Ambasador Ukrainy w Polsce Wasyl Bodnar powiedział, że konsul kontaktował się z matką Ihora M., który w ubiegły czwartek zaatakował księży i wiernych w jarosławskim Opactwie.

 Wasyl Bodnar zaprzeczył medialnym doniesieniom, że mężczyzna służył w ukraińskiej armii. Mówił, że mężczyzna w 2022 roku opuścił Ukrainę i mieszkał w Niemczech. Przyznał, że to co się stało jest dużym szokiem dla wszystkich. Podkreślał, że na wydarzenie zareagował prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski, a ambasada „od razu wyraziła współczucie”. – Mamy nadzieję, że wszystkie szczegóły będą wyjaśnione przez prokuraturę i policję. Ale oczywiście to jest bardzo duży szok, także dla społeczności ukraińskiej w Polsce – mówił W. Bodnar.

Według słów ambasadora z matką Ihora M. kontaktował się konsul, ta miała opowiadała, że kiedy odwiedzała go w Niemczech, to jej syn miał jakieś przejawy nadmiernej emocjonalności.

– Jest mi bardzo przykro i żal. Chciałbym także przeprosić wszystkich poszkodowanych i opinię publiczną za takie zdarzenie, które niestety oczywiście wpływa także na ogólny stosunek do Ukraińców w Polsce – dodał W. Bodnar.

tos

Ksiądz Adrian Mantykiewicz, jeden z kapłanów rannych w czwartkowym ataku nożownika w Jarosławskim Opactwie, w sobotę 26 września odprawił wieczorną mszę w kościele rektoralnym św. Mikołaja i św. Stanisława Biskupa.

– Nie można winić narodu za czyny jednostki – mówił podczas homilii z opatrunkiem na głowie kapłan. Jego słowa odbiły się szerokim echem w całym kraju. – To jeden z najmocniejszych głosów Ewangelii w ostatnich miesiącach. Jeśli – w wymiarze świeckim – głos Kościoła jest niezbędny, to właśnie w takich sytuacjach jak te. I tym razem Kościół w Polsce rzeczywiście zdał egzamin – podkreśla Tomasz P. Terlikowski, filozof religii, pisarz i jeden z najbardziej wpływowych publicystów w Polsce.

***

Homilia księdza Adriana

„Drodzy bracia, drogie siostry. Nie będę ukrywał, że dla mnie to kazanie jest trudne. Nie będę ukrywał, że ten czas, który ostatnio przeżywamy w sposób szczególny dla mnie jest ciężki. Ale wiem jedno, że jestem uczniem Jezusa Chrystusa. Jestem uczniem mojego Mistrza, jestem uczniem mojego Pana. A Chrystus uczy mnie miłości. Miłości, która dała się ukrzyżować. Miłości, która oddała życie za swoich nieprzyjaciół. Taki jest mój Pan i Mistrz. A ja jestem Jego sługą. I dobrze wiecie, że w wielu sytuacjach zawsze my kapłani tutaj w opactwie staraliśmy się służyć ze wszystkich sił. Jak potrafiliśmy, aby tylko ci, którzy do nas przychodzą, mogli odejść stąd pocieszeni, mogli otrzymać pomoc, mogli otrzymać ludzką życzliwość, mogli otrzymać wsparcie. I z tego miejsca jako uczeń Jezusa Chrystusa pragnę w swoim imieniu, w imieniu księdza Marka i w imieniu księdza Stanisława powiedzieć bardzo dobitnie, że wybaczamy! I prosimy o modlitwę za nas. Za modlitwę za księdza Stanisława, o spokój jego duszy, o zdrowie dla księdza Marka, który ciągle walczy o życie w szpitalu oraz za mnie, abym jak najszybciej wrócił do pełni swoich obowiązków i mógł tutaj dalej wam służyć. Ale w sposób szczególny proszę was o modlitwę za naszego oprawcę i o łaskę nawrócenia dla niego. Te słowa, które wypowiadam, mówię z głębi swojego serca. Jemu ta modlitwa jest najbardziej potrzebna. Bo nieważne, co się wydarzyło. Zło, które się wydarzyło tutaj, w naszym opactwie, my musimy przezwyciężyć dobrem, miłością i przebaczeniem. Dlatego proszę was, abyście i wy przebaczyli, bo to również was wszystkich dotknęło. I z tego miejsca też chcę was prosić, abyście nie winili narodu, z którego był oprawca, bo zła dokonał konkretny człowiek, zła dokonała konkretna osoba, która ma swoje imię, swoje życie, która odpowiada za swoje czyny. Nie dokonali tego inni ludzie. To była jedna, jedyna osoba. Dlatego proszę Was, abyście nie odpowiadali złem za zło, ale miłością, wsparciem, zrozumieniem i troską. Proszę Was o szacunek dla ludzi, którzy żyją w naszym opactwie, w naszym mieście, w naszym województwie i w naszym kraju. Proszę was, abyście się wzajemnie szanowali i wspierali jako dwa bratnie narody. Kiedy wybuchła wojna na Ukrainie, to wy dobrze pamiętacie, co w naszym opactwie się działo. Że byliśmy otwarci na ludzi, którzy tutaj przychodzili. Ludzi, którzy potrzebowali pomocy, wsparcia, troski, miłości, czasami po prostu ludzkiej, zwykłej życzliwości. I dobrze wiecie, że tutaj nikt nie pozostał bez pomocy. Pracowaliśmy ze wszystkich sił, często nawet nocami, nie śpiąc po wiele godzin. Dlatego proszę was, aby ta nasza praca nasz wysiłek i nasz trud nie poszedł na marne. Bo myślę, że tego Was uczymy tutaj, aby być uczniem Jezusa Chrystusa. Uczniem, który kocha, który wspiera, który troszczy się o innych. Więc bracia, drogie siostry i wszyscy Wy, którzy to słyszycie, bądźmy uczniami Chrystusa, uczniami, którzy miłością, troską, szacunkiem, pomocą, życzliwością, pomagają innym. Nie ważne kim są, z jakiego narodu pochodzą, jakiej są religii, koloru skóry, ale są ludźmi. Mają swoją godność i my nie pozbawiajmy nikogo godności. Dlatego proszę Was, módlmy się za siebie nawzajem. Troszczmy się o siebie i kochajmy wszystkich tych, których spotkamy na drodze naszego życia. A kiedy będziemy widzieli nieprawość, kiedy będziemy widzieli, że ktoś kogoś prześladuje, nie pozostańmy cicho, ale upomnijmy, bo każdy ma się u nas czuć jak w domu. Nie tylko w naszym opactwie, ale w całym naszym narodzie. Amen”.