilczyński był administratorem Fundacji. Fundator zamianował Ks. W. Czartoryskiego i H. Jana Zamoyskiego jako egzekutorów swojego testamentu. Pierwszym prezesem zarządu był Ks. W. Czartoryski. Zarząd postanowił zwolnić z posady administratora,   p. Wilczyńskiego. Wówczas dr Wilczyński w dwóch broszurach postawił poważne zarzuty Ks. W. Czartoryskiemu, iż stojąc na czele Fundacji, ze szkodą dla niej faworyzował interesy własne i swych krewnych. Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie stwierdził, że zarzuty postawione Ks. W. Czartoryskiemu w całej rozciągłości są niesłuszne. Jednocześnie uniewinnił dra H. Wilczyńskiego, dopuszczając możliwość działania w dobrej wierze.

„Gazeta Jarosławska” 15 stycznia 1933 nr 2 str. 4

 

Jerzy Czechowicz

Fot. pbc.rzeszow.pl

Powiat z nagrodą

0

Powiat Jarosławski został uhonorowany w dwudziestej edycji Podkarpackiej Nagrody Samorządowej tytułem Podkarpacki Liderem Samorządności.

 

Był też nominowany w kategorii najlepszy powiat Podkarpacia. Samorząd wyróżniono także za najlepszą stronę Biuletynu Informacji Publicznej. Wyniki ogłoszona 8 lutego w Podkarpackim Urzędzie Wojewódzkim. Ocenie podlegały działania samorządów w ubiegłym i plany w bieżącym roku.

Konkurs jest organizowany Podkarpackie Stowarzyszenie Samorządów Terytorialnych oraz Centrum Promocji Biznesu.

Z naszego regionu w kategorii gminy nominację uzyskała Tryńcza z wójtem Ryszardem Jędruchem. Wyróżnienie za „Wizerunek JST w mediach społecznościowych” przypadł Miastu i Gminie Sieniawa z burmistrzem Adamem Wosiem.

erka

 

 

 

 

Nakrętki mają moc pomagania

0

Coraz popularniejsze staje się pomaganie poprzez zbieranie plastikowych nakrętek. W ostatnim czasie powstały kolejne miejsca, gdzie można je oddawać. W powiecie jarosławskim pojawiły się cztery czerwone pojemniki. Również w Przeworsku pojawiła się kolejna instalacja.

 

Cztery czerwone pojemniki w powiecie jarosławskim w kształcie serca. Staną przed budynkiem Starostwa Powiatowego w Jarosławiu, przy budynku ZSBiO w Jarosławiu oraz w Makowisku i Surochowie. Zebrane w sercach nakrętki zostaną przeznaczone dla Specjalnego Ośrodka Wychowawczego nr.1 Zgromadzenia Sióstr Służebniczek w Jarosławiu.

Pojemniki stanęły z inicjatywy: posła na Sejm RP Tadeusza Chrzana, starosty jarosławskiego Stanisława Kłopota, Kamila Halejcio, radnego Gminy Jarosław Zbigniewa Krupy,Moniki Romaniec oraz Piotra Kozaka.

Serduszka wykonali uczniowie Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w Jarosławiu pod kierunkiem dyrektora Tomasza Pudlaka, któremu pomysłodawcy akcji składają serdeczne podziękowania.

 

Pieniądze za nakrętki

W pojemnikach zbieramy plastikowe nakrętki po napojach, sokach, mleku, jogurtach, oraz chemii gospodarczej, płynach i szamponach. To nie tylko proekologiczne przedsięwzięcie, ale przede wszystkim podanie pomocnej dłoni potrzebującym.

– Każde napełnienie serca zgłasza jego opiekun, a więc np. gdy serce stoi przy szkole podstawowej, to jest to zgłaszane przez dyrekcję. Przyjeżdża wtedy reprezentant firmy, z którą umówiliśmy się na odbiór, w naszym przypadku jest to firma recyklingowa z Rożniatowa. Nakrętki po opróżnieniu serca są ważone, a firma płaci 1 zł za ich 1 kg. Przy odbiorze wypełniany jest formularz, w którym wpisujemy na jaki cel mają zostać przeznaczone pieniądze – tłumaczy K. Halejcio, jeden z inicjatorów przedsięwzięcia.

 

Nie tylko w Jarosławiu

Również w Przeworsku pojawiła się kolejna instalacja, do której wrzucać można plastikowe nakrętki. Metalowe serce zamontowane zostało na placu przed Miejskim Ośrodkiem Kultury. Łącznie w mieście jest już blisko dziesięć punktów, gdzie można je oddawać. Teraz dzięki inicjatywie radnego Kamila Płoskonia, burmistrz Leszek Kisiel umożliwił zbieranie nakrętek w tej części miasta.

