Krzyże przydrożne możemy odnaleźć praktycznie w każdej miejscowości w naszym regionie. W wielu przypadkach miejscowi nie znają jednak historii powstania takich obiektów. W zabieganym czasie, uleciało z pamięci nazwisko funtatora, intencja i czas powstania niejednego krzyża. Warto dodać, że intencje powstania takich obiektów, związane są często z ważnymi wydarzeniami z życia całej wioski lub jej pojedynczych mieszkańców. Warte podkreślenia jest to, że ludzie dbają o krzyże przydrożne w swoich miejscowościach. Często zdarza się, że mieszkańcy składają się na nowy, by zastąpić stary zniszczony, wykonany z drewna krzyż. Tak też jest w przypadku przydrożnego krzyża, który znajduje się w Gorliczynie „Szewni”. Jest to wykonany z betonu krzyż Męki Pańskiej. Stoi na górce, przy głównej drodze, w niedalekiej odległości od murowanej kapliczki, bardzo ważnej dla mieszkańców wioski. Przy krzyżu, od głównej drogi odchodzi boczna uliczka. Obiekt otoczony jest niewielkim metalowym ogrodzeniem, na słupkach w oczy rzucają się delikatne elementy ozdobne. Podejście do krzyża wykonane jest z kostki brukowej. Wokół niego rosną stożkowe tuje, które widoczne są z daleka. Na krzyżu przymocowany jest mały wizerunek ukrzyżowanego Jezusa. Nad nim rozciąga się blaszany daszek. Obiekt w całości przystrojony jest kolorowymi kwiatami. – Nie wiem, kto był fundatorem pierwszego krzyża w tym miejscu. Był to jednak krzyż drewniany. Przy nim rosły trzy lipy. Dwie znajdowały się po bokach krzyża, a jedna za nim. Teraz jest betonowy krzyż. Wioska składała się na niego. Wiem to, bo jedną z osób, która się dołożyła, była moja mama. Dzięki mieszkańcom ten krzyż powinien przetrwać o wiele dłużej od starego, drewnianego – mówi Zofia Rzemyk, mieszkanka Gorliczyny „Szewni”.
Przydrożny krzyż jest zadbany i otoczony opieką. Przejawem tego są piękne kwiaty przymocowane na krzyżu i te u jego podstawy. Ważne jest też to, że stary przydrożny krzyż, który zniszczał z czasem, ma swojego następcę.
Marcin Sobczak
