Na początku marca Muzeum Dzieduszyckich w Zarzeczu wspominało Jadwigę z Dzieduszyckich Czartoryską, kobietę, która całym swoim życiem dała świadectwo wierze, rodzinie i przywiązaniu do wartości wyniesionych z rodzinnego domu.
Jadwiga z Dzieduszyckich Czartoryska urodziła się 2 marca 1867 roku we jako najmłodsza córka hrabiego Włodzimierza Dzieduszyckiego i Alfonsyny z Miaczyńskich. Dorastała w środowisku lwowskiej inteligencji, w atmosferze patriotyzmu i głębokiej religijności, wartości te stały się fundamentem jej dorosłego życia.
W wieku 21 lat poślubiła Witolda Czartoryskiego. Małżonkowie zamieszkali w pałacu w Pełkiniach koło Jarosławia, który stał się tętniącym życiem domem dla ich dwanaściorga dzieci. Czartoryscy prowadzili życie skromne, oparte na wierze i codziennej modlitwie. Z inicjatywy Jadwigi w pałacu powstała kaplica – miejsce modlitwy nie tylko dla rodziny, lecz także dla okolicznych mieszkańców.
Kilka z jej dzieci wybrało drogę życia zakonnego. Wśród nich był Jan Franciszek – dominikanin Michał Czartoryski , który oddał życie podczas Powstania Warszawskiego i w 1999 roku został ogłoszony błogosławionym.
Jadwiga zmarła 12 lipca 1941 roku w Pełkiniach. Jej ostatnie słowa: „Jak cudowne jest to świętych obcowanie” – były wyznaniem wiary, która towarzyszyła jej przez całe życie. Spoczęła w krypcie rodowej Dzieduszyckich w kościele pw. św. Michała Archanioła w Zarzeczu.
Oprac. Katarzyna Szarek
Muzeum Dzieduszyckich