– Mam nadzieję, że nie jest to ostatnie „nakrętkowe serce” w naszym mieście. Nakrętki zbiera się po to, by pokryć koszty związane z pomocą potrzebującym. Cele są różne: zakup wózka inwalidzkiego, sfinansowanie leczenia, pomoc domom dziecka. Zadbamy o to, aby wesprzeć osoby potrzebujące z naszego miasta – zaznacza burmistrz.

Nakrętkami sukcesywnie napełnia się też serduszko przy Szkole Podstawowej w Łowcach.

Pod koniec stycznia serduszko na nakrętki stanęło także przy wejściu do Szkoły Podstawowej w Łowcach. Pojemnik został ufundowany i wykonany przez Zakład Usług Technicznych Tech-Met w Jarosławiu. Podczas wizyty na miejscu wójt Gminy Chłopice Andrzej Homa wręczył właścicielowi firmy, Józefowi Wróblowi, pamiątkowy grawerton.

 

DP/fot. org.

 

Więcej pożarów sadzy

0

Strażacy coraz częściej wyjeżdżają do pożarów sadzy w kominie. Tylko w lutym jarosławscy strażacy interweniowali już siedmiokrotnie, a przeworscy pięciokrotnie.

 

Do jednego z takich zdarzeń doszło w poniedziałek, 8 lutego w Rozborzu Okrągłym. Mieszkańcy jednej z posesji zauważyli wydobywający się spod podłogi dym. Na miejsce została zadysponowana Ochotnicza Straż Pożarna z Pruchnika oraz jednostka Państwowej   Straży Pożarnej z Jarosławia. Działania strażaków polegały m.in. na zabezpieczeniu miejsca zdarzenia, znalezieniu źródła pożaru, wygaszeniu kotła, a także pouczeniu właściciela o konieczności wyczyszczenia komina. Akcja zakończyła się po północy. Brało w niej udział dziewięciu ratowników. Z kolei w środę, 10 lutego przeworscy strażacy interweniowali w miejscowości Wolica, gdzie paliła się ściana drewnianego domu jednorodzinnego. W tym przypadku doszło do rozszczelnienia pieca kaflowego. Na szczęście w obu tych przypadkach obyło się bez osób poszkodowanych.

W Wolicy w wyniku rozszczelnienia pieca kaflowego zapaliła się ściana w drewnianym budynku mieszkalnym. Fot. KP PSP w Przeworsku.

– W tym sezonie grzewczym na terenie powiatu jarosławskiego odnotowano już ok. 33 zdarzenia związane z pożarami sadzy w kominie – mówi bryg. Waldemar Czernysz, rzecznik prasowy KP PSP w Jarosławiu.

– Na terenie powiatu przeworskiego tego typu interwencji było 30 – informuje natomiast bryg. Tomasz Dzień, rzecznik prasowy KP PSP w Przeworsku.

Rzecznicy zwracają uwagę, że do pożarów sadzy w kominie dochodzi najczęściej wskutek zaniedbań właścicieli. Podstawowym i najważniejszym błędem jest brak czyszczenia przewodów dymowych oraz palenie w piecu śmieciami i mokrym drewnem.

– Sadza, znajdująca się we wznoszonym ją dymie, osiada i gromadzi się na wewnętrznych powierzchniach przewodu dymowego komina. Najwięcej jest jej w miejscach, gdzie występuje niższa temperatura na długości komina, czyli przeważnie w części przechodzącej przez poddasze nieużytkowe, albo wystającej ponad dach, gdzie komin jest nieocieplony – mówi W. Czernysz.

Skutkiem osadzania się sadzy jest stopniowe zmniejszanie się światła komina, co powoduje spadek ciągu i dalsze intensywne odkładanie się kolejnych warstw kreozytu.

– Grozi to samoistnym zapłonem sadzy, przy którym z komina strzelają wysoko w górę płomienie, a temperatura wewnątrz przewodu sięga 1200°C. Pożar taki może trwać nawet kilka godzin – mówi W. Czernysz.

Skutkiem może być pęknięcie komina lub ściany, w której przewód kominowy przebiega.

Wzmożona ilość pożarów sadzy w kominie ma też związek ze spadkiem temperatury na zewnątrz. Ludzie intensywniej palą w piecu, dlatego też częściej dochodzi do takich sytuacji. Strażacy nie wykluczają, że liczba tego typu zdarzeń może w najbliższych dniach znacznie wzrosnąć.

