Dawniej były dni powszednie, a między nimi czasami zdarzył się wyjątkowy. Dziś, co dzień jest jakiś dzień. Mamy dzień spadającego liścia, dzień uczciwości i dzień lenia. Ktoś proponował, żeby 1 kwietnia ogłosić dniem polityka, ale się nie przyjęło. Niemniej każdego dnia mamy po kilka świąt. Każdy znajdzie coś dla siebie.

W ostatni piątek był Dzień Teściowej, a w poniedziałek świętowaliśmy Dzień Kobiet połączony z Dniem Rudych. W środę wypada Dzień Mężczyzn razem z Dniem Całowania w Czoło, a w czwartek Dzień Sołtysa. W sobotę jest Dzień Klejnotów, chociaż nie wiadomo, co się za tym kryje. Nadchodząca niedziela to Biały Dzień i Dzień Motyli, a przyszły poniedziałek został ogłoszony Dniem Drzemki w Pracy. Większość tych świąt jest po to by były i na tym kończy się ich doniosła rola.

Są jednak dni, które obchodzić trzeba i tu na czoło wysuwa się Międzynarodowy Dzień Kobiet przechrzczony czasami na Międzynarodowy Dzień Praw Kobiet. Ta druga nazwa nie przemawia, ponieważ nie ma nic wspólnego z paniami. Dzień Kobiet obchodzimy od zawsze, czyli był już wtedy, gdy chodziliśmy do przedszkola. Dawniej świętowano go huczniej i do kwiatka, czyli goździka dodawano rajstopy, a zdarzało się, że czekoladę. Dziś raczej tylko kwiatek, choć nie zawsze goździk.

Nie podlega dyskusji, że święto się paniom należy. Pozostawieni sami sobie mężczyźni przepadliby na starcie. Rozleniwieni siedzieliby w jaskiniach, radując się rzucaniem kokosa do celu. Wydawałoby im się, że są szczęśliwi, bo jest ciepło, są najedzeni i mogą poświecić czas na rozrywki. Nie byłoby mowy o rozwoju cywilizacyjnym. Nikt nie wymyśliłby pieniędzy, bo po co skoro nie ma kobiet. Nikt by się nie pchał na ważne funkcje, bo komu miałby imponować. Chłop by zdziadział i wpadł w samouwielbienie. A tak, co chwila spotyka istoty ładniejsze od siebie. Bez przerwy jest motywowany. A to łazienkę trzeba wyremontować i meble w kuchni zmienić. A to skądś kasę na kosmetyczkę znaleźć albo odpowiedzieć na pytanie – dlaczego moje koleżanki stać, a mnie nie. Kto jeszcze nie podziękował paniom, najwyższy czas, by to jak najszybciej zrobił i pamiętał o nich nie tylko od święta, bo dzięki kobietom jest na świecie i dzięki nim jeszcze nie przepadł.

A na poważnie, to kobiety są jakieś inne i mam wrażenie, że fajniejsze niż mężczyźni. Bo, nie podlega dyskusji, że są ładniejsze. Doceńmy to. Dzięki nim świat ma sens. Dniem Kobiet zajęliśmy się po święcie, wychodząc z założenia, że najczęściej dostrzegamy wartości dopiero po fakcie.

Święto pań zapowiada wiosnę. Ptaszki też już pozimowo śpiewają, a media ostrzegają przed kleszczami, które już ponoć są. Czyli zima odeszła na dobre, chyba że zmieni zdanie i znowu zasypie. W Jarosławiu razem z pierwszymi oznakami wiosny wyłazi chałtura. Niedawno remontowane się sypie. Dziury na drogach są większe, niż być powinny. Okazuje się, że miejskie parkingi nie były planowane pod samochody większe od malucha i jak ktoś wjedzie cięższym, to się zapadają. Władze są zadowolone, bo robią, co tylko mogą, by dobrze wypaść. Prace są wykonywane według zasady obowiązującej od ubiegłego stulecia, czyli trzymaj ścianę, a ja lecę po pieniądze. Jest normalnie.

Roman Kijanka

Czas ciągle płynie. Nie wiemy, ile go nam jeszcze zostało. Mimo to, żyjemy jakby było go nieskończenie wiele. Wypadek, taki jak ten, który wydarzył się na jarosławskim odcinku autostrady A4 pokazuje, że magazyn czasu dla każdego z nas może skurczyć się do zera niemal w każdej chwili. Nie warto tracić go więc na jałowe i pochłaniające czas spory, od jakich nie jest wolna i nasza lokalna polityka. Wystarczy obejrzeć kilkugodzinne sesje rad gmin, czy miast, które dałoby się zamknąć z powodzeniem o wiele wcześniej, ale każdy musi wrzucić swój kamyczek do cudzego ogródka.

Osoby mniej lub bardziej związane z władzą toczą wewnętrzne walki pomiędzy tym, co sami czują, a tym co wypada zrobić i powiedzieć publicznie. Nawet gdy dzieje się coś, co wydawałoby się, jest dalekie od polityki, to okazuje się, że duże znaczenie ma nie tylko informacja o tymże słusznym wydarzeniu, ale i czas jej podania oraz to, kto o nim informuje. Inni z kolei robią coś, ale zapominają z czasem o tych, którzy stanęli na ich drodze i mieli wpływ na ostateczne, wspólne dzieło. A może tylko chcieli się ogrzać w blasku sukcesu? Wszak wiemy, że zazwyczaj ma on wielu ojców, a porażka – wręcz przeciwnie.

Czas na co dzień sprawia nam problemy, zwłaszcza gdy mamy skłonności do prokrastynacji, czyli odkładania wszystkiego na później. Wydaje nam się, że dane zadanie zajmie nam godzinę, a okazuje się, że jeszcze po dwóch nad nim ślęczymy i końca nie widać. Gorzej, gdy zostawiamy je sobie na ostatnią chwilę i za bardzo nie ma już skąd owego potrzebnego czasu wykroić. Czas nie jest z gumy i choćby przydarzały się nam najgorsze tragedie, będzie płynął bezwzględnie dalej. Słońce wzejdzie i zajdzie, ludzie będą wykonywać swoje codzienne czynności i tak w koło. Zmieni się wiele, ale ogólnie nic się nie zmieni.

Niedawno zmarł polski podróżnik Aleksander Doba. Bliscy poinformowali o jego śmierci pisząc, że odszedł tuż po zdobyciu góry Kilimandżaro, robiąc to co kochał. Według wydanego aktu zgonu zmarł z przyczyn naturalnych. Każda śmierć przynosi smutek bliskim. Choć patrząc z przyziemnego punktu widzenia w tym przypadku może ona przysporzyć nieco problemów tym, którzy tu zostali, bo doszło do niej z dala od domu. Trudno jednak nie oprzeć się wrażeniu, że wygląda to jakby podróżnik w jakiś sposób ze śmiercią wygrał – mógł odejść spełniony, w jednej z podróży, które były sensem jego życia, zaplanowanej i zrealizowanej.

Cały czas płynie też tak samo, chociaż nam wydaje się inaczej. Dłuży w pracy, a mija nie wiadomo kiedy na naszym urlopie. Często mamy tyle planów na dany dzień, weekend, miesiąc, a później okazuje się, że nie udało się zrealizować nawet połowy z nich. Odkładamy je więc na bliżej nieokreślone później. Nie wiadomo tylko, czy zdąży ono nadejść.

Dominika Prokuska