EK

 

Stare remizy OSP: Remiza w Rożniatowie

0

Ochotnicza Straż Pożarna w Rożniatowie, jak większość straży na terenie gminy Zarzecze, swój sprzęt przeciwpożarowy przechowywała w drewnianej szopie. Wybudowano ją czynem społecznym, dzięki bezzwrotnej pożyczce na zakup materiałów budowlanych, której udzielił Wydział Powiatowy w Jarosławiu na prośbę Rejonowego Naczelnika OSP Leona Boratyna i Komendanta Stanisława Boratyna.

 

Pomimo różnych trudności związanych z funduszami OSP organizowała festyny, przedstawienia amatorskie, zabawy, z których cały dochód przeznaczała na swoje utrzymanie, kupując m.in. sikawkę przenośną, do której dorobiono podwozie w warsztatach hrabiego Dzieduszyckiego.

Pierwsza drewniana remiza OSP w Rożniatowie, lata 40. XX wieku/fot. zbiory muzeum

Od 1951 r. kiedy naczelnikiem OSP w Rożniatowie zostaje Tadeusz Granda, późniejszy Prezes Zarządu Gminnego ZOSP Zarzecze, OSP zostaje wyposażona w potrzebny sprzęt i wyposażenie strażackie m.in. beczkowóz o pojemności 1000 litrów, motopompę typu M-800, a w 1962 r. buduje duży cementowy basen na wodę gaśniczą.

Marzeniem naczelnika oraz strażaków z Rożniatowa było również wybudowanie nowej, murowanej remizy strażackiej. Udało się go zrealizować i remizę oddać do użytku 24 lipca 1966 r. z okazji 1000-lecia Państwa Polskiego. Nowo wybudowana remiza z wieżą obserwacyjną, na której znajdowała się syrena alarmowa, składała się z garażu na samochód, magazynu na sprzęt przeciwpożarowy oraz dużej sali przeznaczonej na cele administracyjno – kulturalne OSP.

Obecnie remiza rozbudowana i odnowiona służy strażakom do dnia dzisiejszego.

 

Wojciech Kruk

Dział Historii Pożarnictwa Muzeum w Przeworsku

 

Kto jest winny śmierci brata?

0

PRZEWORSK: W niedzielę, 14 lutego minęło dokładnie dwa lata od tragicznej śmierci 32-letniego Andrzeja Fudali. Młody mężczyzna uległ zatruciu czadem w wynajmowanym przez siebie mieszkaniu w jednym z bloków przy ul. Konopnickiej. Siostry zmarłego są pewne, że doszło do szeregu zaniedbań, w wyniku których ich brat nie żyje, a do dziś nikt nie poniósł za to konsekwencji.

 

Andrzej miał przed sobą całe życie. Jak wspominają go siostry, był uparty i konsekwentny w dążeniu do celu. Otworzył własną pizzerię, gdzie spędzał dużo czasu w ciągu dnia, praca była jego pasją. Interes szedł dobrze, za miesiąc miał nawet otworzyć drugi lokal. Z mieszkania, które wynajmował od dwóch lat, chciał się wyprowadzić. Nie odpowiadały mu warunki, jakie tam panowały, a właściciel nie był zainteresowany remontem, nawet przy współudziale Andrzeja. Mężczyzna znalazł więc inne mieszkanie, przeprowadzka była w toku. Przy Konopnickiej miał spędzić ostatnią noc, a na drugi dzień przenieść się do nowego miejsca. Niestety, nie zdążył.

– Brat chciał się wykąpać, zaczął nalewać wodę do wanny. Wtedy też musiał stracić przytomność i upaść. Dopiero przelewająca się woda zaalarmowała sąsiadów z dołu. Na ratunek było już jednak za późno – opowiada Dorota Fudali-Szawan, siostra Andrzeja.

Winnych nie ma

Rodzina zmarłego ma żal do spółdzielni i organów ścigania. Zapowiadają, że będą walczyć o wyjaśnienie okoliczności śmierci ich brata. Bo tłumaczenie, że to zbieg nieszczęśliwych

przypadków, wśród których wymienia się panujące wtedy warunki atmosferyczne, czy chociażby to, że Andrzej mieszkał sam i mało przebywał w mieszkaniu przez co

niedostatecznie mogło się ono wietrzyć, a okna były zbyt szczelne, uznają za absurdalne. Siostry zmarłego uważają, że choć w dokumentacji wszystko się zgadzało, to w rzeczywistości tak nie było. Wymieniają kratkę wentylacyjną częściowo zakrytą przez rury kanalizacyjne i dziury w rurze spiro prowadzącej od piecyka. Zwracają też uwagę na zamontowane na dachu budynku daszki na wylotach kanałów wentylacyjnych, które mogły spowodować odwrotny ciąg, co zresztą potwierdził później przeprowadzony przez nie eksperyment.

– Zabezpieczono prywatne rzeczy brata, m.in. prawie nowe auto, kilka tysięcy złotych, które miał w domu, telefon, zegarek, markowe perfumy, a nie zadbano o to, by zabezpieczyć dowody w sprawie. Na miejsce nie wezwano straży pożarnej, dopiero my to zrobiłyśmy. Siłę ciągu wentylacyjnego sprawdzono na drugi dzień, przy otwartych oknach. Mieszkanie po odnalezieniu ciała natychmiast wywietrzono i wykluczono zaczadzenie. Sekcja zwłok jednak potwierdziła, że w ciele brata było maksymalne stężenie tlenku węgla, prawdopodobnie wystarczyły trzy wdechy – mówią siostry zmarłego.

 

Postępowanie umorzono

Rodzina Andrzeja mówi wprost, że ktoś dopuścił to mieszkanie do użytku i odpowiadał za jego stan techniczny, dlatego teraz powinien ponieść konsekwencje. Nie może być tak, że sprawa zostanie zamieciona pod dywan.

– Po śmierci Andrzeja spółdzielnia mieszkaniowa dokonała przeglądów w całym bloku, na własny koszt zamontowali w każdym mieszkaniu czujnik czadu. Potem zrezygnowano tam z niebezpiecznych piecyków. Szkoda tylko, że tak późno i nasz brat zapłacił za to najwyższą cenę – mówi z żalem Jolanta Fudali-Łapka, druga z sióstr.

Prokuratura w Jarosławiu już kilkukrotnie umarzała postępowanie, za każdym razem jednak rodzina składała zażalenie. Siostry Andrzeja zwróciły się do Prokuratury Generalnej i Ministra Sprawiedliwości. Od stycznia toczy się postępowanie przeciw kominiarzowi, który podbijał przegląd w feralnym mieszkaniu oraz odrębne postępowanie o poświadczenie nieprawdy.

– Zależy nam, by uznano zaniedbania spółdzielni, bo takie były. Nie zawahamy się, by zwrócić się do samego Prezydenta czy Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu. Kontaktowałyśmy się już z prawnikiem i wiemy, że są ku temu podstawy – dodają i zapewniają, że nie poddadzą się w walce o ukaranie winnych śmierci ich brata.

DP


	            

Kapliczka w Ostrowie

0

Życie potrafi doświadczyć nas w różny sposób, w nieoczekiwanym momencie. Pewien mieszkaniec Ostrowa, przeżył tragiczną sytuację podczas wyjazdu do lasu. W podzięce ufundował kapliczkę obok domu.

 

Ta oryginalnie wykonana kapliczka znajduje się przy głównej drodze w Ostrowie. Jest murowana i otynkowana. W jej dolnej części znajduje się pusta płycina. Powyżej, we wnęce ustawiona jest figurka Matki Bożej. Za nią zawieszony jest obraz św. Rodziny. W bocznych ścianach kapliczki mieszczą się niewielkie okienka, dzięki którym jej wnętrze jest bardziej rozświetlone. W górnej części kapliczki uwagę przykuwają nietypowo wykonane szpiczaste sterczyny. Całość zwieńczona jest ażurowym krzyżem.

– Kapliczkę tę ufundował Michał Słomiński na swojej posesji. Po jego śmierci opiekowała się nią rodzina Lisów i Drozdów. Lisowie mieszkali w domu po nim. Obraz św. Rodziny wewnątrz kapliczki pochodzi właśnie z niego. Pierwotnie wewnątrz znajdowała się figura Chrystusa Frasobliwego, ale została skradziona. Sama kapliczka była kiedyś trochę dalej od drogi. Droga została poszerzona, tym samym znalazła się niedaleko jej krawędzi. Jakiś czas temu została odnowiona przez gminę – mówi Anna Drozd, mieszkanka Ostrowa. Historia związana z jej powstaniem jest owiana tajemnicą i inrtyguje. – Michał Słomiński wybrał się pewnego razu do lasu po drzewo. Właśnie tam miał jakieś problemy, ale nie wiadomo dokładnie, co się tam wydarzyło. W każdym razie uszedł z życiem, tak to nazwał. Za to, że udało mu się z tej sytuacji wyjść cało i wrócić do domu ufundował kapliczkę – opowiada Tomasz Drozd z Ostrowa.

Dzisiaj ta kapliczka jest ciekawym i oryginalnym przykładem małej architektury w Ostrowie i okolicy.

Marcin Sobczak